Fizjologia układu sercowo-naczyniowego

Książka „Choroby układu sercowo-naczyniowego (RB Minkin)”.

Serce i obwodowe naczynia krwionośne dostają się do układu sercowo-naczyniowego: tętnic, żył i naczyń włosowatych. Serce działa jak pompa, a krew wyrzucana podczas skurczu przez serce jest dostarczana do tkanek przez tętnice, tętniczki (małe tętnice) i naczynia włosowate i wraca do serca przez żyły (małe żyły) i duże żyły.

Krew tętnicza nasycona tlenem w płucach jest wyrzucana z lewej komory do aorty i wysyłana do narządów; krew żylna wraca do prawego przedsionka, dostaje się do prawej komory, następnie przez tętnice płucne do płuc, a żyły płucne wraca do lewego przedsionka, a następnie wchodzi do lewej komory. Ciśnienie krwi w krążeniu płucnym - w tętnicach płucnych i żyłach jest niższe niż w dużym kole; w układzie tętniczym ciśnienie krwi jest wyższe niż w żyle.

Anatomia i fizjologia serca

Serce jest wydrążonym narządem mięśniowym o masie 250–300 g, w zależności od cech konstytucyjnych osoby; u kobiet masa serca jest nieco niższa niż u mężczyzn. Znajduje się w klatce piersiowej na przeponie i jest otoczony płucami. Większość serca znajduje się w lewej połowie klatki piersiowej na poziomie IV - VIII kręgów piersiowych (ryc. 1).

Długość serca wynosi około 12–15 cm, rozmiar poprzeczny wynosi 9–11 cm, przedni tyłek wynosi 6–7 cm Serce składa się z czterech komór: lewe przedsionek i lewa komora tworzą „lewe serce”, prawe przedsionek i prawa komora to „prawe serce”. Grubość ściany przedsionka wynosi około 2-3 mm, prawa komora ma 3-5 mm, lewa komora ma 8-12 mm.

U dorosłych objętość przedsionków wynosi około 100 ml, objętość komór wynosi 150 - 220 ml. Przedsionki z komór są oddzielone zastawkami przedsionkowo-komorowymi. W prawym sercu jest zastawka trójdzielna lub zastawka trójdzielna, po lewej - zastawka dwudzielna lub zastawka dwudzielna lub zastawka dwudzielna. Zawory aorty i tętnicy płucnej składają się z trzech zastawek i nazywane są szaleńcami. W jamie każdej komory serca rozróżnia się ścieżki przepływu krwi i odpływu. Ścieżka dopływowa znajduje się od atrio-

Anatomia i fizjologia serca

zastawki komorowe do wierzchołka serca, ścieżka odpływu - od wierzchołka do zastawek księżycowych. Ściana serca składa się z 3 błon (ryc. 2): wewnętrznej - wsierdzia, środkowej - mięśnia sercowego i zewnętrznej - nasierdzia. Endokardium jest cienką, około 0,5 mm, błoną tkanki łącznej wyściełającą jamę przedsionków i komór.

Pochodnymi wsierdzia są zastawki serca i włókna ścięgien - akordy. Mięsień sercowy jest błoną mięśniową serca. Mięsień prążkowany serca tworzy większość tkanki serca. Włókna mięśniowe tworzą ciągłą sieć. W przedsionkach znajdują się w 2 warstwach.

Zewnętrzna okrągła warstwa otacza przedsionki i częściowo tworzy przegrody międzyprzedsionkowej; warstwa wewnętrzna jest utworzona z podłużnie ułożonych włókien. W mięśniu sercowym rozróżnia się trzy warstwy: powierzchowne, środkowe i wewnętrzne. Większość włókien mięśnia sercowego i przestrzeń międzykomórkowa, śródmiąższowa z zawartymi w nich naczyniami mają układ spiralny.

Warstwy powierzchniowe i wewnętrzne są umiejscowione głównie wzdłużnie, środek - poprzecznie, kołowo; pH bierze udział w tworzeniu przegrody międzykomorowej. Wewnętrzna warstwa mięśnia sercowego w komorach tworzy belki poprzeczne (beleczki), zlokalizowane głównie w obszarze ścieżek przepływu krwi i wyrostka sutkowego-

Anatomia i fizjologia serca

mięśnie (brodawkowate), przechodzące od ścian komór do guzków zastawek przedsionkowo-komorowych, z którymi łączą się za pomocą cięciw. Mięśnie brodawkowe biorą udział w funkcjonowaniu zastawek. Na zewnątrz serce zamknięte jest w worku osierdziowym lub koszuli osierdziowej.

Osierdzie składa się z zewnętrznych i wewnętrznych liści, pomiędzy którymi w jamie osierdziowej w normalnych warunkach znajduje się bardzo mała ilość surowiczego płynu, 20 - 40 ml, zwilżająca liście osierdzia. Zewnętrzny liść osierdzia stanowi włóknistą warstwę podobną do opłucnej, a jego połączenia z otaczającymi narządami chronią serce przed nagłymi przemieszczeniami, a sama torba na serce zapobiega nadmiernej ekspansji serca.

Wewnętrzna warstwa osierdzia - surowicza jest podzielona na 2 liście: trzewny lub nasierdziowy, pokrywa mięsień sercowy od zewnątrz i ciemieniowy, połączony z zewnętrzną warstwą osierdzia.

Tętnice wieńcowe serca zaopatrują mięsień sercowy w krew (ryc. 3). Mięsień sercowy jest zasilany krwią około 2 razy bardziej obficie niż szkieletowy, a tętnice wieńcowe lub wieńcowe pochłaniają około 1/4 całkowitej ilości krwi wyrzucanej przez lewą komorę do aorty.

Rozróżnij prawą i lewą tętnicę wieńcową, której ujście odchodzi od początkowej części aorty i znajduje się za jej zastawkami księżycowymi. Prawa tętnica wieńcowa dostarcza krew do większości prawego serca, przegrody przedsionkowej i częściowo międzykomorowej oraz tylnej ściany lewej komory.

Lewa tętnica wieńcowa jest podzielona na opadające i otaczające gałęzie, około 3 razy więcej krwi przepływa przez nie niż przez prawą tętnicę wieńcową, ponieważ masa lewej komory jest znacznie większa niż prawa.

