Operacja tętniaka aorty

• Nacięcie tętniaka aorty brzusznej: otwórz brzuch długim nacięciem linii środkowej od wyrostka mieczykowatego do połowy odległości między pępkiem a łonem. Czasami, jeśli to konieczne, dostęp do tętnic biodrowych, nacięcie można kontynuować jeszcze niżej, ale w większości przypadków wystarczy zastąpić aortę prostą rurową protezą liniową.

• Proksymalna kontrola tętniaka aorty brzusznej. Natychmiast po wejściu do jamy brzusznej diagnozę potwierdza obecność dużego krwiaka zaotrzewnowego. Ogromne znaczenie ma kontrola aorty proksymalnej do krwiaka. Większość pacjentów ze stabilnym stanem na tym etapie ma możliwość zaciśnięcia aorty powyżej tętniaka, ale poniżej poziomu tętnic nerkowych.

U pacjentów ze stanem niestabilnym szybką kontrolę krwawienia z aorty można uzyskać przez tymczasowe uciskanie aorty bezpośrednio pod przeponą do momentu odizolowania części podnerkowej aorty.

• Kontrola aorty pod przeponą. Pamiętaj, jak wykonujesz SV. Oto jak to zrobić ponownie. Oddzielić więzadło przeponowo-przełykowe (przejście otrzewnej od przepony do przełyku) pokrywające przełyk (wykrywanie rurki nosowo-żołądkowej w świetle). Palcem wskazującym zmobilizuj przełyk w prawo; na tym etapie zapomnij o hemostazie. Teraz poczuj pulsującą aortę po lewej stronie przełyku palcem wskazującym, wybierz obie strony aorty, aż poczujesz kręgosłup, zastosuj prosty zacisk aorty, przyciągając go do kręgosłupa. Pozostaw kilka wymazów na hemostazę i kontynuuj jak opisano poniżej..

• Monitorowanie podnerkowej części aorty. Wróć do przydziału szyi tętniaka aorty. Główną zasadą nie jest naruszanie integralności krwiaka zaotrzewnowego, dopóki nie zostanie osiągnięta całkowita kontrola bliższej części aorty. Po wkroczeniu do przestrzeni zaotrzewnowej na poziomie szyi palcem wskazującym i końcówką ssącą odizoluj i izoluj szyjkę tętniaka. Po zidentyfikowaniu szyjki macicy przewiń w dół po obu stronach aorty, aż poczujesz ciała kręgowe. Nie próbuj wsuwać wstążki pod aortę, ale raczej połóż na niej bezpośredni zacisk w kierunku przednio-tylnym, aby końce jej gałęzi były skierowane na trzon kręgowy. Zaciskanie jest łatwiejsze, jeśli weźmiesz aortę między palcem wskazującym i środkowym lewej dłoni, tak aby końce palców spoczywały na ciałach kręgowych. Następnie przesuwając szczęki otwartego zacisku wzdłuż grzbietu palców, wyciągnij go na odpowiednią głębokość i zamknij. Teraz możesz usunąć wcześniej zastosowany zacisk pod przepony.

• Skąd wiesz, że kontrola proksymalna jest skuteczna? Bardzo proste: krwiak zaotrzewnowy przestaje pulsować. Jeśli tętnienie się utrzymuje, oznacza to, że zacisk jest niedokładny. Przesuń to!

• Kontrola dystalna. Następna część interwencji, izolacja wspólnych tętnic biodrowych, jest często trudniejsza. W normalnych okolicznościach większość krwiaków zaotrzewnowych gromadzi się w miednicy, a tętnice jelitowe są w niej zamurowane. Tętnice są trudne do odróżnienia nie tylko dlatego, że znajdują się w krwiaku, ale również dlatego, że aorta jest ściśnięta bliżej, a zatem nie ma tętnienia. Jednak u większości pacjentów obecność wyczuwalnych blaszek śródmiąższowych umożliwia identyfikację naczynia głęboko w krwiaku. Użyj ponownie elektrycznej pompy ssącej, aby ułatwić izolację tętnic biodrowych. W przypadku trudności spróbuj palcami „wysadzić” tętnicę z krwiaka. Podobnie jak w przypadku aorty, nie próbuj narysować wstążki pod naczyniami biodrowymi. To nieuchronnie doprowadzi do uszkodzenia żył biodrowych, co jest wielką katastrofą. Ważne jest rozróżnienie przedniej i bocznej ściany naczyń biodrowych i umieszczenie zacisków w kierunku przednio-tylnym, jak wskazano wcześniej.

• Alternatywne sterowanie balonem. Po osiągnięciu kontroli proksymalnej i tętnicach biodrowych znajduje się wewnątrz dużego krwiaka, możesz szybko otworzyć światło woreczka tętniaka i włożyć 2 cewniki Foleya lub 2 duże cewniki Fogarty do naczyń biodrowych i zapewnić dalszą kontrolę za pomocą napompowanych balonów.

• Wymiana aorty. Ponieważ proksymalne i dystalne drzewo tętnicze jest kontrolowane, otwórz worek tętniakowy w kierunku wzdłużnym. Usunąć skrzepy i zapewnić krwawienie wsteczne poprzez flashowanie początków tętnic lędźwiowych i dolnej tętnicy krezkowej z woreczka tętniaka. Aby ułatwić tę manipulację, a następnie wycięcie ścianek torby, wsuń mały samozabezpieczający zwijacz do jego światła.

Liczba pacjentów, którym udaje się zastąpić aortę prostą protezą rurową, różni się znacznie w zależności od chirurga i ośrodka. Jesteśmy przekonani, że u większości pacjentów wymiana na protezę rurkową może być całkiem skuteczna. Jego zaletą jest minimalna manipulacja miednicą i znaczne zmniejszenie ryzyka uszkodzenia żył biodrowych i nerwów miednicy. Co więcej, wydaje się, że zwiększenie długości protezy nie ma większego sensu z taktykami już wybranymi, które sprawiają, że wprowadzenie protezy rozgałęzienia nie jest konieczne. Oczywiście istnieją sytuacje, w których stosowanie protez rurowych jest wykluczone. Na przykład z wyraźnym procesem okluzyjnym w odcinku aorty i biodra; wyraźne tętniakowe uszkodzenie tętnic biodrowych lub jeśli kąt rozwidlenia jest zbyt szeroki, a otwory tętnicy biodrowej są daleko od siebie.

Przygotuj aortę do założenia protezy. Wzdłużny odcinek worka tętniaka powinien być ograniczony z obu stron przekrojami poprzecznymi, aby przekrój miał kształt litery T z każdej strony. Poprzeczki tego „T” nie powinny przekraczać więcej niż 50% normalnego obwodu aorty zarówno w jego dalszej, jak i bliższej części.

Protezę mocuje się nitką monofilamentową 3/0 za pomocą techniki „spadochronu”. Pozwala to na szycie tylnej ściany pod kontrolą wizualną. Podczas zszywania tylnej ściany naczynia należy stosować duże szwy, ponieważ w tej sytuacji jest to raczej delikatne. Co więcej, erupcje szwów napotykane po zakończeniu zespolenia są trudne do dokładnego zamknięcia, ponieważ znajdują się na tylnej ścianie. Jak tylko zespolenie górne zostanie zakończone, zacisk jest nakładany na protezę bezpośrednio poniżej zespolenia, a zacisk jest usuwany z aorty. Po upewnieniu się, że nie ma „wycieku” z zespolenia górnego, przejdź do zespolenia dystalnego. Technika jego wykonania jest taka sama jak zespolenie proksymalne.

Przed zakończeniem zespolenia dystalnego należy sprawdzić wsteczny przepływ krwi z tętnic biodrowych. Ponadto protezę należy przemyć solą fizjologiczną, a proksymalny zacisk na krótki czas („1-2 uderzenia serca”) usunąć, aby wypchnąć z protezy, prawdopodobnie powstałe tam skrzepy krwi. Jeśli nie ma wstecznego przepływu krwi, należy wprowadzić cewniki do embolektomii do tętnic biodrowych w celu usunięcia mas zakrzepowych. Gdy tylko zespolenie dystalne zostanie zakończone i kontrolowane, zaciski z naczyń biodrowych są usuwane naprzemiennie, aby dać czas na wyrównanie ewentualnego niedociśnienia podczas otwierania kanału tętnic biodrowych. Ostrzeżenie chirurga dotyczące momentu usunięcia klamry stanowi poważną pomoc dla zespołu anestezjologicznego, pomagając w przywracaniu objętości płynu. Niewystarczająca wymiana płynu na tym etapie może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia podczas usuwania zacisków z tętnic biodrowych.

• Dwa słowa o heparynie. Oczywiste jest, że nie zaleca się przepisywania heparyny pacjentowi z krwawieniem trwającym od pęknięcia aorty, zanim źródło krwawienia zostanie opanowane. U pacjentów, którzy przeszli operację z powodu podejrzenia pęknięcia tętniaka, ale nie został wykryty, heparyna jest przepisywana w dawce zwykle stosowanej w praktyce chirurgicznej. Dozwolone jest miejscowe heparynizowanie naczyń biodrowych, ponieważ worek tętniaka jest otwarty, a przepływ wsteczny z małych naczyń jest zatrzymany. Obie tętnice biodrowe można przepłukać heparynizowaną solą fizjologiczną przed przeniesieniem zacisków do tych tętnic. Nie ma jednego punktu widzenia dotyczącego tego zaczerwienienia, ale najwyraźniej większość pacjentów tego nie potrzebuje.

• Zamknięcie brzucha. Duży krwiak zaotrzewnowy w połączeniu z obrzękiem trzewnym spowodowanym wstrząsem, resuscytacją, reperfuzją i laparotomią prowadzi do ciężkiego nadciśnienia śródotrzewnowego, objawiającego się po zamknięciu brzucha. Aby wykonać ostatni etap z nadmiernym napięciem brzucha, lepiej jest użyć jego tymczasowego zamknięcia, zgodnie z zaleceniami w naszych artykułach, i powrócić do zszycia ściany brzucha następnego dnia. Zapobieganie AKC ma kluczowe znaczenie dla przeżycia tych ciężko chorych pacjentów, u których jakiekolwiek dalsze pogorszenie może okazać się „słomą”, która łamie kręgosłup wielbłąda.

W interwencjach interwencyjnych tętniaka aorty brzusznej kluczem do przeżycia pacjenta jest uproszczona operacja: szybka i prawdopodobnie atraumatyczna kontrola, eliminacja uszkodzeń dużych żył, proteza rurkowa, minimalna utrata krwi i szybka operacja.

Wielu z tych pacjentów przechodzi operację, ale umiera po niej, zwykle z powodu współistniejących chorób, w szczególności takich jak zawał mięśnia sercowego. Udany wynik zależy zatem od utrzymania w BIN nie mniej niż umiejętnie wykonanej operacji. Po zakończeniu operacji wygrałeś bitwę tylko w połowie.

Operacja pęknięcia tętniaka aorty brzusznej jest częściej początkiem końca, który występuje w okresie pooperacyjnym.

Skutecznie maskowaną chorobą jest tętniak aorty wstępującej

Tętniak aorty wstępującej - ograniczone rozszerzenie początkowej części aorty spowodowane rozciąganiem warstw jej ściany, kody według ICD-10 - I71.0, I71.9.

Sekcja wstępująca to część aorty między lewą komorą a łukiem. Rozciąga się od zastawki aortalnej do punktu wyjścia tułowia ramienno-głowowego.

Częstość występowania - 2,7% wszystkich tętniaków aorty. Mężczyźni cierpią 2 razy częściej niż kobiety. U dzieci patologia występuje jako część zespołów genetycznych i wrodzonych wad rozwojowych..

Przyczyny i mechanizm rozwoju

  • Miażdżyca (80%);
  • Zespoły genetyczne (Danlo-Ehlers, Turner, Loyes-Dietz, Marfan);
  • Rodzinny tętniak dziedziczny;
  • Zespół krętych tętnic;
  • Tętniak-choroba zwyrodnieniowa stawów;
  • Choroba hipertoniczna;
  • Syfilis;
  • Zapalenie aorty.

Niezależnie od natury w aorcie rozwijają się zjawiska zapalne-dystroficzne: ściana staje się cieńsza, wydłużona i zdeformowana. Wysoki przepływ krwi prowadzi do dodatkowego urazu.

Jakie typy znajdują się w tej lokalizacji?

Zatoki Valsalva są dotknięte w 50-73% przypadków, a sama sekcja wstępująca dotyczy 35-40% przypadków. Kształt rozróżnia tętniaki krzyżowe i rozproszone, które są wykrywane równie często.

  • Pojedynczy - w 95–97%;
  • Wiele - 3-5%.

Fałszywe tętniaki są wykrywane u 8-10% pacjentów, prawda - u 90% pacjentów. Przeczytaj o fałszywych i prawdziwych tętniakach tutaj..

Wymiary tętniaków aorty wstępującej:

  • Mały - do 3 cm (70-78%);
  • Średni - 3-5 cm (3-4%);
  • Duży - 5-7 cm (1,2–2%);
  • Gigant - ponad 10 cm (0,5-1,5%).

Tętniaki pojawiające się na tle chorób wrodzonych rozwijają się w ciągu 2-4 tygodni, z powodu nabytych - w ciągu 2-10 miesięcy.

Jak i jak często są skomplikowane?

  • Stratyfikacja i łzawienie (10-12%);
  • Niewydolność wieńcowa (54–57%);
  • Zawał mięśnia sercowego (9-12%);
  • Choroba zakrzepowo-zatorowa (5-6%);
  • Niewydolność aorty (40-50%);
  • Nagła śmierć (1,2%).

Objawy i znaki

Wraz z patologią rozwija się niedokrwienie i skurcz tętnic wieńcowych, powodując klinikę:

  • Zespół bólowy;
  • Pogorszenie podczas stresu emocjonalnego, w nocy, w pozycji leżącej na plecach;
  • Zmniejszona tolerancja wysiłku;
  • Duszność;
  • Palpitacje serca;
  • Wzrost ciśnienia.

Cechy kryzysów nadciśnieniowych:

  • Przez długi czas nie kończą się na lekach przeciwnadciśnieniowych;
  • Występują często (do 1-2 razy w miesiącu);
  • Wartość ciśnienia skurczowego sięga 200-240 mm RT. św.

Inne objawy tętniaka wstępującej aorty serca:

  • Uczucie pełności w klatce piersiowej;
  • Zmiana głosu;
  • Ból podczas połykania, kaszel;
  • Ból w klatce piersiowej na wysokości wdechowej.

Charakter bólu w tętniaku aorty wstępującej:

  • Występują podczas stresu fizycznego lub emocjonalnego;
  • Zlokalizowany za mostkiem na poziomie 2-5 przestrzeni międzyżebrowych;
  • Według rodzaju - szycie, cięcie, ściskanie.

Choroba często naśladuje chorobę wieńcową, dlatego diagnoza często nie jest na czas.

Wycinanie tętniaka aorty wstępującej

Rozwarstwienie prowadzi do ostrego niedokrwienia serca i ucisku śródpiersia. Głównym objawem jest ostry zespół wieńcowy (OZW):

  • Atak bólu za mostkiem płonącej, palącej postaci;
  • Napromienianie bólu w plecach, łopatkach, lewym ramieniu, w żołądku, w szyi;
  • Brak odpowiedzi na środki przeciwbólowe (azotany);
  • Czas trwania - ponad 15-20 minut..

Inne objawy:

  • Przerwy w pracy serca;
  • Duszność;
  • Wzrost ciśnienia;
  • Częstoskurcz;
  • Uczucie pełności w klatce piersiowej;
  • Bladość;
  • Wyzysk
  • Uczucie strachu;
  • Nagła śmierć.

Prognoza jest niekorzystna. Ponad 50% pacjentów umiera na etapie przedszpitalnym. Wraz z rozwojem zawału serca najczęściej wpływa na ścianę lewej komory, co komplikuje leczenie i rokowanie w celu wyzdrowienia.

Więcej informacji na temat rozwarstwionego tętniaka aorty można znaleźć w tym artykule..

Diagnostyka

Diagnostyka obejmuje badania, badania obiektywne, laboratoryjne i instrumentalne.

  • Przegląd i inspekcja. Anamneza - dławica piersiowa, choroby genetyczne, skomplikowana dziedziczność. Podczas badania bladość skóry, zaczerwienienie i obrzęk twarzy i szyi, obrzęk żył szyi;
  • Badanie obiektywne. Miejscowy ból za mostkiem na poziomie 2-5 przestrzeni międzyżebrowych. Perkusja - brzegi serca przemieszczają się wzdłuż rzutu tętniaka. Auscultatory - ciągły lub rozkurczowy szmer (współistniejąca niewydolność aorty);
  • Roentgenografia. Cień wstępującej części jest zakrzywiony, unosi się ukośnie w kierunku wierzchołka prawego płuca. W przypadku tętniaków sakralnych ujawnia się dodatkowy okrągły łuk. Możliwe wykrycie zwapnień;
  • EKG Wzrost napięcia zęba R, wzrost ST, tachykardia, estrasystole. Z późną diagnozą - oznaki zawału serca (fala Q, wzrost fali T);
  • Dane laboratoryjne Umiarkowana leukocytoza, zwiększona ESR. Wraz z rozwojem zawału serca - wzrost ALT, AST, mioglobiny, troponiny, MV-KFK, LDH;
  • Echokardiografia. Wzrost średnicy wstępującego odcinka powyżej 3,5-4 cm, współistniejąca niewydolność aorty (odwrotny odpływ krwi), skurcz tętnic wieńcowych, skrzepy krwi;
  • Aortografia. Odkształcenie konturu wstępującego wyrostka woreczkowego związanego z aortą. Ze stratyfikacją, fałszywy kanał przepływu krwi, krwiak ciemieniowy;
  • Tomografia komputerowa (MRI). Określenie dokładnych wymiarów tętniaka, jego grubości ściany, identyfikacja skrzepu krwi, obrzęk tkanek miękkich.

Wybór taktyk leczenia

Terapia rozpoczyna się w momencie diagnozy. Leczenie może być zachowawcze i chirurgiczne. Wskazania do leczenia zachowawczego:

  • Bez zarzutów
  • Kurs nieskomplikowany;
  • Średnica edukacji nie większa niż 5 cm.

Leczenie zachowawcze obejmuje:

  • Kontrola ciśnienia i tętna;
  • Przyjmowanie beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego, inhibitorów ACE;
  • Biorąc kardioprotektory (trimetazydyna).

Wskazania do zabiegu

  • Uskarżanie się.
  • Średnica powyżej 5 cm.
  • Wzrost o ponad 4 mm rocznie.
  • Niedokrwienie serca.
  • Kompresja śródpiersia.
  • Ryzyko stratyfikacji.

Rodzaje leczenia chirurgicznego

  • Operacja Jacob - Proteza zatoki Valsalva.
  • Operacja Bentall-De-Bono - połączona protetyka wstępującego oddziału wraz z zastawką aorty. Stosowany w połączeniu z patologią z niewydolnością aorty.
  • Operacja David - instalacja protezy tylko na wstępującym oddziale. Stosuje się go u pacjentów z normalnie działającą zastawką aorty..
  • Protetyka nadkoronowa - ograniczona protetyka wstępującego oddziału z zachowanymi tętnicami wieńcowymi.
  • Chirurgia Borsta to szeroko zakrojona operacja wewnątrznaczyniowego montażu protezy. Służy do sekcji, która rozciąga się na łuk aorty.

Wszystkie operacje są przeprowadzane zgodnie z ogólnym algorytmem. Technika:

  1. Ogólne znieczulenie.
  2. Podłączenie obwodnicy krążeniowo-oddechowej.
  3. Mediana sternotomii.
  4. Narażenie i rozwarstwienie osierdzia.
  5. Badanie aorty wstępującej.
  6. Autopsja tętniaka pod kontrolą CT, jego usunięcie wraz z zakrzepem.
  7. Montaż protezy.
  8. Szycie serca i klatki piersiowej.

Okres pooperacyjny

Wczesny okres pooperacyjny odbywa się na oddziale intensywnej terapii (1-2 dni) i obejmuje stabilizację funkcji życiowych i ciśnienia.

Następnie pacjent zostaje przeniesiony na oddział kardiologiczny w celu uzyskania całkowitej poprawy klinicznej (do 3 tygodni). Po wypisaniu pacjent przechodzi do monitorowania przez całe życie przez kardiologa w miejscu zamieszkania.

Rehabilitacja obejmuje:

  • Dieta
  • Umiarkowana aktywność fizyczna (spacery, ćwiczenia oddechowe);
  • Wizyta w szkole kardiologii.

Pełna rehabilitacja trwa 3-6 miesięcy.

  • Natychmiastowe powikłania: uszkodzenie serca, rozbieżność szwów, migotanie komór, krwawienie, zakrzepica zespolona.
  • Późne powikłania: arytmia, pęknięcie blizny, reakcja na protezę.

Prognozy

Wynik bez leczenia jest niekorzystny, śmiertelność sięga 12%. Pogarszaj prognozę:

  1. Wiek powyżej 55 lat;
  2. Otyłość;
  3. Choroby towarzyszące;
  4. Późna diagnoza.

Po leczeniu rokowanie jest stosunkowo korzystne. Większość pacjentów pozostaje sprawna fizycznie, ale zmuszona jest przejść na prostsze rodzaje porodu. Jakość życia jest obniżona z powodu współistniejących chorób. Pacjenci powinni mieć kardiologa co najmniej 1 raz w roku.

Wstępujący tętniak aorty jest rzadką patologią naczyniową prowadzącą do uszkodzenia tętnic wieńcowych i niewydolności aorty. Przebieg choroby może naśladować chorobę wieńcową serca przez długi czas..

Zapobieganie ma na celu zminimalizowanie czynników ryzyka - wyeliminowanie palenia, kontrolowanie ciśnienia krwi, cukru we krwi i cholesterolu. W przypadku wykrycia patologii przeprowadza się złożone leczenie, najskuteczniejszą metodą jest proteza aorty.

Tętniak aorty brzusznej

Tętniak aorty brzusznej jest miejscowym rozszerzeniem światła aorty brzusznej, rozwijającym się w wyniku patologicznej zmiany jego ścian lub anomalii w ich rozwoju. Wśród wszystkich zmian tętniaków naczyń krwionośnych tętniaka aorty brzusznej jest 95%. U każdego dwudziestego mężczyzny w wieku powyżej 60 lat zdiagnozowano tę chorobę, kobiety cierpią mniej.

Tętniak aorty brzusznej w większości przypadków jest bezobjawowy, ale jednocześnie stopniowo zwiększa objętość (o około 10-12% rocznie). Z czasem ściany statku rozciągają się tak bardzo, że są gotowe do pęknięcia w dowolnym momencie. Rozerwaniu tętniaka towarzyszy masywne krwawienie wewnętrzne i śmierć pacjenta.

Tętniak aorty brzusznej zajmuje 15 miejsce na liście chorób prowadzących do śmierci.

Formy choroby

Najczęściej klinicyści stosują klasyfikację tętniaków aorty brzusznej w oparciu o cechy anatomicznego położenia patologicznych rozszerzeń:

  • tętniaki podnerkowe, to znaczy zlokalizowane poniżej gałęzi tętnic nerkowych (obserwowane w 95% przypadków);
  • tętniaki nadnerczowe, tj. znajdujące się powyżej miejsca wydzielania tętnicy nerkowej.

Zgodnie ze strukturą ściany worka tętniaka aorty brzusznej są one podzielone na fałszywe i prawdziwe.

W postaci występu:

  • złuszczający;
  • w kształcie wrzeciona;
  • rozproszony;
  • workowaty.

W zależności od przyczyny tętniaka aorty brzusznej mogą być wrodzone (związane z nieprawidłowościami w strukturze ściany naczynia) lub nabyte. Te z kolei są podzielone na dwie grupy:

  1. Zapalne (zakaźne, zakaźne-alergiczne, syfilityczne).
  2. Niezapalne (traumatyczne, miażdżycowe).

Przez obecność powikłań:

  • nieskomplikowany;
  • skomplikowane (zakrzepłe, rozdarte, rozwarstwione).

W zależności od średnicy obszaru ekspansji tętniaka aorty brzusznej są one małe, średnie, duże i gigantyczne.

W przypadku braku szybkiego chirurgicznego leczenia tętniaka aorty brzusznej około 90% pacjentów umiera w ciągu pierwszego roku od rozpoznania.

A. A. Pokrovsky zaproponował klasyfikację tętniaków aorty brzusznej na podstawie częstości procesu patologicznego:

  1. Tętniak podnerkowy z długimi proksymalnymi i dystalnymi przesmykami.
  2. Tętniak podnerkowy, znajdujący się powyżej poziomu rozwidlenia (rozwidlenia) aorty brzusznej, mający długi proksymalny przesmyk.
  3. Tętniak podnerkowy rozciągający się do obszaru rozwidlenia aorty brzusznej, a także tętnic biodrowych.
  4. Tętniak aorty brzusznej całkowitej (podnerkowej i nadnerczowej).

Przyczyny i czynniki ryzyka

Wyniki licznych badań wykazały, że miażdżyca jest głównym czynnikiem etiologicznym tętniaka aorty brzusznej, a także innymi lokalizacjami tego patologicznego procesu (aorta piersiowa, łuk aorty). W 80-90% przypadków rozwój choroby jest z tego powodu. Znacznie rzadziej rozwój nabytych tętniaków aorty brzusznej wiąże się z procesami zapalnymi (reumatyzm, mykoplazmoza, salmonelloza, gruźlica, kiła, niespecyficzne zapalenie aorty).

Często tętniak aorty brzusznej powstaje u pacjentów z wrodzoną gorszą strukturą ściany naczyniowej (dysplazja mięśniowo-mięśniowa).

Przyczyny urazowego tętniaka aorty brzusznej:

  • urazy kręgosłupa i jamy brzusznej;
  • błędy techniczne podczas wykonywania operacji rekonstrukcyjnych (protetyka, tromboembolektomia, stentowanie lub rozszerzenie aorty) lub angiografia.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko powstania tętniaka aorty brzusznej są:

  • palenie - palacze stanowią 75% wszystkich pacjentów z tą patologią, im więcej doznań związanych z paleniem i liczba papierosów palonych codziennie, tym większe ryzyko rozwoju tętniaka;
  • wiek powyżej 60 lat;
  • Męska płeć;
  • obecność tej choroby u bliskich krewnych (dziedziczne predyspozycje).

Pęknięcie tętniaka aorty brzusznej najczęściej występuje u pacjentów cierpiących na przewlekłe choroby oskrzelowo-płucne i / lub nadciśnienie tętnicze. Ponadto rozmiar i kształt tętniaka wpływa na ryzyko pęknięcia. Symetryczne worki tętniakowe pękają rzadziej niż torby asymetryczne. Olbrzymia ekspansja, osiągająca 9 cm średnicy lub więcej, w 75% przypadków pęka z masywnym krwawieniem i szybką śmiercią pacjentów.

Objawy tętniaka aorty brzusznej

W większości przypadków tętniak aorty brzusznej występuje bez żadnych objawów klinicznych i jest diagnozowany przypadkowo podczas prześwietlenia brzucha, USG, diagnostycznej laparoskopii lub regularnego badania palpacyjnego brzucha wykonywanego w związku z inną patologią brzucha.