Przez lewą tętnicę wieńcową dopływ krwi do głównej masy lewej komory i częściowo do prawej. Tętnice serca na poziomie końcowych gałęzi tworzą zespoły między sobą. Żylny odpływ krwi z mięśnia sercowego zachodzi przez żyły wpływające do zatoki wieńcowej (około 60%) znajdujące się w ścianie preser-

Anatomia i fizjologia serca

diium i przez żyły Tebezian (40%), otwierając się bezpośrednio do jamy przedsionków. Naczynia limfatyczne serca tworzą układy znajdujące się pod wsierdzie, wewnątrz mięśnia sercowego, a także pod nasierdzie i wewnątrz niego.
Praca serca jest regulowana przez układ nerwowy. Receptory nerwowe znajdują się w przedsionkach, u ujścia żyły głównej, w ścianie aorty i tętnic wieńcowych serca.

Receptory te są podekscytowane wzrostem ciśnienia w jamach serca i naczyń krwionośnych, rozciąganiem ścian mięśnia sercowego lub naczyń krwionośnych, zmianą składu krwi i innymi wpływami. Ośrodki serca rdzenia przedłużonego i mostek bezpośrednio kontrolują pracę serca.

Ich wpływ jest przenoszony przez nerwy współczulne i przywspółczulne. Wpływają na częstotliwość i siłę skurczów serca oraz prędkość impulsów. Neuroprzekaźniki chemiczne służą jako przekaźniki nerwowego działania na serce, podobnie jak w innych narządach: acetylocholina w nerwach przywspółczulnych i noradrenalina w układzie współczulnym.

Włókna przywspółczulne są częścią nerwu błędnego, unerwiają głównie przedsionki; włókna prawego nerwu błędnego działają na węzeł zatokowo-przedsionkowy, lewy - na węzeł przedsionkowo-komorowy.

Prawy nerw błędny wpływa głównie na częstość akcji serca, lewy - przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Kiedy są podekscytowani, częstotliwość rytmu i siła skurczów serca zmniejszają się, przewodzenie przedsionkowo-komorowe zwalnia.

Współczulne zakończenia nerwowe są równomiernie rozmieszczone we wszystkich częściach serca. Pochodzą z bocznych rogów rdzenia kręgowego i zbliżają się do serca jako część kilku gałęzi nerwów sercowych. Vagus i wpływy współczujące są z natury antagonistyczne.

Współczulne zakończenia nerwowe zwiększają automatyzm serca, powodując przyspieszenie jego rytmu, zwiększają siłę skurczów serca. Na serce wpływa układ współczulno-nadnerczowy poprzez katecholaminy wydzielane do krwi z rdzenia nadnerczy.

Anatomia i fizjologia układu sercowo-naczyniowego

Układ sercowo-naczyniowy - pojedynczy układ ludzkiego ciała, reprezentowany przez serce, naczynia krwionośne i krew przepływającą przez nie i pełniące określone funkcje.

Centralnym narządem układu sercowo-naczyniowego jest serce.

Szczególny związek człowieka z sercem można prześledzić od czasów starożytnych. W literaturze religijnej starożytnych Indii przedstawiano go jako centrum rozumu, odwagi i miłości. Starożytna medycyna chińska uważała serce za władcę narządów i rezerwuar inteligencji. Dla Egipcjan pełnił funkcję centralnego organu i był tak ważny, że po usunięciu mumii serce pozostało w klatce piersiowej. Starożytni Grecy przypisywali sercu dużą rolę psychologiczną, uważano ją za miejsce uczuć i namiętności. Wraz z rozwojem chrześcijaństwa serce stało się symbolem miłości.

Serce to wydrążony narząd mięśniowy składający się z czterech komór: dwóch przedsionków i dwóch komór. Gęsta błona mięśniowa jest podzielona na lewą i prawą połówkę, z których każda działa jak niezależna pompa. Wszystkie cztery komory są połączone ze sobą i dużymi naczyniami (aorta i tętnica płucna) za pomocą zastawek, które umożliwiają przepływ krwi tylko w jednym kierunku.

Uważa się, że całkowita długość ludzkich naczyń krwionośnych sięga 100 000 km. Są to wydrążone, elastyczne rurki, które mogą się rozszerzać i kurczyć w zależności od objętości przepływającej krwi i potrzeb konkretnego narządu do zaopatrzenia w krew. Istnieją trzy rodzaje naczyń krwionośnych: tętnice, żyły i naczynia włosowate. Tętnice przenoszą natlenioną krew uwalnianą przez skurcze serca. Naczynia te mają stosunkowo grube elastyczne ściany mięśni, które pozwalają im się rozciągać i kurczyć, a tym samym wypychać krew. Żyły będą przenosić krew, nasyconą dwutlenkiem węgla i toksynami, z narządów i tkanek do serca. Ich ściany są cieńsze i mniej elastyczne niż tętnice. Kapilary są niejako łącznikiem między tętnicami a żyłami. Ściany tych naczyń są tak cienkie, że tlen, substancje odżywcze i żużle są przez nie swobodnie filtrowane..

Bicie rytmicznie serce przepycha wzbogaconą krew do aorty. Następnie krew wchodzi do dużych tętnic, które rozgałęziają się w mniejsze naczynia - tętniczki, które przechodzą do naczyń włosowatych, pokrywając całe ciało. Poprzez najmniejszy system naczyń włosowatych zapewnione jest również odżywianie tkanek. Relaksujące serce wytwarza podciśnienie w układzie żylnym. Zużyta krew z naczyń włosowatych przechodzi do małych żył, które łączą się w większe, i poprzez dolną i górną żyłę główną wchodzą do serca.

Mechanizm krążenia krwi w ludzkim ciele można przedstawić w następujący sposób. Z lewej komory serca wzbogacona krew rozprowadzana jest po całym ciele przez układ tętniczy. Przez żylę - wraca do prawego przedsionka, skąd wchodzi do prawej komory. W prawym sercu, przechodząc przez wątrobę, krew również pochodzi z przewodu pokarmowego. Więc duży krąg krążenia krwi.

Z prawej komory zużyta krew jest wysyłana przez tętnicę płucną do płuc. Płynąc przez nie, jest wzbogacony w tlen, uwolniony od dwutlenku węgla i toksyn i wchodzi przez żyły płucne do lewego przedsionka, a następnie do lewej komory. To jest mały krąg krążenia krwi.

Masa serca stanowi około 0,4% masy ciała człowieka. Zdrowe serce zmniejsza się średnio 70–80 razy na minutę, co stanowi około 100 000 skurczów dziennie. W spoczynku wyrzuca około 70 ml w jednym skurczu w ciągu 1 minuty. - około 5 l, w ciągu 1 godziny - około 300 l krwi. Wartości te mogą się różnić w zależności od potrzeb organizmu. Na przykład przy dużej aktywności fizycznej, gdy ciało potrzebuje więcej tlenu i składników odżywczych, serce może zwiększyć ilość uwalnianej krwi około 5 razy. W ciągu roku pompuje do 3 milionów litrów krwi. Jedno uderzenie serca zużywa wystarczającą ilość energii, aby podnieść ładunek 400 g na wysokość 1 m. Jedna piąta całej energii wytwarzanej w ciele trafia do pracy serca.