Tętniak aorty brzusznej w większości przypadków przebiega bezobjawowo, ale jednocześnie stopniowo zwiększa objętość (o około 10-12% rocznie).

W innych przypadkach objawy kliniczne tętniaka aorty brzusznej mogą obejmować:

  • ból brzucha;
  • uczucie pełności lub ciężkości w jamie brzusznej;
  • pulsujące uczucie brzucha.

Ból odczuwa się w lewej połowie brzucha. Jego intensywność może wynosić od łagodnego do nie do zniesienia, co wymaga wstrzyknięcia środków przeciwbólowych. Często ból podaje się w okolicy pachwinowej, krzyżowej lub lędźwiowej, dlatego diagnoza zapalenia korzonków, ostrego zapalenia trzustki lub kolki nerkowej jest błędna.

Kiedy rosnący tętniak aorty brzusznej zaczyna wywierać nacisk mechaniczny na żołądek i dwunastnicę, prowadzi to do rozwoju zespołu dyspeptycznego, który charakteryzuje się:

W niektórych przypadkach worek tętnisty wypiera nerkę i ściska moczowód, co prowadzi do powstania zespołu urologicznego, który objawia się klinicznie zaburzeniami dysurycznymi (szybkie, bolesne, trudności w oddawaniu moczu) i krwiomoczem (domieszka krwi w moczu).

Jeśli tętniak aorty brzusznej ściska naczynia jąder (tętnice i żyły), u pacjenta rozwija się ból jąder, a także rozwija się żylak powrózka.

Kompresji korzeni kręgosłupa poprzez zwiększenie wysunięcia aorty brzusznej towarzyszy tworzenie się zespołu objawów rwy kulszowej, który charakteryzuje się uporczywym bólem w dolnej części pleców, a także zaburzeniami motorycznymi i sensorycznymi kończyn dolnych.

Tętniak aorty brzusznej może powodować przewlekłe naruszenie dopływu krwi do kończyn dolnych, co prowadzi do zaburzeń troficznych i chromania przestankowego.

Kiedy tętniak aorty brzusznej pęka, u pacjenta rozwija się masywne krwawienie, które może doprowadzić do śmierci w ciągu kilku sekund. Objawami klinicznymi tego stanu są:

  • nagły intensywny ból (tak zwany ból sztyletu) w jamie brzusznej i / lub dolnej części pleców;
  • gwałtowny spadek ciśnienia krwi, aż do rozwoju zapaści;
  • uczucie silnej pulsacji w jamie brzusznej.

Kliniczne cechy pęknięcia tętniaka aorty brzusznej są określone przez kierunek krwawienia (pęcherz, dwunastnica, żyła główna dolna, wolna jama brzuszna, przestrzeń zaotrzewnowa). W przypadku krwawienia zaotrzewnowego charakterystyczny jest występujący uporczywy ból. Jeśli krwiak wzrasta w kierunku miednicy, ból promieniuje do krocza, pachwiny, narządów płciowych, uda. Wysoka lokalizacja krwiaka często objawia się atakiem serca.

Dootrzewnowe pęknięcie tętniaka aorty brzusznej prowadzi do szybkiego rozwoju masywnego krwawienia do otrzewnej, obserwuje się ostry ból i wzdęcia. Objaw Shchetkina - Blumberg pozytywny we wszystkich działach. Perkusja określa obecność wolnego płynu w jamie brzusznej.

Jednocześnie z objawami ostrego brzucha pęknięcie tętniaka aorty powoduje powstanie objawów wstrząsu krwotocznego i gwałtowne nasilenie:

  • ostra bladość błon śluzowych i skóry;
  • poważne osłabienie;
  • zimny, lepki pot;
  • letarg;
  • puls nitkowaty (częste, niskie wypełnienie);
  • wyraźny spadek ciśnienia krwi;
  • zmniejszone wydalanie moczu (wydalany z moczem).

W przypadku dootrzewnowego pęknięcia tętniaka aorty brzusznej zgon następuje bardzo szybko.

Jeśli worek tętniaka pęknie w świetle dolnej żyły głównej, towarzyszy temu tworzenie przetoki tętniczo-żylnej, której objawami są:

  • bóle zlokalizowane w jamie brzusznej i dolnej części pleców;
  • tworzenie się w jamie brzusznej pulsującego guza, nad którym dobrze słyszalne są szmery skurczowo-rozkurczowe;
  • obrzęk kończyn dolnych;
  • częstoskurcz;
  • narastająca duszność;
  • znacząca ogólna słabość.

Stopniowo narastająca niewydolność serca, która prowadzi do śmierci.

Pęknięcie tętniaka aorty brzusznej do światła dwunastnicy prowadzi do nagłego masywnego krwawienia z przewodu pokarmowego. Ciśnienie krwi pacjenta gwałtownie spada, pojawiają się krwawe wymioty, wzrasta słabość i obojętność na środowisko. Krwawienie z tego rodzaju pęknięciem jest trudne do zdiagnozowania na podstawie krwawienia z przewodu pokarmowego z innych przyczyn, na przykład wrzodu trawiennego żołądka i dwunastnicy.

Diagnostyka

W 40% przypadków tętniaków aorty brzusznej stanowią przypadkowe odkrycie diagnostyczne podczas badania klinicznego lub radiologicznego z innego powodu.

Obecność choroby można założyć na podstawie danych uzyskanych podczas wywiadu (wskazanie rodzinnych przypadków choroby), ogólnego badania pacjenta, osłuchiwania i dotykania brzucha. U szczupłych pacjentów czasami można wyczuć pulsującą bezbolesną formację w jamie brzusznej, która ma gęsto elastyczną konsystencję. Podczas osłuchiwania na terenie tej formacji słychać szmer skurczowy..

Najtańszą i najtańszą metodą diagnozowania tętniaka aorty brzusznej jest radiografia ankietowa jamy brzusznej. Na rentgenogramie widoczny jest cień tętniaka, aw 60% przypadków odnotowuje się zwapnienie jego ścian.

Badanie ultrasonograficzne i tomografia komputerowa mogą dokładnie określić rozmiar i lokalizację ekspansji patologicznej. Ponadto, zgodnie z tomografią komputerową, lekarz może ocenić względne położenie tętniaka aorty brzusznej i innych trzewnych naczyń krwionośnych, zidentyfikować możliwe anomalie łożyska naczyniowego.

Angiografia jest wskazana u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z ciężką lub niestabilną dławicą piersiową, znacznym zwężeniem tętnicy nerkowej, u pacjentów z podejrzeniem niedokrwienia krezki oraz u pacjentów z objawami niedrożności tętnicy dystalnej (okluzji)..

Jeśli jest to wskazane, można zastosować inne instrumentalne metody diagnostyczne, na przykład laparoskopię, urografię dożylną.

Leczenie tętniaka aorty brzusznej

Obecność tętniaka aorty brzusznej u pacjenta jest wskazaniem do leczenia chirurgicznego, zwłaszcza jeśli występ zwiększa się o więcej niż 0,4 cm rocznie.

Główną operacją tętniaka aorty brzusznej jest tętniakomektomia (wycięcie worka tętniaka), a następnie chirurgia plastyczna usuniętej części naczynia krwionośnego za pomocą protezy wykonanej z dakronu lub innego materiału syntetycznego. Interwencja chirurgiczna odbywa się poprzez dostęp laparotomii (nacięcie brzucha). Jeśli tętnice biodrowe zaangażują się w proces patologiczny, wówczas wykonuje się protezę rozwidlenia aorty i aorty. Przed, podczas i pierwszego dnia po operacji, ciśnienie w jamach serca i wartość pojemności minutowej serca są monitorowane za pomocą cewnika Swan - Ganz.

Przeciwwskazania do wykonania planowanej operacji tętniaka aorty brzusznej to:

  • ostry wypadek naczyniowo-mózgowy;
  • świeży zawał mięśnia sercowego;
  • terminalny etap przewlekłej niewydolności nerek;
  • ciężki stopień niewydolności serca i układu oddechowego;
  • powszechne zamknięcie tętnic biodrowych i udowych (częściowe lub całkowite zablokowanie przepływu krwi przez nie).

Jeśli pęknie tętniak aorty brzusznej, operacja jest wykonywana zgodnie z istotnymi wskazaniami w nagłych wypadkach.

Tętniak aorty brzusznej zajmuje 15 miejsce na liście chorób prowadzących do śmierci.

Obecnie chirurdzy naczyniowi preferują małoinwazyjne metody leczenia tętniaka aorty brzusznej. Jednym z nich jest endowaskularna proteza patologicznego miejsca ekspansji za pomocą wszczepialnego stentgraftu (specjalna metalowa konstrukcja). Stent jest zamontowany tak, że całkowicie pokrywa całą długość worka tętniaka. Prowadzi to do tego, że krew przestaje wywierać nacisk na ściany tętniaka, tym samym zapobiegając ryzyku jej dalszego wzrostu, a także pęknięcia. Ta operacja z tętniakiem aorty brzusznej charakteryzuje się minimalnym urazem, niskim ryzykiem powikłań w okresie pooperacyjnym i krótkim okresem rehabilitacji..

Możliwe konsekwencje i komplikacje

Główne powikłania tętniaka aorty brzusznej to:

  • pęknięcie worka tętniaka;
  • zaburzenia troficzne w kończynach dolnych;
  • chromanie przestankowe.

Prognoza

W przypadku braku szybkiego chirurgicznego leczenia tętniaka aorty brzusznej około 90% pacjentów umiera w ciągu pierwszego roku od rozpoznania. Śmiertelność operacyjna podczas planowanej operacji wynosi 6–10%. Awaryjne interwencje chirurgiczne wykonywane na tle pęknięcia ściany tętniaka powodują śmierć w 50–60% przypadków.

Zapobieganie

W celu szybkiego wykrycia tętniaka aorty brzusznej u pacjentów cierpiących na miażdżycę tętnic lub obciążonych historią tej patologii naczyniowej zaleca się systematyczną obserwację lekarską z okresowym badaniem instrumentalnym (radiografia jamy brzusznej, ultradźwięki).

Nie bez znaczenia w zapobieganiu powstawaniu tętniaków jest rzucenie palenia, aktywne leczenie zakaźnych i ogólnoustrojowych chorób zapalnych.

Tętniak aorty wstępującej: leczenie, operacja, koszt

Tel.: 8-800-25-03-03-2
(bezpłatnie dla połączeń z rosyjskich regionów)
Sankt Petersburg, emb. Rzeka Fontanka, 154
Tel.: +7 (812) 676-25-25

St. Petersburg, V.O., linia Kadetskaya, zm. 13-15
Tel.: +7 (812) 676-25-25

St. Petersburg, st. Ciołkowski, 3
Tel.: +7 (812) 676-25-10

Aorta jest głównym naczyniem krwionośnym organizmu, przez które krew jest rozprowadzana z serca do tkanek i narządów. Rozgałęzia się jak drzewo, najpierw - na duże gałęzie (pnie), a następnie na mniejsze gałęzie i gałęzie i jest warunkowo podzielony na kilka części lub działów:

  1. 1. Aorta wstępująca to odcinek od zastawki aortalnej do tułowia ramienno-głowowego.
  2. 2. Łuk aorty to krótki odcinek, z którego odchodzą wszystkie naczynia zasilające ręce i głowę (tętnice ramienno-głowowe). Tworzą anatomicznie łuk łączący wstępujące i opadające odcinki aorty.
  3. 3. Zstępująca (piersiowa) część aorty rozpoczyna się od ujścia lewej tętnicy podobojczykowej i przechodzi do przepony.
  4. 4. Aorta brzuszna znajduje się poniżej przepony i przed rozwidleniem aorty (rozwidlenie).

Podział aorty na oddziały jest bardzo ważny dla oceny ryzyka i wyboru optymalnej taktyki leczenia u pacjentów z tętniakami aorty.

Tętniak aorty jest miejscem jego lokalnej ekspansji.

Powody powiększenia aorty

Wrodzone ogólnoustrojowe choroby tkanki łącznej: zespół Marfana, Ehlersa-Danlosa, spowodowane zmianami genetycznymi, w których ściana aorty ma nieregularną strukturę, mogą powodować rozwój tętniaka.

Nabyte choroby, które powodują zmiany tętniakowe w ścianie aorty: najczęściej jest to miażdżyca. Około 80% wszystkich skomplikowanych tętniaków aorty to tętniaki wywołane procesem miażdżycowym, który prowadzi do osłabienia ściany naczynia i niezdolności do wytrzymania normalnego ciśnienia krwi, aw konsekwencji do jego rozszerzenia..

Rzadziej rozwija się tętniak aorty w chorobach zapalnych wywołanych przez czynniki zewnętrzne (kiła, infekcja grzybicza, gruźlica) lub w chorobach autoimmunologicznych (niespecyficzne zapalenie aorty).

Objawy tętniaka aorty

Niestety diagnoza tętniaka aorty nie zawsze może być ustalona w „zimnym okresie” (przed rozwojem powikłań), ponieważ choroba ta zwykle przebiega bezobjawowo. Najczęściej jest wykrywany przypadkowo podczas wykonywania badań fluorograficznych, ultrasonograficznych lub tomograficznych w związku z innymi chorobami. Leczenie wstępującego tętniaka aorty przed wystąpieniem powikłań jest znacznie bezpieczniejsze dla pacjenta, dlatego też przy wczesnej diagnozie tętniaków aorty planowane badanie lekarskie ma ogromne znaczenie.

Warto zauważyć, że co setny pacjent, który umiera nagle umiera z powodu rozwarstwienia aorty.

Skargi pojawiają się zwykle, gdy tętniak zaczyna się rozwarstwiać lub, narastając, ściska otaczające narządy i tkanki. Ból lub upośledzenie funkcji tych narządów, które znajdują się w okolicy tętniaka. Na początku nie jest to żywe, a zatem nie alarmuje ani pacjenta, ani lekarza.