Serce, jak każdy pracujący narząd mięśniowy, potrzebuje stałego dopływu tlenu i składników odżywczych. Pomimo faktu, że ogromna ilość krwi przepływa przez serce, nie może wchłonąć niezbędnych składników z krwi w jej jamach..

Dopływ krwi do serca odbywa się przez tak zwane naczynia wieńcowe, które przenikają wszystkie warstwy mięśnia sercowego. Mięsień serca ma podwójną sieć naczyń włosowatych niż inne mięśnie ciała.

Każdy cykl serca trwa krócej niż 1 s i składa się z dwóch faz: rozkurczowej i skurczowej. Podczas rozkurczu serce jest zrelaksowane i dostaje się do nich krew z przedsionków. Podczas skurczu wypełnione krwią komory serca kurczą się i wydalają krew do dużych naczyń krwionośnych.

Ruch krwi w naczyniach wynika z siły i częstotliwości skurczów serca, a także z napięcia naczyń krwionośnych.

Krew wypychana przez serce z pewną siłą wywiera nacisk na ściany naczyń. To ciśnienie jest ciśnieniem krwi, w tętnicach nazywa się je tętnicami, a w żyłach nazywa się jeżykami..

Każda skurczowa i rozkurczowa zmienia się w tętnicach ciśnienia krwi. Jego wzrost z powodu skurczu komór charakteryzuje skurczowe lub maksymalne ciśnienie. Spadek ciśnienia podczas relaksacji odpowiada ciśnieniu rozkurczowemu lub minimalnemu.

Różnica między ciśnieniem skurczowym i rozkurczowym, tj. amplituda oscylacji nazywa się ciśnieniem tętna. Ciśnienie krwi wyraża się w milimetrach rtęci. Skurczowe, rozkurczowe i pulsacyjne ciśnienie krwi są ważnymi wskaźnikami stanu funkcjonalnego całego układu sercowo-naczyniowego i czynności serca. Optymalny poziom ciśnienia krwi dla osoby dorosłej wynosi 120/80 mmHg. Sztuka. Ten wskaźnik nie jest stały. Może różnić się w zależności od pory dnia, pory roku, stopnia stresu fizycznego i psychicznego itp. Tak więc ciśnienie krwi zwykle podnosi się wieczorem, a zimą jest nieco wyższe niż latem. Takie zmiany są normalne..

Ciśnienie krwi w naczyniach określa się za pomocą przyrządów, najczęściej za pomocą manometru rtęciowego.

Tętno można określić przez bezpośrednie badanie dotykowe przez skórę tętnic pulsujących, zwykle promieniowych lub skroniowych. Ten wskaźnik (60-80 uderzeń / min) również nie jest stałą wartością i może różnić się w zależności od płci, wieku, warunków środowiskowych, rodzajów działalności itp..

Układ sercowo-naczyniowy jest nierozerwalnie związany z układem krwi. Główną funkcją tego zunifikowanego systemu jest system transportowy, w którym serce pełni rolę pompy i zapewnia ciągły ruch krwi, naczynia są drogami transportowymi, a krew sama transportuje. Dzięki tej interakcji tlen i składniki odżywcze są szybko dostarczane do wszystkich komórek organizmu, dwutlenek węgla i substancje odpadowe są usuwane. Jednocześnie termoregulacja ciała jest zapewniona przez dystrybucję ciepła wytwarzanego przez komórki.

Ludzki układ krwionośny, oprócz samej krwi, jest reprezentowany przez narządy, w których dochodzi do tworzenia się komórek krwi i ich niszczenia: szpik kostny, grasica, węzły chłonne, śledziona i wątroba.

Krew jest tkanką składającą się z części płynnej - osocza - i zawieszonych w niej elementów komórkowych (jednolitych) - czerwonych krwinek, białych krwinek, płytek krwi. Średnia objętość krwi u ludzi wynosi 7–8% masy ciała (4–6 l). Zwykle 1 μl krwi zawiera około 4 - 5 milionów czerwonych krwinek, 4 - 9 tysięcy białych krwinek i 180 - 320 tysięcy płytek krwi. Przez całe życie ciało utrzymuje względną stałość objętości i składu krwi, pomimo ciągłego niszczenia i odnawiania komórek krwi.

Osocze krwi to bezbarwna ciecz składająca się z 90-92% wody, 8-10% substancji organicznych i mineralnych.

Głównymi białkami osocza są albumina, globuliny, fibrynogen. Funkcją białek jest utrzymywanie równowagi wodno-solnej w ciele, tworzenie ciał odpornościowych i krzepnięcie krwi. Dzięki nim ukształtowane elementy są równomiernie rozmieszczone w lepkiej plazmie i znajdują się w zawiesinie. Jednym z głównych źródeł energii dla komórek całego ciała jest glukoza w osoczu. Z substancji organicznych w osoczu zawiera również tłuszcze, amoniak, kwas mlekowy itp..

Z substancji nieorganicznych w osoczu ogromne znaczenie mają jony sodu, wapnia, potasu, magnezu, chloru i inne.. Na przykład jony wapnia są niezbędne do krzepnięcia krwi, a jony magnezu do metabolizmu węglowodanów..

Ponadto jony są częścią wszystkich kwasów, a pH krwi zależy od ich stężenia; pH krwi tętniczej - 7,4, żylne - nieco niższe.

Czerwone krwinki to czerwone krwinki, które określają czerwony kolor krwi. Jest to wyspecjalizowana grupa komórek realizujących transfer tlenu i dwutlenku węgla..

Krwinki czerwone pełnią swoje funkcje oddechowe dzięki pigmentowi oddechowemu - hemoglobinie. Hemoglobina składa się z części białkowej - globiny - i niebiałkowej - hemu zawierającego żelazo.

Przyłączając tlen do naczyń włosowatych płuc, hemoglobina przechodzi do formy utlenionej - oksyhemoglobiny. Podając tlen w naczyniach włosowatych tkanek, oksyhemoglobina zamienia się w zmniejszoną hemoglobinę i absorbuje dwutlenek węgla. W tym przypadku powstaje krucha związek karbohemoglobina, która jest niszczona w naczyniach włosowatych płuc. 1 g hemoglobiny może wiązać 1,34 ml O.