Jednak ból nasila się wraz z rozwojem śmiertelnych powikłań tętniaka aorty - jest to jeden z najcięższych bólów, jakie może odczuwać dana osoba. Jest zlokalizowany w klatce piersiowej, jeśli tętniak znajduje się w sekcjach wstępujących, zstępujących lub w jego łuku lub w jamie brzusznej, jeśli utworzył się w sekcji brzusznej. Charakterystyczna jest ostra słabość, bladość, często osoba traci przytomność.

Naruszenie dopływu krwi do narządów znajdujących się w obszarze pęknięcia tętniaka lub rozwarstwienia aorty (mózg lub rdzeń kręgowy, nerki, jelita, kończyny górne lub dolne) - prowadzi do utraty funkcji tych narządów, a duża utrata krwi podczas pęknięcia aorty jest najpoważniejszym niebezpieczeństwem. Aby uratować życie, liczenie trwa kilka minut. Jeśli wczesne leczenie chirurgiczne nie jest dostępne, śmiertelność z powodu rozwarstwienia aorty pierwszego dnia wynosi 1% na godzinę (jedna na sto osób umiera co godzinę). W pierwszych dniach 33% pacjentów umiera z powodu rozwarstwienia aorty, 50% pacjentów w ciągu 48 godzin i 75% w ciągu dwóch tygodni. Tylko wczesna interwencja chirurgiczna może uratować znaczną część pacjentów.

Rozpoznanie tętniaka aorty

W diagnostyce tętniaków aorty najważniejsze są tak zwane techniki wizualizacji (ultradźwięki, MRI, CT, nadciśnienie). W aorcie wstępującej, jej łuku oraz w okolicy brzucha tętniak można wykryć metodami ultradźwiękowymi (ultradźwięki). Aby zdiagnozować tętniak zstępującej (piersiowej) aorty, konieczne są metody rentgenowskie (radiografia, tomografia komputerowa). Aby ustalić ostateczną diagnozę i wybrać metodę leczenia, wykonuje się kontrastowe metody badawcze. Obecnie wielospiralna tomografia komputerowa - aortografia - jest optymalną metodą diagnostyczną, która daje najbardziej kompletne informacje na temat lokalizacji, zasięgu, średnicy tętniaka i jego związku z pobliskimi narządami..

Leczenie tętniaków aorty

Główną metodą leczenia tętniaków dowolnej części aorty jest chirurgia. Znaczenie tej metody polega na zastąpieniu powiększonego odcinka aorty, aby zapobiec jej dalszemu rozszerzaniu się i pękaniu. Aby zastąpić aortę, stosuje się dwie metody - metodę wewnątrznaczyniową (wewnątrznaczyniową) przy użyciu specjalnej protezy wewnątrznaczyniowej (stent graft) oraz operację otwartą - protetykę aorty.

Każda metoda ma swoje własne wskazania, a każda z nich ma swoje zalety i wady.

Zaletą metody chirurgicznej jest jej wszechstronność, czyli zdolność do korygowania wszystkich zaburzeń związanych z tętniakiem aorty, niezależnie od oddziału i charakteru zmiany. Na przykład przy tętniaku wstępującej aorty i uszkodzeniu zastawki aorty wykonuje się protetykę aorty, zastawki aorty w połączeniu z pomostowaniem tętnicy wieńcowej.

Do operacji na aorcie wstępującej i jej łuku należy zastosować obwodnicę krążeniowo-oddechową, hipotermię ogólnoustrojową i często całkowite zatrzymanie krążenia.

Wskazania do leczenia chirurgicznego

  • boczny rozmiar tętniaka,
  • stopa wzrostu tętniaka;
  • powstawanie powikłań tej choroby.

Dla każdej sekcji aorty istnieje granica graniczna dla poprzecznego rozmiaru aorty, po której ryzyko pęknięcia aorty jest statystycznie znacząco zwiększone. Tak więc w przypadku aorty wstępującej i brzusznej średnica poprzeczna tętniaka wynosi 5 cm pod względem zerwania, aorty piersiowej - 6 cm. Jeśli średnica tętniaka wzrośnie o ponad 6 mm w ciągu 6 miesięcy, jest to również wskazanie do operacji. Gruczołowa postać tętniaka i rozszerzenie aorty mniejsze niż średnica, która jest wskazaniem do operacji, ale towarzyszy temu ból w miejscu ekspansji i upośledzenie funkcji leżących u podstaw narządów, są również groźne pod względem pęknięcia i rozwarstwienia aorty. Rozwarstwienie i całkowite pęknięcie tętniaków są bezwzględnymi wskazaniami do operacji w trybie nagłym.

Rodzaje operacji otwartej tętniaków aorty:

Operacja Bentall-De-Bono (wymiana aorty wstępującej na przewód zawierający zastawkę z mechaniczną protezą zastawki aortalnej);

  • Operacja David (protetyka wstępującej aorty z zachowaniem własnej zastawki aortalnej);
    • Suprakoronary protetyki aorty;

    Protetyka wstępującej aorty i jej łuku (technika Borsta, zastosowanie skośnego zespolenia agresywnego i inne techniki);

    Protetyka aorty piersiowej;

    Protetyka aorty brzusznej.

    Interwencje wewnątrznaczyniowe

    Mogą znacznie zmniejszyć objętość urazu chirurgicznego, skrócić hospitalizację i zmniejszyć nieuniknione cierpienie pacjenta związane z dostępem chirurgicznym. Jedną z głównych wad tej metody jest konieczność powtarzanych interwencji..

    Rodzaje chirurgii wewnątrznaczyniowej dla tętniaka aorty:

    • implantacja stent-graftu w aorcie brzusznej,
    • implantacja stent-graftu w aorcie wstępującej (piersiowej).

    Najbardziej zaawansowaną metodą leczenia tętniaków aorty jest metoda hybrydowa, która pozwala osiągnąć optymalne wyniki leczenia przy jak najmniejszym urazie..

    Operacja hybrydowa łączy zalety interwencji otwartych i wewnątrznaczyniowych.

    Aby zapobiec rozwojowi tętniaków aorty, najważniejsza jest potrzeba kontrolowania czynników ryzyka, a mianowicie nadciśnienia tętniczego. Oprócz nadciśnienia tętniczego najważniejszymi czynnikami ryzyka są wiek (powyżej 55 lat), płeć męska, palenie tytoniu, obecność tętniaków u bezpośrednich krewnych oraz wysoki poziom cholesterolu.

    Operacja tętniaka aorty

    Kontrola jakości przeprowadzana jest według następujących kryteriów akceptacji.

    • Zalecenie dotyczące zarządzania placówką medyczną
    • Minimum 10 lat na stanowisku kierowniczym
    • Udział w certyfikacji i zarządzaniu jakością usług medycznych
    • Roczny, przekraczający średni poziom liczby przeprowadzonych operacji lub innych środków medycznych
    • Opanowanie nowoczesnych metod diagnostycznych i chirurgii
    • Należące do wiodących krajowych społeczności zawodowych

    Tętniak aorty - przyczyny, objawy, leczenie chirurgiczne

    Tętniak aorty jest workowatym występem aorty. Aortę z reguły dzieli się na dwa segmenty: piersiowy (= aorta piersiowa) i brzuszny (= aorta brzuszna). Tętniak to patologiczne poszerzenie światła aorty, które może osiągnąć duże rozmiary i ostatecznie doprowadzić do pęknięcia (= pęknięcia).

    W rezultacie dochodzi do poważnego krwawienia wewnętrznego, które powoduje stan szoku, a nawet prowadzi do śmierci. Skrzepy krwi (= skrzepy krwi) często tworzą się w nieprzerwanym tętniaku, co prowadzi do zwężenia naczyń kończyn górnych i dolnych, a także narządów jamy brzusznej.

    Treść artykułu

    Który lekarz wykonuje operację tętniaka aorty brzusznej otwartej?

    Specjalista w dziedzinie chirurgii naczyniowej wykonuje operację otwartego tętniaka aorty brzusznej. Operację można przeprowadzić wyłącznie w wyspecjalizowanych klinikach, które są w stanie zapewnić maksymalne usługi medyczne i zostały przyjęte przez organizację „Usługi medyczne organizacji ubezpieczeniowych w dziedzinie medycyny” i spełniają kryteria gBA.

    Gdy potrzebne jest chirurgiczne leczenie tętniaka aorty brzusznej?

    Przez tętniak aorty brzusznej (ABA, abdominales Aortenaneurysma AAA) zwykle rozumie się patologiczne rozszerzenie średnicy (około 3 cm) tętnicy brzusznej (aorty). Tętniak aorty brzusznej jest najczęstszym i najczęstszym rodzajem tętniaka. Głównymi przyczynami tętniaka aorty brzusznej są dziedziczne predyspozycje i miażdżyca tętnic, a choroba ta występuje również u mężczyzn w wieku powyżej 65 lat.

    Często tętniak aorty brzusznej jest bezobjawowy - bierze to pod uwagę, że pacjent od lat nie odczuwał żadnych objawów choroby, a może do końca życia. W tym przypadku głównym niebezpieczeństwem jest to, że tętniak aorty brzusznej może nagle (bez wyraźnego powodu lub wcześniejszych objawów) pęknąć i spowodować zagrażające życiu krwawienie. Ryzyko pęknięcia jest bezpośrednio skorelowane z początkową średnicą tętniaka i jego tempem wzrostu. W przypadku tętniaka aorty brzusznej ryzyko pęknięcia wynosi mniej niż 3% rocznie, przy średnicy większej niż 5 cm, ryzyko pęknięcia wzrasta o 50% w ciągu najbliższych dwóch lat.

    Na podstawie powyższego, w przypadku tętniaka aorty brzusznej o średnicy 5 cm (dla kobiet 4,5 cm) konieczne jest leczenie chirurgiczne, przy BAA o średnicy od 4 cm do 5 cm można również zastosować interwencję chirurgiczną. Decyzja o potrzebie operacji tętniaka aorty brzusznej zależy również od innych czynników. Jeśli nie mówimy o sytuacji awaryjnej, w której konieczna jest operacja awaryjna, ale istnieje wybór, wówczas przed podjęciem decyzji o leczeniu chirurgicznym przeprowadzana jest dokładna analiza czynników ryzyka pęknięcia tętniaka aorty brzusznej i czynników ryzyka interwencji chirurgicznej.

    Na przykład leczenie chirurgiczne zaleca się młodym pacjentom i pacjentom z minimalną liczbą współistniejących chorób, podczas gdy pacjentom starszym z współistniejącymi chorobami najprawdopodobniej zaleci się leczenie w oczekiwaniu, co oznacza częste badania w celu wykrycia zmian wielkości tętniaka. Operacja otwarta u pacjentów z drugiej grupy wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań. Możliwe jest, że w tym przypadku można zastosować metodę interwencji wewnątrznaczyniowej. W każdym razie jakikolwiek rodzaj interwencji chirurgicznej w leczeniu tętniaka aorty brzusznej nie wyklucza czynników ryzyka.

    Bezwzględnym wskaźnikiem operacji tętniaka aorty brzusznej jest gwałtowny wzrost tętniaka (> 4 mm rocznie) i oznaki pęknięcia tętniaka. W przypadku pęknięcia tętniaka konieczna jest natychmiastowa interwencja chirurgiczna.

    Najczęściej tętniaki aorty brzusznej (bezobjawowy tętniak aorty brzusznej) są wykrywane przypadkowo, podczas dowolnego badania pacjenta, na przykład za pomocą ultradźwięków, CT, MRI itp. Objawami wskazującymi na tętniak aorty brzusznej mogą być: silny nagły ból w Brzuch, bok lub dolna część pleców. Przemieszczenie tętniaków innych narządów może prowadzić do błędnej interpretacji objawów.

    Pęknięciu tętniaka aorty brzusznej zwykle towarzyszy silny ból brzucha, pachwiny, uda i krocza. Zespół utraty krwi zwykle prowadzi do zapaści z utratą przytomności.

    Leczenie chirurgiczne tętniaków aorty brzusznej

    Operację tętniaka aorty brzusznej można z reguły wykonać dwoma różnymi metodami: operacja otwarta (OAR) i naprawa tętniaka wewnątrznaczyniowego (EVAR). Przeprowadzenie operacji tętniaka aorty brzusznej otwartej, z kilkoma wyjątkami. jest technicznie zawsze możliwe. Jeśli pęknie tętniak aorty brzusznej, operacja otwarta jest uważana za standardową metodę. Nowsza metoda endowaskularna (wymiana endoprotezy aorty brzusznej) ma wiele ograniczeń i można ją wykonać tylko wtedy, gdy wszystkie wskazania są spójne. Na tej podstawie operacja jest obecnie możliwa u niewielkiej liczby pacjentów. Lekarz specjalista określa metodę operacji indywidualnie dla każdego pacjenta.

    Czas trwania operacji tętniaka aorty brzusznej otwartej wynosi około 2 do 3 godzin. Optymalnym dostępem operacyjnym dla operacji otwartej jest środkowa laparatomia od wyrostka mieczykowatego mostka do łonowego, po którym występuje dość duża blizna. Po odsłonięciu tętniaka aortę ściska się powyżej i poniżej tętniaka i wykonuje się nacięcie wzdłuż przedniej ściany tętniaka. Następnie syntetyczną protezę wszywa się między dwoma względnie stałymi końcami aorty brzusznej powyżej i poniżej tętniaka. Ponadto w zależności od rozszerzenia tętniaka aorty brzusznej stosuje się protezy rurkowe (w większości przypadków) lub protezy Y. W celu uniknięcia zakażenia protezy i tworzenia się przetok w jelicie ściany worka tętniaka zakrywają protezę i izolują linię zespoleń z dwunastnicy. Po operacji otwartej tętniak aorty brzusznej jest usuwany niezawodnie i nieodwołalnie.

    Po operacji tętniaka aorty brzusznej

    Po operacji obserwuje się pacjentów na oddziałach intensywnej terapii. Po operacji otwartego tętniaka aorty brzusznej. okres obserwacji szpitalnej wynosi do 14 dni. Okres rehabilitacji, z możliwością wznowienia pracy, wynosi co najmniej 4, optymalnie od 6 do 10 tygodni. W tej chwili zalecane są spokojne spacery na świeżym powietrzu, ale podnoszenie ciężarów jest surowo zabronione..

    Minimalnie inwazyjna interwencja (endoprotetyka - EVAR) jest zabiegiem o wiele łagodniejszym dla serca i ciała, dzięki czemu okres rehabilitacji jest znacznie krótszy niż w przypadku operacji otwartej. Regularne badania kontrolne po operacji tętniaka aorty brzusznej są konieczne i ważne po każdej metodzie operacji, niezależnie od tego, czy jest to operacja otwarta, czy minimalnie inwazyjna wymiana endoprotezy. Należy zauważyć, że po minimalnie inwazyjnej interwencji (EVAR) badania kontrolne są nieco bardziej skomplikowane niż po operacji otwartej.

    Tętniak aorty, jego rodzaje i leczenie

    Pacjenci z tętniakiem aorty to kategoria pacjentów stale obserwowana przez kardiologa. Tętniak naczynia jest wnęką utworzoną ze ściany naczyniowej. Podobne zmiany mogą wystąpić w dowolnej tętnicy, ale najczęściej wpływają na aortę, największe naczynie w ciele. U osoby dorosłej średnica odcinka wstępującego wynosi 3 cm, odcinek opadający wynosi 2,5 cm, a brzuch - 2 cm. Mówi się, że tętniak występuje, jeśli średnica naczynia wzrosła dwa lub więcej razy.

    Tętniak aorty może być poważną chorobą lub współistniejącą w zależności od stopnia zagrożenia.

    Odmiany tętniaków aorty

    • prawda - powstaje w wyniku wysunięcia zmienionego naczynia częściej z kiłą i miażdżycą;
    • fałszywe ściany z naruszeniem integralności ściany - powstałe z krwiaka (nagromadzenie skoagulowanej krwi), występują w wyniku urazów, interwencji chirurgicznej;
    • złuszczający - związany z pęknięciem wewnętrznej skorupy i przenikaniem krwi między warstwą środkową i zewnętrzną, tworzy się nowy kanał, wzdłuż którego krew dociera do okolicy brzucha.

    Może być pojedynczy i wielokrotny.

    Szczegółowa klasyfikacja tętniaków aorty zależy od przyczyn, formy powstawania, lokalizacji.

    Badano następujące przyczyny tętniaka aorty:

    • wrodzony, związany z niewystarczającym rozwojem ściany, brak niezbędnej ilości elastyny, kolagenu, odpowiedzialnego za jego gęstość i napięcie;
    • nabyte - powstają podczas rozwoju syfilitycznego, grzybiczego, pooperacyjnego zakażenia, ciężkiego procesu miażdżycowego, w okresie pooperacyjnym z powodu wad materiału szwu, sztucznych zastawek.


    a) początkowy etap tętniaka; b) powstaje torba; c) fałszywy tętniak; d) pakiet

    Jedna z niejasnych opcji rozwojowych jest związana z martwicą ściany spowodowaną przez leki..

    Kształt wyróżnia:

    • wypukłości występów (najczęściej, około 60%);
    • w kształcie wrzeciona (30%), nie zawsze można odróżnić od związanego z wiekiem ekspansji sklerotycznej.

    W zależności od lokalizacji zwykle rozróżnia się:

    • tętniak aorty piersiowej (wstępujący, łukowy, opadający) - 2/3 wszystkich przypadków;
    • lokalizacja brzucha - około 37%;
    • połączone (piersiowo-brzuszne).

    Tętniak aorty piersiowej często łączy się z inną patologią serca (wady serca i naczyń).

    Tętniak aorty wstępującej jest najczęściej wynikiem kiły (95% przypadków), powoli postępującej posocznicy. Obszar brzucha i lokalizacja tętniaka aorty piersiowo-brzusznej są głównie spowodowane miażdżycą, kiła odgrywa rolę tylko w 5-6% przypadków.

    Zmiany w części brzusznej dzielą się na:

    • tętniaki aorty podnerkowej - naczynia znajdują się poniżej wydzieliny z tętnic nerkowych (95% wszystkich);
    • nadnercza - leżeć nad ustami tętnic nerkowych.

    Czynniki ryzyka obejmują: nadciśnienie, palenie, starość, alkoholizm, płeć męska.

    Jak powstaje tętniak?

    Oprócz uszkodzenia ściany naczynia ważne są ciśnienie mechaniczne i kierunek przepływu krwi. Zdrowa aorta może wytrzymać gwałtowny wzrost ciśnienia krwi podczas kryzysu nadciśnieniowego. Ale wraz z przerzedzeniem ściany wytrysk krwi przyczynia się do jej wysunięcia. W powstałej torbie zmienia się kierunek przepływu, wchodzi do rozszerzonej wnęki i krąży w środku, dodatkowo pogarszając sytuację.

    Powikłania

    Główne powikłania, w których tętniak aorty może być śmiertelny, to łza, rozwarstwienie lub całkowite pęknięcie tętniaka aorty.

    Najcieńsze miejsce znajduje się w początkowych odcinkach łuku wstępującego nad zaworami. Tętniak aorty wstępującej prowadzi do naruszenia integralności w kierunku poprzecznym. W rezultacie dochodzi do tamponady serca i nagłej śmierci. Krew wlewa się do jamy opłucnej lub jamy brzusznej, tworzy krwiak z późniejszym ropieniem (ropowica).

    Innym poważnym powikłaniem jest tworzenie się skrzepów w worku ciemieniowym, w którym spowalnia przepływ krwi, co przyczynia się do wiązania masy płytek krwi. Skrzepy krwi spadają i dostają się do naczyń mózgowych, tętnic kończyn dolnych, nerek, zakłócają funkcjonowanie tych narządów.

    Objawy kliniczne

    Tętniak aorty objawia się objawami, w zależności od lokalizacji.

    W przypadku uszkodzenia okolicy klatki piersiowej wczesnymi objawami choroby są dolegliwości związane z bólem nerwobólowym spowodowanym uciskiem nerwów lub ich zaangażowaniem w proces zapalny-przylepny wokół tętniaka, objaw jest podobny do dusznicy bolesnej zaostkowej, ale nie jest napadowy, ale trwały.

    Możesz także przeczytać:

    Po zlokalizowaniu w zstępującej aorcie następuje napromieniowanie z powrotem do lewej łopatki i regionu międzyżebrowego. W takim przypadku kręgi, korzenie nerwowe i rdzeń kręgowy są uszkodzone i zniszczone. Zaburzona funkcja motoryczna kończyn. Występują rzadkie objawy niedrożności przełyku (trudności w połykaniu, bolesne czkawka).

    Tętniak łuku aorty pochodzenia syfilitycznego charakteryzuje się silnym bólem nocnym. Klęska nawracającego nerwu prowadzi do zmiany barwy głosu na niski, szorstki, czasem bezdźwięczny.

    Podrażnienie włókien nerwu błędnego powoduje suchy napadowy kaszel „krztusiec”, ataki astmy.

    Wpływ na nerw współczulny unerwiający oczy prowadzi do opadania powieki, zwężenia źrenicy i cofnięcia gałki ocznej.

    Ucisk górnej żyły głównej powoduje niebieskość górnej części tułowia, obrzęk twarzy, szyi.

    W przypadku tętniaka okolicy brzucha objawy pojawiają się na brzuchu lub silny ból neurologiczny w dolnej części pleców, kości krzyżowej. Pacjenci skarżą się na ból brzucha trwający od kilku minut do godzin. Pojawiają się po obiedzie lub w nocy. Często powtarzane, podawaj zewnętrznym narządom płciowym. Zakłócone wzdęcia, zaparcia. Nacisk na żołądek, jelita powoduje kliniczny obraz niedrożności: wymioty, ból. Zaburzenia czynności nerek są zaburzone. Uszkodzenie dolnej części kręgosłupa i rdzenia kręgowego charakteryzuje się silną neuralgią, porażeniem nóg.

    Manifestacje złuszczającej aorty zaczynają się ostro od zniesienia bólu po niewielkim wysiłku fizycznym, rozciągając się na ramię, obszar międzyżuchwowy, na brzuch, nogi. Na starość możliwa jest bezbolesna opcja, gdy dominuje ostra duszność. Zdiagnozowano stan szoku z utratą przytomności, konwulsjami, spadkiem ciśnienia.

    Diagnostyka

    Diagnoza może być bardzo trudna ze względu na konieczność uwzględnienia w kompleksie wszystkich objawów uszkodzenia narządów wewnętrznych i objawów neurologicznych. Przy dużych rozmiarach tętniak aorty piersiowej powoduje deformację przedniej ściany klatki piersiowej. Żebra stają się cieńsze, widoczny jest pulsujący guz. Lekarze podejrzewają tętniak podczas badania palpacyjnego brzucha, słuchając różnych punktów nad naczyniami za pomocą fonendoskopu. Możesz ostatecznie potwierdzić diagnozę za pomocą badania ultrasonograficznego i rentgenowskiego.

    Badanie ultrasonograficzne aorty

    Biorąc pod uwagę zakaźne przyczyny choroby, prawidłowe i terminowe leczenie kiły pomaga zapobiegać powikłaniom układu sercowo-naczyniowego.

    Chirurg naczyniowy i kardiolog powinni leczyć i obserwować pacjentów z tętniakiem. U pacjentów bez oznak postępu stosuje się metody terapeutyczne. Środki ludowe mogą pomóc w leczeniu.

    Leczenie zachowawcze jest ukierunkowane na objawy choroby: środki przeciwbólowe, potrzebę ograniczenia krzepnięcia krwi za pomocą antykoagulantów, witaminy wzmacniające ścianę naczyń, blokadę pnia nerwowego, środki obniżające ciśnienie krwi, które kontrolują cholesterol.

    Stosowanie środków ludowej

    Tradycyjna medycyna nie oszczędza, ale może wspierać organizm w leczeniu tętniaków aorty.

    Metody tradycyjnych uzdrowicieli mają na celu wzmocnienie ściany naczyń. Zalecane są do tego następujące przepisy:

    • napar z suszonych owoców głogu jest warzony w termosie (dwie łyżki stołowe w 2 szklankach wrzącej wody), nalegaj 2-3 godziny, weź ½ szklanki przed posiłkami;
    • przygotowywany jest również napar z żółtaczki lewostronnej, weź łyżkę stołową 4 - 5 razy przed posiłkami;
    • zbierając kwiaty arniki górskiej, trawy dziurawca zwyczajnego, krwawnika w stosunku 1: 4: 5 zalej szklankę zimnej wody i nalegaj na trzy godziny, a następnie gotuj przez kilka minut, odcedź po ochłodzeniu, wypij dzień w kilku etapach;
    • napar z ziół lub nasion koperku (łyżka 1,5 szklanki wrzącej wody) gotować w termosie, pić dziennie;
    • gotować korzeń bzu czarnego (łyżka stołowa w szklance wody) gotować przez 15 minut, a następnie nalegać 0,5 godziny, weź łyżkę stołową trzy razy dziennie.


    Schemat usuwania tętniaka i zastąpienia części aorty protezą

    Operacja

    Operacja jest wskazana u pacjentów, u których tętniak stopniowo zwiększa się i ściska inne narządy..

    Dokładniejsze odczyty:

    • w przypadku uszkodzenia okolicy klatki piersiowej operacja jest wykonywana, jeśli rozmiary osiągnęły średnicę 5,5 - 6 cm lub niższe wartości, jeśli wzrost wyniesie 0,5 cm w ciągu sześciu miesięcy;
    • z lokalizacją brzuszną, jeśli średnica aorty brzusznej zostanie zwiększona do 4 cm;
    • pęknięcie aorty służy jako bezwzględne wskazanie do leczenia chirurgicznego. W takim przypadku operacja jest jedynym sposobem na uratowanie życia pacjenta..

    Istota operacji: usunięcie naczynia w kształcie woreczka lub wrzeciona usuwa się przez zastąpienie części aorty protezą lub homograftem.

    Prognozowanie choroby

    Prognoza jest bardzo poważna. Przebieg choroby zależy od prawdopodobieństwa pęknięcia lub choroby zakrzepowo-zatorowej. Śmiertelny wynik może nastąpić nagle. Stwierdzono, że przy średnicy tętniaka 6 cm przerwa w połowie przypadków występuje w ciągu roku. Dlatego konieczne jest jak najszybsze rozwiązanie problemu leczenia chirurgicznego..

    Pełna charakterystyka tętniaków aorty serca

    Z tego artykułu dowiesz się: choroba tętniaka aorty w sercu - co to jest, dlaczego powstaje, jak niebezpieczna jest, jakie zmiany towarzyszy, czy można ją całkowicie wyleczyć. Rodzaje, objawy, powikłania, metody diagnozowania i leczenia tej choroby.

    W przypadku tętniaka aorty serca (tętniak aorty) dochodzi do rozszerzenia światła określonego odcinka aorty. Rozwija się w wyniku osłabienia, przerzedzenia i rozciągnięcia ściany z utworzeniem torby - lub występu w kształcie wrzeciona. Pojawienie się takich zmian jest możliwe w dowolnej tętnicy, ale jest to najbardziej charakterystyczne dla największego naczynia w ciele - aorty. Co to jest tętniak aorty? Jest to stan, w którym wykryty zostanie wzrost średnicy światła naczynia 2 lub więcej razy w stosunku do normalnych rozmiarów odpowiadających płci i wiekowi pacjenta.