Białe krwinki to białe krwinki, które pełnią funkcję ochronną. Z łatwością przenikają przez ściany naczyń krwionośnych do miejsc gromadzenia się obcych substancji i absorbują martwe komórki, uwalniając od nich ciało.

Białe krwinki są niejednorodne pod względem składu i są podzielone na dwie grupy: ziarnistą i nie ziarnistą. Limfocyty (nie granulowane leukocyty) są centralnym ogniwem układu odpornościowego, biorą udział w procesach wzrostu komórek, różnicowania i regeneracji tkanek.

Płytki krwi to płytki krwi biorące udział w procesie krzepnięcia krwi. Z naruszeniem integralności narządów i tkanek fibrynogen wraz z komórkami krwi tworzą skrzepy, które opóźniają i zatrzymują krwawienie.

Głównym miejscem powstawania komórek krwi u ludzi jest szpik kostny, który zawiera większość elementów krwiotwórczych. W nim przeprowadzane jest również niszczenie czerwonych krwinek, przywracanie żelaza, synteza hemoglobiny. Szpik kostny wytwarza komórki B, które wytwarzają przeciwciała.

Grasica jest centralnym narządem układu odpornościowego. W nim zachodzi tworzenie limfocytów T, zwanych komórkami zabójczymi. Poprzez enzymy niezależnie niszczą obce ciała białkowe: drobnoustroje, wirusy, komórki przeszczepionej tkanki.

Śledziona bierze udział w syntezie limfocytów, niszczeniu czerwonych krwinek, białych krwinek, płytek krwi, w odkładaniu krwi.

Węzły chłonne produkują i odkładają limfocyty, biorą udział w rozwoju odporności.

Ostatnia modyfikacja na tej stronie: 15.08.2016; Naruszenie praw autorskich strony

Związana z wiekiem anatomia i fizjologia układu sercowo-naczyniowego

Układ sercowo-naczyniowy służy do stałego krążenia krwi i odpływu limfy, co zapewnia humoralne połączenie między wszystkimi narządami, dostarczając im składników odżywczych i tlenu, usuwając z nich produkty przemiany materii, regulację humoralną i szereg innych ważnych funkcji organizmu. W zależności od rodzaju przepływającego płynu (krwi lub limfy) i niektórych cech strukturalnych układ naczyniowy dzieli się na krążenie i limfatyczny.

Układ krwionośny obejmuje serce i naczynia krwionośne: tętnice, naczynia włosowate i żyły, tworząc zamknięte układy - kręgi krążeniowe, przez które krew płynie w sposób ciągły z serca do narządów i pleców.
Serce ludzkie jest czterokomorowym wydrążonym organem, który wytwarza rytmiczne skurcze i relaksację, dzięki czemu możliwy jest przepływ krwi przez naczynia.
Serce znajduje się w jamie klatki piersiowej, w dolnej części przedniego śródpiersia, głównie na lewo od płaszczyzny pośrodkowej

Kamery serca. Serce ludzkie ma cztery komory - ma dwie przedsionki i dwie komory. Przegroda podłużna, w której rozróżnia się dwie części - przegrodę przedsionkową i międzykomorową - dzieli się na niepołączone połówki - prawą i lewą. W prawej połowie - w prawym przedsionku i prawej komorze - płynie krew żylna, aw lewej połowie - w lewym przedsionku i lewej komorze - krew tętnicza.

Prawe przedsionek jest rozszerzone z tyłu, a z przodu jest zwężone i tworzy wydrążony przerost - prawe ucho. Na przegrodzie oddzielającej prawe przedsionek od lewej (przegrody międzyprzedsionkowej) znajduje się owalne wgłębienie - owalna fossa. Zamiast tego dołu płód miał owalną dziurę, przez którą przedsionki komunikowały się ze sobą. Po urodzeniu owalna dziura zwykle zarasta.

Górne i dolne puste żyły przepływają do prawego przedsionka, zatok wieńcowy i małe naczynia żylne są najmniejszymi żyłami serca.

Prawa komora jest oddzielona od lewej przegrody międzykomorowej. Wnęka prawej komory jest podzielona na dwie części: tylną - rzeczywistą jamę komory i przednią - stożek tętniczy (lejek). Stożek tętniczy przechodzi w górę do pnia płucnego, co rozpoczyna mały krąg krążenia krwi.

Lewe przedsionek składa się z powiększonej części i przedniego występu. Cztery żyły płucne wpływają do powiększonej części. Krew tętnicza dostaje się do przedsionków przez te żyły..
W przedniej części lewej komory znajduje się otwór aorty.

Zastawki serca. Otwory przedsionkowo-komorowe, otwory aorty i tułowia mają fałdy wsierdzia - zastawki. Ogólnym celem zaworów jest zapobieganie odwrotnemu przepływowi krwi. Prawy otwór przedsionkowo-komorowy ma prawą zastawkę przedsionkowo-komorową. Składa się z trzech skrzydeł, dlatego jest nazywany trójdzielną. Otwór lewej komory przedsionkowej jest wyposażony w zastawkę lewej komory przedsionkowej składającej się z dwóch guzków.

Każdy otwór pnia płucnego i aorty ma trzy półksiężycowate płaty. Klapki otworu pnia płucnego razem zawierają zastawkę pnia płucnego, a klapy otworu aorty zawierają zastawkę aorty. Podczas skurczu komorowego klapy tych zastawek dociskane są do ścian tułowia płucnego, aorta i krew swobodnie przepływają z komór do naczyń. W okresie relaksacji komór klapy księżycowe zamykają otwory i zapobiegają powrotowi krwi z naczyń do komór.

Ściana serca jest reprezentowana przez trzy membrany: wewnętrzną, środkową i zewnętrzną. Wewnętrzna skorupa - wsierdzie - składa się ze śródbłonka (podszewka skorupy od wewnątrz), warstwy podbłonkowej, mięśniowo-elastycznych i zewnętrznych warstw tkanki łącznej. Środkowa błona mięśniowa serca - mięsień sercowy - jest zbudowana ze specjalistycznej tkanki mięśni poprzecznie prążkowanych i stanowi grubość ścianki serca

Zewnętrzna błona serca - nasierdzie - jest zespolona z mięśnia sercowego i jest płytką surowiczej błony osierdziowej - osierdzia. Płytka ciemieniowa tej błony tworzy wokół serca surowiczą torebkę - worek osierdziowy.