    Tętniak rozwija się jako niezależna patologia lub w wyniku innej choroby. Mechanizmem wyzwalającym patologiczne zmiany w strukturach ściany aorty mogą być: proces zapalny, miażdżyca tętnic, uszkodzenie mechaniczne, inne nabyte patologie lub wrodzone zaburzenia rozwojowe.

    Z różnych powodów zaczynają się pojawiać zmiany strukturalne w tkance łącznej ściany dużego naczynia. Proces ten pod wpływem przepływu krwi prowadzi do rozciągnięcia najsłabszej części ściany. W wyniku tego powstaje rozszerzona wnęka lub tak zwana torba. W tym momencie przepływ krwi zwalnia, krew zastyga, tworzą się skrzepy krwi. Rozmiar utworzonego tętniaka wzrasta. Częściej rozwija się tętniak w kształcie wrzeciona z rozproszonym rozszerzeniem ściany, tj. Ściana jest rozciągana na całym obwodzie naczynia, a nie tylko z jednej strony.

    Tętniak aorty jest uważany za jedną z najbardziej niebezpiecznych patologii. Jego podstępność polega na tym, że pęknięcie ściany prowadzi do natychmiastowej śmierci lub do wyjątkowo poważnego stanu z powodu masywnego krwawienia, chociaż osoba może nawet nie podejrzewać, że ma ten problem.

    Choroba jest leczona przez kardiologa i chirurga naczyniowego, mają zarejestrowanych pacjentów z tą patologią.

    Przyczyny tętniaka aorty

    Z powodu tętniaka występują wrodzone i nabyte:

    Przyczyny wrodzonych tętniaków

    Operacja tętniaka aorty: wskazania, metody i postępowanie, koszt, wynik

    Aorta jest głównym naczyniem krwionośnym naszego ciała. Odchodzą od niej naczynia tułowia przenoszące krew do różnych części ciała. Odchodzi bezpośrednio od serca w górę, a następnie wygina się w łuk i schodzi przez całą klatkę piersiową i jamy brzuszne do miednicy.

    Aorta jest dużym naczyniem i ma wystarczająco mocne i elastyczne ściany. Jednak główny ładunek ciśnienia krwi spada dokładnie na aortę. Dlatego, jeśli jego ściana staje się cieńsza z wielu różnych powodów, sekcja ta zaczyna puchnąć pod naciskiem, stopniowo zwiększając swój rozmiar. Powstaje tętniak. W rzeczywistości tętniak to przepuklina tętnicza.

    Zgodnie z najnowszymi zaleceniami krajowymi tętniak aorty należy nazwać wycięciem aorty 1,5-krotności jego średnicy w nierozwiniętym obszarze (lub więcej niż 3 cm w liczbach bezwzględnych).

    Tętniak aorty nie jest tak rzadką patologią. Częstość występowania najczęstszej lokalizacji tętniaka (aorty brzusznej) wynosi około 4%. U mężczyzn tętniak występuje 3-4 razy częściej niż u kobiet. Pęknięcie tętniaka aorty zajmuje 15. miejsce wśród najczęstszych przyczyn zgonów i 10. miejsce wśród mężczyzn.

    Co to jest niebezpieczny tętniak?

    Tętniak aorty na początkowych etapach rozwoju może nie objawiać się w żaden sposób. Czasami mogą wystąpić bóle, które są dość znośne. Jest to jednak bomba zegarowa. Główne zagrożenia związane z tętniakiem:

    • Przerwa. W pewnych warunkach przerzedzona ściana aorty może pęknąć. To bardzo groźna komplikacja. Bez operacji w trybie nagłym osoba umiera z powodu ostrej utraty krwi. Nawet pilna transfuzja krwi nie pomoże tutaj (nie można wypełnić nieszczelnego naczynia).
    • Pakiet. Ściana aorty jest wielowarstwowa, z łzą jednej z błon, strumień krwi złuszcza ścianę. Procesowi temu towarzyszy bardzo silny ból, zaburzenia krążenia, wstrząs.
    • Zakrzepica w tętniaku. W obszarze wysunięcia ściany aorty występują zawirowania przepływu krwi, przepływ tutaj spowalnia. Trombi zaczynają tworzyć się na zmienionej ścianie, stopniowo powiększając się. Zakrzepy są niebezpiecznym oderwaniem i chorobą zakrzepowo-zatorową tętnic głównych i obwodowych.
    • Nacisk na sąsiednie narządy. W zależności od lokalizacji obrzęk i powiększona średnica aorty może ściskać narządy śródpiersia, oskrzela, narządy jamy brzusznej, ściskać wiązki naczyniowe i pnie nerwów.

    Wideo: tętniak aorty

    Taktyka wykrywania tętniaków aorty

    Oczywiście tętniak jest wadą anatomiczną, której nie można już wyeliminować za pomocą żadnych leków. W przypadku wykrycia tętniaka aorty pacjent zostaje skierowany na konsultację z chirurgiem naczyniowym.

    Ale to nie znaczy, że wszystkie tętniaki są natychmiast przenoszone na stół operacyjny. Wynika to głównie z faktu, że operacje z tętniakami aorty są dość skomplikowane, wykonywane tylko w specjalistycznych oddziałach chirurgii sercowo-naczyniowej, wymagają wysokich kosztów technicznych, a także wiążą się z dość wysokim ryzykiem powikłań pooperacyjnych. Pacjenci z tętniakiem aorty zwykle mają wiele współistniejących chorób przewlekłych, które tylko zwiększają to ryzyko..

    Dlatego nieskomplikowane tętniaki małych rozmiarów są zachowawcze. Większość tych pacjentów obserwuje się dynamicznie, podano im zalecenia dotyczące zapobiegania powikłaniom i progresji wysunięcia aorty.

    W jakich przypadkach proponowana jest operacja?

    1. Tętniaki wstępującej aorty piersiowej, a także okolicy brzucha poniżej poziomu rozładowania tętnicy nerkowej większe niż 4,5 cm u kobiet i ponad 5 cm u mężczyzn.
    2. Tętniaki aorty piersiowo-brzusznej, a także aorty brzusznej, powyżej zrzutu naczyń nerkowych o średnicy większej niż 5,5 cm.
    3. Wzrost tętniaka o ponad 6 mm rocznie.
    4. Tętniak wielokomorowy.
    5. Tętniak z wąską szyją.
    6. Ekscentryczny zakrzep w tętniaku.
    7. Naprawiono chorobę zakrzepowo-zatorową.
    8. Objawowe tętniaki (któremu towarzyszy ból lub ucisk sąsiednich narządów), niezależnie od ich średnicy.

    W przypadkach pęknięcia lub rozwarstwienia tętniaka operacja jest wykonywana natychmiast ze względów zdrowotnych.

    Zasada operacji dla tętniaka aorty

    Główną zasadą operacji tętniaka aorty jest zastąpienie miejsca aorty dotkniętego tętniakiem sztuczną protezą. Można to osiągnąć zarówno poprzez usunięcie takiego miejsca, jak i zszycie aorty protezą end-to-end (jest to zasada operacji otwartej), a także poprzez umieszczenie sztucznego zastawki wewnątrz naczynia bez usuwania rozszerzania tętniaka (jest to zasada chirurgii wewnątrznaczyniowej minimalnie inwazyjnej).

    Rzadziej resekcja tętniaka torebki ze zszyciem ścian aorty bez zakładania zastawki, a także chirurgia paliatywna (na przykład owijanie aorty tkaniną syntetyczną, aby zapobiec dalszej ekspansji) są rzadsze..

    Badanie i przygotowanie przed operacją

    Jeśli podejrzewa się tętniak aorty, pacjent jest przede wszystkim kierowany na badanie ultrasonograficzne (często tętniak jest wykrywany przypadkowo podczas wykonywania USG przestrzeni zaotrzewnowej z innych powodów lub podczas badania przesiewowego).

    Ponadto, aby potwierdzić diagnozę i uzyskać szczegółowy obraz, przeprowadza się rozmiary:

    • Wewnątrznaczyniowe badanie ultrasonograficzne.
    • Angiografia kontrastowa promieniowania rentgenowskiego.
    • Angiografia CT z kontrastem.
    • Rezonans magnetyczny.

    Operacja tętniaka aorty jest bardzo złożona, co wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań. Dlatego w tym celu, oprócz zwykłego badania przedoperacyjnego, należy przejść szereg testów funkcjonalnych, w których ocenia się stopień niewydolności konkretnego układu ciała.

    1. Pacjenci z POChP z niezadowalającą rezerwą funkcji oddechowych potrzebują odpowiedniego doboru leków rozszerzających oskrzela. Zdecydowanie zaleca się zaprzestanie palenia 1-1,5 miesiąca przed planowaną operacją.
    2. Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca powinni być szczególnie dobrze zbadani. Planując operację otwartą, zaleca się wykonanie CAG i, jeśli to konieczne, rewaskularyzacji mięśnia sercowego (stentowanie naczyń wieńcowych lub CABG).
    3. Wszystkim pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego są przepisywane beta-adrenolityki, leki przeciwpłytkowe i statyny co najmniej na miesiąc przed zabiegiem chirurgicznym. Konieczny jest ostrożny wybór leków przeciwnadciśnieniowych, aby zmaksymalizować kontrolę nadciśnienia..
    4. Jeśli liczba płytek we krwi jest mniejsza niż 130 000, przeprowadza się dodatkowe badanie hematologiczne.
    5. Wraz ze wzrostem kreatyniny we krwi i zmniejszeniem wskaźnika filtracji kłębuszkowej pacjenci są kierowani do nefrologa.
    6. Obecność istotnego hemodynamicznie zwężenia tętnic szyjnych podlega przede wszystkim korekcie.
    7. Jeśli wrzodziejące i erozyjne zmiany w błonie śluzowej zostaną wykryte w FGDS, są one leczone zachowawczo do całkowitego wyleczenia.
    8. Po kompensacji podstawowych funkcji organizmu 10 dni przed operacją po raz kolejny przepisane są wszystkie podstawowe standardowe testy, prześwietlenie klatki piersiowej, badanie specjalistów.
    9. 30 minut przed operacją dzienną dawkę antybiotyku o szerokim spektrum działania podaje się pozajelitowo.

    Zrozumienie operacji otwartej dla tętniaka aorty

    Operacja tętniaka aorty jest wykonywana tylko w specjalistycznych ośrodkach sercowo-naczyniowych po starannym przygotowaniu pacjenta, korekcie jego czynników ryzyka i kompensacji chorób przewlekłych.

    W zależności od lokalizacji tętniaka wykonuje się odpowiedni szeroki dostęp do niego.

    • Z tętniakiem odcinka wstępującego i łukiem aorty, sternotomia (rozwarstwienie mostka).
    • Z tętniakiem okolicy klatki piersiowej - torakotomia (nacięcie wzdłuż przestrzeni międzyżebrowej lewej połowy klatki piersiowej).
    • Z lokalizacją zmiany w aorcie piersiowo-brzusznej - torakofrenolumbotomia.
    • Z tętniakiem aorty brzusznej - środkowa laparotomia od procesu wyrostka mieczykowatego do piersi lub dostępu zaotrzewnowego (nacięcie wykonuje się w okolicy lędźwiowej).

    Operację wykonuje się w znieczuleniu ogólnym dotchawiczym. W operacjach na wstępującej aorcie i łuku aorty konieczne jest zastosowanie krążenia pozaustrojowego i kontrolowanej hipotermii. Możliwe jest również, w celu wyłączenia tego odcinka aorty z obiegu, nałożenie tymczasowych boczników bocznikowych.

    Zasada działania: aorta jest zaciskana za pomocą zacisku powyżej i poniżej tętniaka w niezmienionej ścianie. Wycięto miejsce tętniaka i zastosowano zespolenie z protezą.

    W razie potrzeby tworzone są zespolenia z tętnicami rozciągającymi się od aorty w miejscu odległego miejsca.

    Istnieją różne rodzaje protez. Obecnie stosuje się głównie protezy dziane i tkane dacronem, a także protezy z politetrafluoroetylenu (PTFE). Długoterminowe wyniki ich stosowania są porównywalne, wybór zależy od preferencji chirurga. Konfiguracja protezy może być liniowa lub złożona (z rozwidleniami, z odejściem odpowiednich gałęzi). Często wymagane jest wykonanie indywidualnej protezy pod względem wielkości i kształtu dla konkretnego pacjenta.

    Powikłania po otwartej resekcji tętniaka aorty

    Jak już wspomniano, operacja otwarta wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań pooperacyjnych. Główne komplikacje:

    1. Zawał mięśnia sercowego.
    2. Zaburzenia rytmu serca.
    3. Uderzenie.
    4. Niewydolność serca.
    5. Zapalenie płuc.
    6. Płucna choroba zakrzepowo-zatorowa (PE).
    7. Niewydolność nerek.
    8. Niedokrwienny niedowład jelitowy i niedrożność jelit.
    9. Krwawienie.
    10. Infekcyjne ropne powikłania (zapalenie otrzewnej, zapalenie śródpiersia, zapalenie opon mózgowych, ropienie rany chirurgicznej, posocznica).
    11. Zakrzepica żył głębokich kończyn dolnych.

    Operacja protezy aorty trwa 3-4 godziny. Po operacji pacjent zostaje przeniesiony na oddział intensywnej terapii, gdzie przez kilka dni jest pod stałym nadzorem funkcji. Leki przeciwbólowe, antybiotyki są przepisywane. Ustanawia się żywienie pozajelitowe i infuzję roztworów fizjologicznych. Zaleca się mobilizację następnego dnia po zabiegu. Okres rehabilitacji trwa do 3 miesięcy.