Praca serca zapewnia nieprzerwany ruch krwi przez naczynia i polega na rytmicznym skurczu serca, naprzemiennie z jego rozluźnieniem. Skurcz mięśnia sercowego nazywa się skurczem, a jego rozluźnienie nazywa się rozkurczem. Okres, w tym skurcz i rozkurcz, stanowi cykl serca. Składa się z trzech faz: skurcz przedsionkowy, skurcz komorowy i całkowity rozkurcz serca. Pierwszą fazą jest zmniejszenie obu przedsionków, w wyniku czego krew z przedsionków dostaje się do komór; drugą fazą jest skurcz obu komór, podczas gdy krew z lewej komory dostaje się do aorty, z prawej komory do tułowia płucnego, przedsionki rozluźniają się w tym czasie i otrzymują krew z żył wpływających do nich. Trzecia faza to ogólna pauza, podczas której cały mięsień sercowy jest rozluźniony, a krew nie tylko nadal przepływa do przedsionków, ale także swobodnie przepływa z przedsionków do komór. Następnie wszystkie trzy fazy są powtarzane..

Osoby aktywne fizycznie w spoczynku mają z reguły niższe tętno niż osoby prowadzące siedzący tryb życia. Tętno mniejsze niż 60 uderzeń na minutę nazywa się bradykardią. Tętno przekraczające 90 uderzeń na minutę nazywa się tachykardią. Tętno zależy od pozycji ciała: w pozycji stojącej jest więcej niż w pozycji siedzącej i leżącej. Tętno wzrasta wraz z podnieceniem emocjonalnym. Kołatanie serca powoduje pracę mięśni.

Serce noworodka ma kulisty kształt. Poprzeczny rozmiar serca jest równy lub większy niż podłużny, co wiąże się z niewystarczającym rozwojem komór i stosunkowo dużymi rozmiarami przedsionków. Uszy przedsionkowe są duże, pokrywają podstawę serca

Serce rośnie najszybciej w pierwszych dwóch latach życia, a następnie w wieku 5–9 lat oraz w okresie dojrzewania.. Wzrost długości serca jest szybszy niż szerokość. Masa serca podwaja się pod koniec pierwszego roku życia, trzykrotnie o 2-3 lata, o sześć lat wzrasta pięciokrotnie, a o 15 lat zwiększa się 10 razy w porównaniu z okresem noworodkowym.

U noworodków i dzieci we wszystkich grupach wiekowych zastawki przedsionkowo-komorowe są elastyczne, zastawki błyszczące.

Układ przewodzenia serca zapewnia zdolność serca do autonomicznego rytmicznego kurczenia się pod wpływem impulsów powstających w sobie, niezależnie od bodźców pochodzących z zewnątrz, na przykład z mózgu

Naczynia krwionośne to układ zamkniętych pustych elastycznych rurek o różnych średnicach, które zapewniają transport krwi do wszystkich narządów, regulują dopływ krwi do narządów i uczestniczą w metabolizmie między krwią a otaczającymi tkankami.
Tętnice, żyły i naczynia włosowate wyróżnia się w układzie krążenia

Tętnice są naczyniami, przez które krew przepływa z serca do narządów. Największe naczynia tętnicze - aorta i tętnica płucna - opuszczają serce i przenoszą krew do swoich gałęzi, zwanych tętnicami. Najcieńsze naczynia tętnicze zwane tętniczkami przechodzą do naczyń włosowatych. Kapilary krwi przechodzą do żyłek. W procesie mikrokrążenia zapewniony jest metabolizm między krwią a tkankami..

Żyły to naczynia, przez które krew przepływa z narządów do serca. W porównaniu z tętnicami w żyłach przepływ krwi zachodzi w przeciwnym kierunku - od mniejszych naczyń do większych.

Naczynia krwionośne w momencie urodzenia są dobrze rozwinięte, a tętnice są bardziej uformowane niż żyły. Po urodzeniu zwiększa się długość, średnica, pole przekroju i grubość ścianki naczynia. Relacje między naczyniami krwionośnymi a narządami, które również rosną, zwiększają objętość.


Mikroskopijna struktura naczyń krwionośnych zmienia się najintensywniej we wczesnym dzieciństwie (od 1 do 3 lat). W tym czasie środkowa błona intensywnie rozwija się w ścianach naczyń. Ostateczne wymiary i kształt naczyń krwionośnych sumują się
do 14-18 lat.

Naczynia krwionośne ludzkiego ciała są połączone w duże i małe kręgi krążenia krwi.


Duży krąg krążenia krwi zaczyna się od aorty, która opuszcza lewą komorę. Wystające z niego gałęzie niosą krew tętniczą do wszystkich narządów ciała. Przechodząc przez naczynia krwionośne narządów, krew tętnicza zamienia się w krew żylną, która przepływa przez żyły narządów do górnej i dolnej żyły głównej. Gdy te żyły wpływają do prawego przedsionka, kończy się duży krąg krążenia krwi. Głównym celem naczyń dużego koła krążenia jest to, że krew tętnicza dostarcza składników odżywczych i tlenu do wszystkich narządów, naczynia włosowate wymieniają metabolizm między krwią a tkankami narządów, krew żylna przenosi produkty metaboliczne i inne substancje z narządów, na przykład składniki odżywcze w jelicie cienkim.

Krążenie płucne lub płucne zaczyna się od pnia płucnego, który opuszcza prawą komorę. Na gałęziach pnia płucnego - tętnicach płucnych - krew żylna dociera do płuc. Przechodząc przez naczynia włosowate krwi, krew żylna zamienia się w krew tętniczą. Krew tętnicza z płuc przepływa przez cztery żyły płucne wpływające do lewego przedsionka, gdzie kończy się krążenie płucne. Głównym celem naczyń krążenia płucnego jest to, że przez naczynia tętnicze krew żylna dostarcza dwutlenek węgla do płuc, w naczyniach włosowatych krew jest wolna od nadmiaru dwutlenku węgla i wzbogacona w tlen, krew tętnicza przenosi tlen z płuc przez żyły.

(Niektóre hormony i elektrolity wpływają na czynność serca. Hormony nadnerczy oraz adrenalina i noradrenalina zwiększają częstość akcji serca i częstość akcji serca. Ich działanie jest podobne do działania nerwu współczulnego. Tyroksyna hormonu tarczycy zwiększa podatność serca na impulsy pochodzące z pochwy i nerwów współczulnych. Elektrolity są ważne dla normalnej aktywności serca. Zmiana stężenia jonów potasu i wapnia we krwi wpływa na automatyzm serca i jego właściwości skurczowe. Przy nadmiarze jonów potasu rytm maleje, a siła skurczów serca maleje, pobudliwość i przewodnictwo maleje. Jony wapnia zwiększają rytm i skurcze serca.)

Z każdym skurczem ludzkiego serca lewa i prawa komora wydalają około 60–80 ml krwi odpowiednio do aorty i tętnic płucnych; objętość ta nazywa się objętością skurczową lub objętością udaru krwi (SOK). W przypadku skurczu komorowego nie cała zawarta w nich krew jest wyrzucana, ale tylko około połowa. Krew pozostająca w komorach nazywana jest objętością rezerwową..

Przy każdym skurczu serca pewna ilość krwi jest wyrzucana pod wysokim ciśnieniem do tętnic. Peryferyjny opór naczyniowy utrudnia jego swobodny ruch. W rezultacie w naczyniach krwionośnych powstaje ciśnienie zwane ciśnieniem krwi. Nie jest tak samo w różnych częściach układu naczyniowego. Będąc największym w aorcie i dużych tętnicach, ciśnienie krwi spada w małych tętnicach, tętniczkach, naczyniach włosowatych, żyłach i staje się niższe niż atmosferyczne w żyle głównej..

Ciśnienie w tętnicach jest większe w momencie skurczu, a mniejsze w przypadku rozkurczu. Największe ciśnienie w tętnicach nazywa się skurczowe lub maksymalne, najmniej - rozkurczowe lub minimalne. Ciśnienie w tętnicach podczas rozkurczu komór nie spada do 0. Jest utrzymywane dzięki elastyczności ścian tętnic, rozciągniętych podczas skurczu

U zdrowych osób dorosłych ciśnienie skurczowe w tętnicy ramiennej najczęściej wynosi od 110 do 125 mm Hg. Sztuka. Według Światowej Organizacji Zdrowia osoby w wieku 20–60 lat mają skurczowe ciśnienie krwi do 140 mm Hg. Sztuka. jest normotoniczny, powyżej 140 mm Hg. Sztuka. - hipertoniczny, poniżej 100 mmHg. Sztuka. - hipotoniczny. Różnica między ciśnieniem skurczowym i rozkurczowym nazywa się ciśnieniem tętna. Jego wartość jest równa średnio 40 mm RT. Sztuka. U osób starszych ciśnienie krwi spowodowane zwiększoną sztywnością ścian tętnic jest wyższe niż u ludzi młodych. Dzieci mają niższe ciśnienie krwi niż dorośli.

Cechy wieku na etapie prenatalnym. Krążenie w ciele płodu mieszanej krwi, jego połączenie przez łożysko z układem krążenia matki i obecność przewodu botalowego są głównymi cechami krążenia płodu. Obecność kanału dolnego łączącego tętnicę z aortą to druga szczególna cecha krążenia krwi płodu. W wyniku połączenia tętnicy płucnej i aorty obie komory serca pompują krew w duży krąg krążenia krwi. Krew z produktami przemiany materii wraca do ciała matki przez tętnice pępowinowe i łożysko.

Funkcje wieku na etapie poporodowym. Różnice funkcjonalne w układzie sercowo-naczyniowym dzieci i młodzieży utrzymują się do 12 lat. Tętno u dzieci jest większe niż u dorosłych. Tętno u dzieci jest bardziej podatne na wpływy zewnętrzne: ćwiczenia fizyczne, stres emocjonalny itp. Ciśnienie krwi u dzieci jest niższe niż u dorosłych. Objętość udaru mózgu u dzieci jest znacznie mniejsza niż u dorosłych. Z wiekiem maleje objętość krwi, co zapewnia sercu zdolności adaptacyjne do aktywności fizycznej.

W okresie dojrzewania szybkie procesy wzrostu i rozwoju zachodzące w ciele wpływają na narządy wewnętrzne, a zwłaszcza na układ sercowo-naczyniowy. Inną cechą układu sercowo-naczyniowego nastolatka jest to, że serce nastolatka rośnie bardzo szybko, a rozwój aparatu nerwowego regulującego funkcjonowanie serca nie dotrzymuje mu kroku. W rezultacie młodzież ma czasami bicie serca, nieregularny rytm serca itp. Wszystkie te zmiany są tymczasowe i powstają w związku ze specyfiką wzrostu i rozwoju, a nie w wyniku choroby.

Mięsień sercowy dziecka zużywa dużą ilość tlenu: niemowlę zużywa dwa do trzech razy więcej tlenu na kg masy ciała niż dorosły. Dlatego długi pobyt na świeżym powietrzu jest ważny dla dziecka w każdym wieku. Nawet dziecko siedzi spokojnie, obserwuje się arytmię: po pierwsze, krótkotrwałe przyspieszenie bicia serca, a następnie pojedyncze rzadkie uderzenia, które pokrywają się z wydechem. Jest to tak zwana arytmia oddechowa. Znika przed 13-15 lat i pojawia się ponownie w wieku 16-18 lat, po czym zdrowy człowiek przestaje obserwować.

Pytanie

U małych dzieci obserwuje się poziomą pozycję żeber, w wyniku czego klatka piersiowa jest stale w stanie bliskim wdechu, a jej wzrost w kierunku czołowym i strzałkowym jest prawie niemożliwy.

Mięśnie międzyżebrowe są słabo rozwinięte. Najbardziej aktywny mięsień oddechowy - przepona - rozwija się zadowalająco, ale jego funkcja u małych dzieci jest często trudna ze względu na zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej.

Drogi oddechowe - nos, gardło, krtań, tchawica i oskrzela - są stosunkowo duże. Ścieżki te nazywane są „szkodliwymi przestrzeniami”. Stwierdzono, że im większa jest „szkodliwa przestrzeń” dróg oddechowych, tym mniej skuteczne jest oddychanie.

Stwierdzono, że skuteczność funkcji oddechowych u dzieci jest niższa, im mniejsze dziecko. Na przykład w wieku jednego miesiąca dziecko otrzymuje 100 ml tlenu z 3,8 litra wentylowanego powietrza, dziecko w wieku 1 roku otrzymuje 3,5 litra, dziecko w wieku 2 lat otrzymuje 100 ml tlenu z 3,4 litra powietrza, 6 lat 2,9 litra, 12 lat - od 2,5 litra i nastolatek 17 lat - od 2,3 litra wentylowanego powietrza.

Niska wydajność funkcji oddechowych u małych dzieci tłumaczy się szczególnym charakterem oddychania w tym wieku - częstym i płytkim oddychaniem.

W związku z powyższym należy podkreślić trzy główne kwestie, a mianowicie: im młodsze dziecko, tym mniej jego zdolności do oddychania rezerwowego, tym niższa skuteczność jego czynności oddechowej, tym większe jest jego zapotrzebowanie na wymianę gazu, tj. Duże potrzeby wymiany gazu przy niskich pojemnościach.