    Interwencje wewnątrznaczyniowe dla tętniaków aorty

    Otwarta operacja tętniaków aorty jest dość sprawdzoną i niezawodną metodą. Nadal pozostaje główną metodą chirurgicznego leczenia tętniaków (ponad 80% operacji w celu wyeliminowania tętniaków aorty w Rosji to otwarte interwencje). Jednak nie wszyscy pacjenci są w stanie to wytrzymać..

    Interwencje wewnątrznaczyniowe są małoinwazyjnymi alternatywnymi metodami leczenia tętniaków aorty. Zasada metody polega na tym, że przez główną tętnicę (podobojczykową, udową) wprowadza się urządzenie do zdalnego dostarczania, przez które wprowadza się endoprotezę naczyniową - tak zwany stentgraft. Rozszerzanie tętniaków wyłącza się z krwiobiegu, przepływ krwi jest w nowym kierunku.

    Stent graft to metalowa rama osłonięta materiałem syntetycznym. Dla każdego pacjenta wykonuje się indywidualny stent-graft..

    Najczęściej aorta brzuszna jest endoprotetyzowana poniżej miejsca zrzutu żyły nerkowej do miejsca rozwidlenia. Stent-graft dla tej części aorty brzusznej jest modułowy, składa się z dwóch części. Jedną część (protezę tułowia aorty i jedną tętnicę biodrową) wprowadza się przez jedną tętnicę udową, a drugą część (endoprotezę drugiej tętnicy biodrowej) wprowadza się przez tętnicę udową z drugiej strony..

    Operację wykonuje się w specjalnym pomieszczeniu rentgenowskim pod kontrolą promieniowania rentgenowskiego..

    Po dostarczeniu do żądanej lokalizacji stent-graft jest zwalniany z systemu dostarczania i instalowany w żądanej pozycji. Konstrukcja jest utrzymywana na miejscu dzięki elastyczności metalowej ramy i haczyków penetrujących ścianę aorty.

    Główne zalety interwencji wewnątrznaczyniowych:

    Operacja nie wymaga znieczulenia ogólnego; wykonuje się ją w znieczuleniu zewnątrzoponowym, a nawet miejscowym. Umożliwia to przeprowadzanie operacji u pacjentów z chorobami przewlekłymi, którzy są przeciwwskazani w chirurgii otwartej..

    • Operacja nie jest traumatyczna, wykonywana bez dużych nacięć.
    • Mniej silny ból.
    • Zmniejszenie utraty krwi.
    • Nie ma potrzeby zaciskania aorty, co eliminuje powikłania niedokrwienne serca i narządów wewnętrznych.
    • Skrócenie pobytu w szpitalu.
    • Mniej powikłań pooperacyjnych.

    Jednak instalacja stentu wewnątrznaczyniowego ma swoje wady, wynika to głównie z ryzyka niepełnego zamknięcia worka tętniaka z powodu luźnego dopasowania do ścian aorty. Ta sytuacja nazywa się „wyciekiem”. W wyniku przebiegu ekspansja tętniaków będzie się stopniowo zwiększać, co może prowadzić do jej pęknięcia.

    Pacjenci poddawani wewnątrznaczyniowemu leczeniu tętniaka powinni być regularnie monitorowani w celu szybkiego wykrycia tego zjawiska..

    Przed zabiegiem pacjenci są informowani o możliwych konsekwencjach i niepowodzeniach metody leczenia otwartego i wewnątrznaczyniowego. Ponadto należy przewidzieć moment, że w przypadku nieudanej endoprotetyki konieczna jest zgoda na przejście na otwartą metodę chirurgiczną z wszystkimi związanymi z tym zagrożeniami.

    Dlatego w przypadku planowania chirurgicznego leczenia tętniaków aorty zaangażowanie pacjenta w określoną metodę jest bardzo ważne.

    Pięcioletnie przeżycie po zabiegu usunięcia tętniaka aorty wynosi 65-70%.

    Wideo: definicja, diagnostyka, rodzaje operacji

    Koszt operacji

    Operacje tętniaków aorty są zaawansowanymi technologicznie rodzajami opieki medycznej. Na tę operację można uzyskać kwotę w regionalnym Ministerstwie Zdrowia i wydać ją bezpłatnie w dowolnym ośrodku sercowo-naczyniowym specjalizującym się w takich operacjach.

    Konieczne jest jednak ujawnienie niektórych niuansów. Po pierwsze, kwoty leczenia są ograniczone. Nie mogę się doczekać. Po drugie, kwoty nie pokrywają kosztów wymiany aorty, w szczególności kosztu przeszczepu stentu. Endoproteza z reguły jest nadal opłacana przez pacjenta.

    Ceny operacji zależą od rodzaju interwencji, rangi kliniki, potrzeby sztucznego krążenia krwi i oczywiście kosztu samej protezy.

    Sam podręcznik chirurgiczny z otwartą operacją kosztuje około 250 000 rubli. Koszt endoprotetyki z wyłączeniem stentgraftów waha się od 150 000 do 500 000 rubli. Koszt endoprotezy zaczyna się od 450 000 rubli.

    Za granicą takie operacje kosztują od 7 tysięcy do 35 tysięcy dolarów.

    Wideo: Tętniak aorty w zdrowym życiu!

    Tętniak aorty

    Tętniak aorty jest ograniczonym śródmiąższowym rozszerzeniem naczynia aorty, zlokalizowanym w dowolnej jego części anatomicznej i charakteryzującym się utrzymaniem objawów klinicznych. Oddzielną jednostką nosologiczną w międzynarodowej klasyfikacji kardiologicznej jest rozwarstwiony tętniak aorty, który jest jedynie komplikacją leżącej u podstaw patologii występującej podczas jego długiego przebiegu lub urazu pourazowego.

    Istnieje wiele klasyfikacji klinicznych, etiopatogenetycznych i morfologicznych tętniaka aorty, jednak podstawowym kryterium dla praktykujących kardiologów i chirurgów kardiochirurgicznych jest separacja zgodnie z zasadą lokalizacji ekspansji tętniaka.

    Przyczyny tętniaka aorty

    Przez długi czas miażdżycowe uszkodzenie naczyń było uważane za jedyny czynnik etiopatogenetyczny wywołujący rozwój tętniaka aorty, jednak obecnie istnieje wiele patogenetycznych teorii powstawania tętniakowej ekspansji aorty.

    Tętniak aorty serca najczęściej rozwija się w wyniku „wadliwości” środkowej błony ściany naczyniowej, co może mieć charakter wrodzony, a po wystawieniu na zwiększony gradient ciśnienia obserwuje się miejscowe wybrzuszenie ściany aorty w dotkniętym obszarze.

    Ostatnie badania naukowe dotyczące patogenezy rozwoju tętniaków aorty dowiodły negatywnego wpływu niespecyficznych procesów zwyrodnieniowych zachodzących w środkowej błonie ściany naczynia, które w określeniu chirurgii serca nazywane jest „medionekrozą”. Te patologiczne zmiany w ścianie naczyń aorty obserwuje się u osób cierpiących na uogólnioną patologię tkanki łącznej, co obserwuje się w przypadku choroby Marfana.

    Nabrany tętniak aorty jest najczęściej wynikiem choroby zapalnej naczynia aorty o charakterze zakaźnym i immunologicznym, którą obserwuje się na przykład w przypadku kiły. Podstawowa różnica między tętniakiem aorty i rozszerzaniem tętniaków innych naczyń polega na tym, że worek tętniaka w projekcji aorty składa się wyłącznie z elementu włóknistego i nie ma w nim absolutnie żadnych śladów laminarnego przepływu krwi. Ze względu na to, że podczas tętniaka aorty powstają masywne złogi zakrzepowe w świetle worka tętniaka, nawet przy badaniu kontrastu angiograficznego nie można wiarygodnie ocenić parametrów metrycznych tętniaka.

    Na szczęście tętniaki, które powstały jako powikłanie interwencji chirurgicznej aorty, stały się ostatnio znacznie mniej powszechne, ale tętniak aorty brzusznej najczęściej ma genezę pourazową, którą obserwuje się z zamkniętym tępym urazem jamy brzusznej.

    Objawy tętniaka aorty

    Specyfika kompleksu objawów klinicznych, a także intensywność manifestacji niektórych objawów, zależy bezpośrednio od lokalizacji zmiany tętniaka naczynia, a także od wielkości samego worka tętniaka. Wydłużony przebieg tętniaka nieuchronnie powoduje wzrost jego parametrów metrycznych, co znacznie zwiększa ryzyko jego pęknięcia w pobliskich wnękach i jamach (opłucnej, brzusznej, osierdziowej). Pęknięcie tętniaka aorty w rzucie pnia płucnego przyczynia się do rozwoju pomostowania aortalno-płucnego, co pociąga za sobą znaczne upośledzenie kardiodynamiczne.

    Przy tętniaku zatok aortalnych powstają warunki do rozwoju niewydolności zastawki aortalnej i jednoczesnego zwężenia światła wewnątrz jednej lub więcej tętnic wieńcowych. Objawy kliniczne tętniaka tej lokalizacji w postaci wzrostu wielkości wątroby, obrzęku żył szyjnych i rozwoju uogólnionego zespołu obrzękowego wynikają z działania kompresyjnego tętniaka na pień płucny i prawe serce. W sytuacji, gdy pacjent ma gigantyczne tętniaki zatoki aorty, efekt ucisku na tułów płucny może być śmiertelny.

    W przypadku tętniaka wstępującej aorty pacjent jest zaniepokojony długotrwałym bólem mostka o matowym charakterze z ciężkim zaburzeniem oddychania w postaci postępującej duszności. Tętniak aorty wstępującej o dużych rozmiarach nieuchronnie wywołuje rozwój zanikowych zmian w tkance kostnej przednich odcinków żeber i mostka oraz występowanie patologicznego pulsowania wzdłuż prawej linii przyzębnej na poziomie drugiej przestrzeni międzyżebrowej. Pojawienie się pacjenta cierpiącego na wstępujący tętniak aorty, obrzęk żył szyjnych i obrzęk kończyn wskazuje na efekt ucisku na żyle głównej górnej.

    Tętniak, zlokalizowany w rzucie łuku aorty, najczęściej objawia się zaburzeniami oddechowymi o różnym stopniu nasilenia, których występowanie wynika z efektu ucisku tchawicy i dużych oskrzeli. Wraz z kompresją lewego głównego oskrzela rozwija się niedodma segmentowa lub płatowa. Pojawienie się chrypki u pacjenta, uporczywy kaszel bez wydzieliny z plwociny, ataki uduszenia należy uznać za ucisk przez worek tętniaka nerwu dolnej części gardła. Kiedy tętniak łuku aorty pęka w przełyku, rozwija się klasyczna symptomatologia krwawienia z przełyku, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.

    Kiedy tętniak aorty jest zlokalizowany w dużej zstępującej części, pacjent ma objawy profilu neurologicznego, które symulują inne choroby i komplikują terminową diagnozę tętniaka. Przy tej patologii pacjenci zwracają uwagę na silny ból w projekcji kręgosłupa i naruszenie wszystkich rodzajów wrażliwości. Dzięki ściskającemu wpływowi tętniaka na miąższ płucny powstają warunki do rozwoju hipowentylacyjnego zapalenia płuc, które jest podatne na powstawanie niedodmy płucnej. Ściskanie światła przełyku objawia się trudnościami w poruszaniu się grudki pokarmowej (dysfagia). Długotrwałe przyleganie worka tętniaka do ściany przełyku może tworzyć perforację przełyku, któremu towarzyszy rozwój podtłuszczającego krwawienia z przełyku.

    Tętniak aorty piersiowej, a także odcinek piersiowo-brzuszny, najczęściej ma genezę zapalną ze zmianą syfilityczną. Charakterystycznym objawem tętniaka tej lokalizacji jest pojawienie się wyraźnego zespołu bólowego w projekcji nadbrzusza, z powodu naruszenia dopływu krwi do narządów jamy brzusznej wynikającego z ucisku światła tętnicy krezkowej górnej.

    Rozwój powikłań z tętniakiem aorty można zaobserwować zarówno przy całkowitym braku środków terapeutycznych, jak iw okresie pooperacyjnym. Jeśli pacjent ma tętniak aorty wstępującej podczas długiego przebiegu, powstaje choroba serca w postaci niewydolności zastawki aortalnej i rozwijają się objawy niewydolności serca z powodu zaburzeń krążenia w tętnicach wieńcowych. Najczęstszym powikłaniem tętniaka jest jego pęknięcie i rozwój masywnego krwawienia. Objętość utraty krwi podczas pęknięcia aorty jest bardzo duża, dlatego patologia ta charakteryzuje się błyskawicznym rozwojem wstrząsu krwotocznego.

    Złuszczający tętniak aorty

    Rozwarstwiony typ tętniaka aorty piersiowej powstaje z reguły na tle zmian miażdżycowych naczynia aortalnego, w połączeniu z traumatycznym działaniem na klatkę piersiową nadciśnienia tętniczego z dużą liczbą ciśnień krwi. Początkowe oznaki rozwarstwienia to oderwanie błony wewnętrznej aorty z późniejszym rozwojem krwiaka śródściennego. Tak więc patomorfologicznym substratem wycinającego tętniaka aorty jest krwiak śródścienny, dzielący ścianę aorty na warstwy (wewnętrzne i zewnętrzne). W sytuacji, w której na całej długości dochodzi do rozwarstwienia ściany aorty, powstaje efekt „naczynia w świetle naczynia”.

    Istnieją trzy główne warianty patogenetyczne rozwoju rozwarstwienia tętniaka. W ostrym rozwarstwieniu tętniaka aorty najwyższe prawdopodobieństwo zgonu w ciągu pierwszych 4 godzin. Czas trwania rozwarstwienia tętniaka w przebiegu podostrym wynosi od pięciu dni do jednego miesiąca. Przewlekły przebieg rozwarstwionego tętniaka jest niezwykle rzadki i charakteryzuje się powoli postępującym rozwojem uszkodzeń ścian tętniaka.