Pytanie

U noworodków:

  • erytrocyty 6-7 milionów w 1 l (erytrocytoza);
  • białe krwinki 10-30 tysięcy w 1 l (leukocytoza);
  • płytki krwi 200-300 tysięcy w 1 litrze, czyli jak u dorosłych.

Po 2 tygodniach zawartość czerwonych krwinek spada do dorosłych (około 5 milionów na 1 litr). Po 3-6 miesiącach liczba czerwonych krwinek spada poniżej 4-5 ml na 1 litr - jest to niedokrwistość fizjologiczna, a następnie stopniowo osiąga normalny poziom w okresie dojrzewania. Zawartość leukocytów u dzieci po 2 tygodniach zmniejsza się do 9-15 tysięcy w 1 litrze i osiąga wskaźniki dorosłych w okresie dojrzewania.

MedGlav.com

Medyczny katalog chorób

Krążenie. Struktura i funkcje układu sercowo-naczyniowego.

KRĄŻENIE.

Zaburzenia krążenia.

  • choroby serca (wady zastawek, uszkodzenie mięśnia sercowego itp.),
  • zwiększona odporność na przepływ krwi w naczyniach krwionośnych, która występuje przy nadciśnieniu, chorobach nerek, płucach.
    Niewydolność serca objawia się dusznością, kołataniem serca, kaszlem, sinicą, obrzękiem, opuchlizną itp..

Przyczyny niewydolności naczyniowej:

  • rozwija się z ostrymi chorobami zakaźnymi, co oznacza utratę krwi,
  • obrażenia itp.
    Z powodu dysfunkcji aparatu nerwowego, który reguluje krążenie krwi; w tym przypadku dochodzi do rozszerzenia naczyń, spada ciśnienie krwi, a przepływ krwi w naczyniach gwałtownie spowalnia (omdlenie, zapaść, wstrząs).

Anatomia ludzkiego serca

Z sercem - jednym z najbardziej romantycznych i zmysłowych narządów ludzkiego ciała. W wielu kulturach jest uważany za naczynie duszy, miejsce, w którym rodzi się miłość i miłość. Niemniej jednak z punktu widzenia anatomii obraz wygląda bardziej prozaicznie. Zdrowe serce jest silnym narządem mięśniowym wielkości pięści właściciela. Praca mięśnia sercowego nie zatrzymuje się na sekundę od momentu narodzin człowieka na świecie do śmierci. Serce pompując krew, dostarcza tlen do wszystkich narządów i tkanek, pomaga usuwać produkty rozpadu i pełni część funkcji oczyszczających organizmu. Porozmawiajmy o cechach anatomicznej struktury tego niesamowitego narządu.

Anatomia ludzkiego serca: wycieczka historyczna i medyczna

Kardiologia, nauka badająca strukturę serca i naczyń krwionośnych, została wyodrębniona jako odrębna gałąź anatomii już w 1628 r., Kiedy Harvey odkrył i przedstawił społeczności medycznej prawa krążenia krwi ludzkiej. Pokazał, jak serce, jak pompa, przepycha krew wzdłuż łożyska naczyniowego w ściśle określonym kierunku, dostarczając organom składników odżywczych i tlenu.

Serce znajduje się w ludzkim rejonie klatki piersiowej, nieco na lewo od środkowej osi. Kształt narządu może się różnić w zależności od indywidualnych cech struktury ciała, wieku, budowy, płci i innych czynników. Tak więc u gęstych niewymiarowych ludzi serce jest bardziej okrągłe niż u szczupłych i wysokich. Uważa się, że jego kształt w przybliżeniu pokrywa się z obwodem mocno zaciśniętej pięści, a waga waha się od 210 gramów u kobiet do 380 gramów u mężczyzn.

Objętość krwi pompowanej przez mięsień sercowy dziennie wynosi około 7-10 tysięcy litrów, a ta praca jest w toku! Ilość krwi może się różnić ze względu na warunki fizyczne i psychiczne. Pod wpływem stresu, gdy ciało potrzebuje tlenu, obciążenie serca znacznie wzrasta: w takich momentach jest w stanie poruszać krwią z prędkością do 30 litrów na minutę, przywracając rezerwy organizmu. Niemniej jednak narząd nie jest w stanie stale pracować w celu zużycia: w spoczynku przepływ krwi spowalnia do 5 litrów na minutę, a komórki mięśniowe, które składają się na odpoczynek serca i regenerują się.

Struktura serca: anatomia tkanek i komórek

Serce należy do narządów mięśniowych, jednak błędem jest uznanie, że składa się wyłącznie z włókien mięśniowych. Ściana serca składa się z trzech warstw, z których każda ma swoją własną charakterystykę:

1. Endokardium jest wewnętrzną powłoką wyściełającą powierzchnię komór. Reprezentuje ją zrównoważona symbioza elastycznych komórek mięśniowych i gładkich. Wyznaczenie wyraźnych granic wsierdzia jest prawie niemożliwe: podczas przerzedzania płynnie przechodzi do sąsiednich naczyń krwionośnych, aw bardzo cienkich miejscach przedsionków rośnie bezpośrednio z nasierdzem, omijając środkową, najobszerniejszą warstwę - mięsień sercowy.

2. Mięsień sercowy stanowi szkielet mięśniowy serca. Kilka warstw prążkowanej tkanki mięśniowej jest połączonych w taki sposób, aby szybko i celowo reagować na podniecenie, które pojawiło się w jednym obszarze i przechodzi przez cały narząd, wpychając krew do łożyska naczyniowego. Oprócz komórek mięśniowych komórki P, które mogą przekazywać impuls nerwowy, wchodzą do mięśnia sercowego. Stopień rozwoju mięśnia sercowego w niektórych obszarach zależy od wielkości przypisanych mu funkcji. Na przykład mięsień sercowy w przedsionku jest znacznie cieńszy niż komora.

W tej samej warstwie znajduje się włóknisty pierścień, anatomicznie oddzielający przedsionki i komory. Ta funkcja umożliwia z kolei skurczenie się aparatu, popychając krew w ściśle określonym kierunku..

3. Nasierdzie - wierzchnia warstwa ściany serca. Surowata błona utworzona przez tkankę nabłonkową i łączną stanowi pośrednie połączenie między narządem a woreczkiem serca - osierdziem. Cienka, przezroczysta struktura chroni serce przed zwiększonym tarciem i sprzyja oddziaływaniu warstwy mięśniowej z sąsiednimi tkankami.

Na zewnątrz serce jest otoczone przez osierdzie - błonę śluzową, która jest również nazywana torebką serca. Składa się z dwóch liści - zewnętrznego, skierowanego w stronę przepony i wewnętrznego, ściśle przymocowanego do serca. Pomiędzy nimi znajduje się wnęka wypełniona płynem, dzięki czemu zmniejsza się tarcie podczas skurczów serca.

Aparaty i zawory

Jama serca jest podzielona na 4 działy:

  • prawe przedsionek i komora wypełnione krwią żylną;
  • lewy przedsionek i komora z krwią tętniczą.

Prawa i lewa połówka są oddzielone gęstą przegrodą, która zapobiega mieszaniu się dwóch rodzajów krwi i wspiera jednostronny przepływ krwi. To prawda, że ​​ta funkcja ma jeden mały wyjątek: u dzieci w macicy, w przegrodzie znajduje się owalne okno, przez które krew jest mieszana w jamie serca. Zwykle z urodzenia dziura ta przerasta, a układ sercowo-naczyniowy funkcjonuje jak u osoby dorosłej. Niekompletne zamknięcie owalnego okna jest uważane za poważną patologię i wymaga interwencji chirurgicznej.

Między przedsionkami i komorami zastawki mitralne i trójdzielne znajdują się w parach, które utrzymywane są dzięki włóknom ścięgien. Synchroniczny skurcz zaworów zapewnia jednokierunkowy przepływ krwi, zapobiegając mieszaniu przepływu tętniczego i żylnego.

Największa tętnica krwi, aorta, odchodzi od lewej komory, a tułów płucny pochodzi z prawej komory. Aby krew poruszała się wyłącznie w jednym kierunku, między komorami serca i tętnicami znajdują się zastawki półksiężycowate.

Przepływ krwi jest zapewniany przez sieć żylną. Dolna żyła główna i jedna górna żyła główna wpływają odpowiednio do prawego przedsionka, a płucne odpowiednio do lewego.

Anatomiczne cechy ludzkiego serca

Ponieważ zaopatrzenie pozostałych narządów w tlen i składniki odżywcze zależy bezpośrednio od normalnego funkcjonowania serca, powinno ono idealnie dostosować się do zmieniających się warunków otoczenia, pracując w innym zakresie częstotliwości. Taka zmienność jest możliwa ze względu na anatomiczne i fizjologiczne cechy mięśnia sercowego:

  1. Autonomia oznacza całkowitą niezależność od centralnego układu nerwowego. Serce kurczy się z wytwarzanych przez siebie impulsów, więc centralny układ nerwowy nie wpływa na częstość akcji serca.
  2. Przewodnictwo to przeniesienie utworzonego impulsu wzdłuż łańcucha do innych działów i komórek serca.
  3. Pobudliwość oznacza natychmiastową reakcję na zmiany zachodzące w ciele i poza nim.
  4. Kurczliwość, czyli siła skurczu włókien, wprost proporcjonalna do ich długości.
  5. Ogniotrwałość - okres, w którym tkanka mięśnia sercowego nie jest pobudzona.

Każda awaria tego systemu może prowadzić do gwałtownej i niekontrolowanej zmiany częstości akcji serca, asynchronii skurczów serca, aż do migotania i śmierci.

Fazy ​​serca

Aby stale przesuwać krew przez naczynia, serce musi się skurczyć. Na podstawie etapu skurczu wyróżnia się 3 fazy cyklu serca:

  • Skurcz przedsionka, podczas którego krew przepływa z przedsionków do komór. Aby nie zakłócać prądu, zastawki mitralne i trójdzielne w tym momencie otwierają się, a wręcz przeciwnie, zamykają się.
  • Skurcz komorowy obejmuje przepływ krwi dalej do tętnic przez otwarte zastawki księżycowe. Zawory klapowe zamykają się.
  • Rozkurcz polega na wypełnieniu przedsionków krwią żylną przez otwarte zawory skrzydłowe.

Każdy skurcz serca trwa około jednej sekundy, ale podczas aktywnej pracy fizycznej lub podczas stresu prędkość impulsów wzrasta ze względu na skrócenie czasu rozkurczu. Podczas właściwego odpoczynku, snu lub medytacji skurcze serca, wręcz przeciwnie, zwalniają, rozkurcz staje się dłuższy, dlatego ciało jest bardziej aktywnie oczyszczane z metabolitów.

Anatomia wieńcowa

Aby w pełni wykonać przypisane funkcje, serce musi nie tylko pompować krew w całym ciele, ale także otrzymywać składniki odżywcze z krwioobiegu. Układ aorty, który przenosi krew do włókien mięśniowych serca, nazywa się wieńcem i obejmuje dwie tętnice - lewą i prawą. Oba odsuwają się od aorty i poruszając się w przeciwnym kierunku nasycają komórki serca przydatnymi substancjami i tlenem we krwi.

Układ przewodzenia mięśnia sercowego

Ciągły skurcz serca osiąga się dzięki jego autonomicznej pracy. Impuls elektryczny, który rozpoczyna proces kurczenia się włókien mięśniowych, generowany jest w węźle zatokowym prawego przedsionka z częstotliwością 50–80 uderzeń na minutę. Jest przenoszony wzdłuż włókien nerwowych węzła przedsionkowo-komorowego do przegrody międzykomorowej, a następnie wzdłuż dużych wiązek (Jego nóg) do ścian komór, a następnie przechodzi do mniejszych włókien nerwowych Purkinjego. Z tego powodu mięsień sercowy może się stopniowo kurczyć, wypychając krew z wewnętrznej jamy do łożyska naczyniowego.

Styl życia i zdrowie serca

Stan całego organizmu zależy bezpośrednio od pełnoprawnej pracy serca, dlatego celem każdej zdrowej osoby jest utrzymanie zdrowia układu sercowo-naczyniowego. Aby nie napotkać patologii serca, powinieneś spróbować wykluczyć lub przynajmniej zminimalizować czynniki prowokujące:

  • obecność nadwagi;
  • palenie, używanie alkoholu i narkotyków;
  • irracjonalna dieta, nadużywanie tłustych, smażonych, słonych potraw;
  • wysoki cholesterol;
  • nieaktywny styl życia;
  • super intensywna aktywność fizyczna;
  • uporczywy stres, wyczerpanie nerwowe i przepracowanie.

Wiedząc trochę więcej o anatomii ludzkiego serca, postaraj się spróbować, porzucając destrukcyjne nawyki. Zmień swoje życie na lepsze, a wtedy twoje serce będzie działało jak zegar.

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Naczyń