    W ostrym przebiegu rozwarstwionego tętniaka aorty u pacjenta rozwijają się jasne objawy kliniczne w postaci pojawienia się nagłego silnego bólu w mostku, promieniującego do obszaru między torebki i obręczy górnej części barku. Występuje patognomoniczny objaw ruchu bólu w rzucie odcinka lędźwiowego, nadbrzusza i pępka, wskazujący na wzrost rozwarstwienia i wzrost krwiaka śródpiersiowego. Charakter bólu zaostkowego jest głównie napadowy, co zasadniczo odróżnia tętniak złuszczający od ataku dławicy piersiowej.

    Obiektywnemu badaniu pacjenta udaje się wykryć pulsację patologiczną, osłuchiwanie rażącego szmeru skurczowego w punkcie słuchania aorty z maksymalnym osłuchaniem w projekcji ekspansji tętniaka. Pośrednim objawem rozwarstwienia tętniaka aorty jest gwałtowny wzrost wartości ciśnienia krwi, a następnie gwałtowny spadek jego wskaźników. Aby zweryfikować diagnozę, pacjent musi pilnie wykonać prześwietlenie klatki piersiowej i, jeśli to konieczne, angiografię.

    Przed ustaleniem dokładnej diagnozy pacjent musi otrzymać pomoc medyczną w nagłych wypadkach obejmującą odpowiednie środki przeciwwstrząsowe i przeciwbólowe. Środki przeciwbólowe i przeciwbólowe obejmują stosowanie 0,005% roztworu Fentanylu w dawce 1 ml wraz z 0,25% roztworem droperidolu w dawce 2 ml dożylnie. Na etapie przedszpitalnym z tętniakiem, jeśli nie ma leków przeciwpsychotycznych, konieczne jest dożylne podanie pacjentowi 1% roztworu morfiny w dawce 1 ml z 1% difenhydraminy w dawce 2 ml. Domięśniowe podanie 0,1% roztworu anapryliny w dawce 1 ml jest wskazane tylko w przypadku wzrostu wartości ciśnienia krwi przy całkowitym braku objawów zespołu oskrzelowo-spastycznego. Po zapewnieniu podstawowej opieki medycznej pacjentowi z rozwarstwionym tętniakiem aorty konieczna jest hospitalizacja w szpitalu kardiochirurgicznym.

    Tętniak aorty brzusznej

    Wśród kardiochirurgów istnieje opinia, że ​​dla rozwoju tętniaka zlokalizowanego w aorcie brzusznej największe znaczenie mają predyspozycje genetyczne. Ponadto tętniak aorty brzusznej może osiągnąć krytycznie duże rozmiary, które przekraczają 80 mm, co znacznie zwiększa ryzyko nie pęknięcia, ale pęknięcia ściany naczynia. Ta lokalizacja tętniaka charakteryzuje się najwyższym wskaźnikiem rozwoju powikłań w postaci pęknięcia ściany naczynia, a poziom zgonu wynosi 60%.

    Podobnie jak w przypadku innej lokalizacji tętniaka aorty, ekspansja tętniakowa okolicy brzucha najczęściej rozwija się w projekcji zmienionej miażdżycowo części ściany naczynia. Drugim miejscem w strukturze czynników etiologicznych prowokujących rozwój tętniaka jest traumatyczny wpływ na jamę brzuszną i urazowe uszkodzenia kręgosłupa. Tętniaki syfilityczne tej lokalizacji są niezwykle rzadkie i bardziej prawdopodobne są wyjątek od reguły..

    Najwcześniejszym objawem tętniaka zlokalizowanym w aorcie brzusznej jest odczucie nienormalnej pulsacji w jamie brzusznej. Rozwój typowego zespołu bólowego nie jest charakterystyczny dla tętniaka aorty tej lokalizacji, jednak niektórzy pacjenci mogą odczuwać dyskomfort w plecach, zmniejszając się wraz z ruchem ciała.

    Pojawienie się u pacjenta wyraźnego bólu półpaśca w górnej części brzucha i pleców jest najwcześniejszym klinicznym kryterium rozwoju pęknięcia tętniaka. Ta patologia charakteryzuje się błyskawicznym wzrostem objawów szoku spowodowanych masywnym krwawieniem do jamy brzusznej. W przypadku braku interwencji chirurgicznej w odpowiednim czasie wycięcie tętniaka aorty brzusznej w krótkim czasie wywołuje śmiertelny wynik.

    Rozpoznanie tętniaka aorty

    Typowe objawy kliniczne tętniaka aorty o dowolnej lokalizacji pojawiają się tylko na etapie ucisku na pobliskie narządy wewnętrzne, dlatego nie można polegać na obrazie klinicznym tylko przy ustalaniu diagnozy. Bardzo często weryfikacja tętniaka aorty następuje w czasie planowanego badania pacjenta przy użyciu rutynowych badań przesiewowych. Przy dużych rozmiarach rozszerzania tętniaka i typowej lokalizacji tętniaka doświadczony kardiolog może wykryć obiektywne objawy patologiczne już na etapie wstępnego badania pacjenta, jednak ostateczna weryfikacja diagnozy jest możliwa dopiero po zastosowaniu określonych technik obrazowania instrumentalnego.

    Już podczas rutynowego badania rentgenowskiego w większości przypadków można poprawnie zinterpretować dialogiczny obraz tętniaka, który jest wizualizowany jako znaczące rozszerzenie aorty, przesuwając strukturę górnego piętra śródpiersia w przeciwnym kierunku. W celu wyjaśnienia lokalizacji tętniaka wskazane jest, aby pacjent wykonał fluoroskopię jamy klatki piersiowej z kontrastowym ustnym przełykiem. Długi przebieg tętniaka aorty z pewnością wywoła odkładanie się soli wapnia na jego ściankach, które można uwidocznić na zdjęciu rentgenowskim podczas badania poliposfery. W sytuacji, w której tętniak zlokalizowany w aorcie brzusznej ma duże parametry podczas panoramicznego badania rentgenowskiego jamy brzusznej, można wizualizować wyściółkę kręgów lędźwiowych, a także samą ekspansję tętniaka z ciężkim zwapnieniem ścian aorty.

    Badanie ultrasonograficzne odnosi się do najczęstszej metody wizualizacji tętniaka, szczególnie aorty brzusznej. Echograficzne objawy tętniaka to znaczna ekspansja światła aorty w naczyniu, a także miażdżycowe uszkodzenie ściany naczynia.

    Aby ocenić stan ścian worka tętniaka i istniejące oznaki rozwarstwienia tętniaka, pacjentowi zaleca się wykonanie tomografii komputerowej. Jednak najbardziej wiarygodnym badaniem dotyczącym diagnozy tętniaka aorty jest angiografia, która pozwala najdokładniej określić lokalizację worka tętniczego, jego długość i wskazania do operacji.

    Leczenie tętniaka aorty

    Nie we wszystkich sytuacjach weryfikacja diagnozy „tętniaka aorty” jest podstawą zastosowania interwencji chirurgicznej, jednak istnieje dość wąski zakres kryteriów, które są niekwestionowanym argumentem przy podejmowaniu decyzji o leczeniu chirurgicznym. Na przykład krytyczne parametry rozszerzania tętniaka powyżej 5 cm są bezwzględnym kryterium chirurgicznej resekcji aorty. Ponadto tętniaki o różnej lokalizacji, ze wszystkimi oznakami możliwego pęknięcia aorty i zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, podlegają chirurgicznemu usunięciu. Niezaprzeczalnym wskazaniem do przeprowadzenia operacji jest także szybki postępujący wzrost worka tętniaka przekraczający 5 mm w ciągu sześciu miesięcy.

    Należy pamiętać, że graniczne wymiary tętniaka aorty mogą wystąpić z poważnymi zaburzeniami hemodynamicznymi wymagającymi korekty, dlatego przy całkowitym braku środków medycznych planu zachowawczego i chirurgicznego patologia ta ma wyjątkowo niekorzystny przebieg i rokowanie dla pacjenta. Nagły śmiertelny wynik z reguły jest konsekwencją masywnego krwawienia i rozwoju wstrząsu krwotocznego, który występuje, gdy pęknie naczynie aorty, ale nie powinniśmy zapominać o ryzyku śmiertelnego wyniku z powodu rozwoju niewyrównanej niewydolności serca. który ma długi przebieg i jest stanem zagrażającym życiu pacjenta.

    Obecnie skuteczne wprowadzenie najnowszych metod leczenia tętniaka aorty do praktyki chirurgicznej profilu serca pozwala poprawić jakość i długość życia osób cierpiących na tę patologię. Według światowych statystyk pięcioletni wskaźnik przeżycia pacjentów w okresie pooperacyjnym sięga 80%, co jest wskaźnikiem skuteczności i wykonalności chirurgicznego leczenia tętniaka aorty.

    W sytuacji, gdy pacjent ma przeciwwskazania do interwencji chirurgicznej, na przykład podeszły wiek lub obecność współistniejącej patologii na etapie dekompensacji, zaleca się stosowanie wspomagającej terapii lekowej, która opiera się na lekach z serii hipotensyjnej grupy beta-blokerów (Obzidan w dawce dziennej 80 mg doustnie). Jako leki o etiopatogenetycznej orientacji należy preferować środki obniżające poziom cholesterolu, podobnie jak zapobieganie postępowi miażdżycy tętnic i chorób naczyniowych (atorwastatyna w dawce dobowej 20 mg przez co najmniej dwa miesiące). Oczywiście środki modyfikacji stylu życia stanowią dobre zapobieganie dalszemu postępowi chorób, które stanowią tło rozwoju tętniaka.

    Operacja tętniaka aorty

    Objętość i technika interwencji chirurgicznej zależą przede wszystkim od lokalizacji ekspansji tętniaka. Tak więc przy tętniaku wstępującej aorty wskazane jest wykonanie operacji poprzez sternotomię pośrodkową. Początkowym etapem przewodnika chirurgicznego jest odsłonięcie aorty i wyłączenie jej z ogólnego krążenia, dla którego nakładany jest specjalny klips w odległości 20 mm od szyi woreczka tętniaka. Wycięcie tętniaka woreczkowego powinno być całkowite, jednak powyżej miejsca zastosowania klamry konieczne jest utrzymanie odcinka niezmienionej ściany naczyniowej o długości co najmniej 10 mm Po wycięciu tętniaka powierzchnia rany jest zszywana głucho, a przy dużej wadzie można zastosować technikę zszywania płata syntetycznego.

    W przypadku w kształcie wrzecionowatego tętniaka aorty wstępującej obserwuje się rozlane rozprzestrzenianie się światła w dużym stopniu, dlatego interwencja chirurgiczna jest wykonywana pod warunkiem użycia maszyny serce-płuco. Bezpośrednie odsłonięcie aorty pozwala nałożyć poprzeczny zacisk na aortę powyżej projekcji odejścia od niej tułowia ramienno-głowowego. Otwieranie worka tętniaka odbywa się jednocześnie z wprowadzeniem specjalnych kaniul do ust tętnic wieńcowych w celu poprawy perfuzji wieńcowej. Ze względu na fakt, że tętniak w kształcie wrzeciona zajmuje duży segment aorty, interwencja chirurgiczna obejmuje dużą resekcję aorty, a następnie zastąpienie wady przeszczepem alloprzeszczepu.

    W sytuacji, gdy pacjent ma powikłania tętniaka aorty w postaci rozwoju niewydolności zastawki aortalnej, operację wykonuje się etapami. Początkowo zastawka aorty jest wymieniana, a następnie resekcja aorty i umieszczenie alloprzeszczepu.

    Leczenie chirurgiczne tętniaków łuku aorty odbywa się tylko w warunkach krążenia obwodowo-płucnego i polega na przyłożeniu zacisków do łuku aorty w celu wyłączenia łuku aorty wraz z odchodzącymi tętnicami z krążenia krwi. Pomoc chirurgiczna w tym przypadku polega na resekcji zmienionego odcinka aorty, a następnie zastąpieniu go alloprzeszczepem.

    Operacja usunięcia tętniaka aorty, zlokalizowanego w rzucie jego opadającej części, jest wykonywana przy częściowym użyciu obwodowego krążenia płucnego, podczas gdy naczynia zasilające górną połowę ciała nie wyłączają się z krążenia krwi. Dostęp chirurgiczny do resekcji to torakotomia lewa, a następnie otwarcie jamy osierdziowej. Zaciśnięcie aorty musi odbywać się w kierunku poprzecznym. Resekcję zmienionej tętniakiem części aorty, a następnie zszycie alloprzeszczepu wykonuje się na pozostałych odcinkach ściany naczynia, po czym konieczne jest usunięcie zacisków.

    Interwencja chirurgiczna w przypadku tętniaka rozwarstwionego naczynia aorty jest bezwzględnym kryterium interwencji chirurgicznej poprzez sternotomię pośrodkową. Najczęściej resekcji zmodyfikowanej powiększonej aorty towarzyszy zastąpienie zastawki aorty sztuczną zastawką.

    W przypadku tętniaka odcinka piersiowo-brzusznego najbardziej korzystny jest torakotomia z wycięciem żebra i wycięcie kopuły przepony do poziomu aorty, po czym narządy jamy brzusznej są przemieszczane, aby uzyskać dostęp do rozszerzania tętniaka zaotrzewnowo. Za pomocą przeszczepu powstaje zastawka, po której gałęzie tętnic rozciągają się od zespolenia aorty do protezy.

    Tętniak aorty - który lekarz pomoże. Jeśli masz lub podejrzewasz tętniak aorty, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, takim jak kardiolog lub kardiochirurg..

    Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Naczyń