Antagoniści receptora angiotensyny II. Ścieżki edukacji i receptory. Główne efekty. Wskazanie, przeciwwskazania i działania niepożądane. Lista narkotyków.

W 1998 r. Minęło 100 lat od odkrycia reniny przez szwedzkiego fizjologa R. Tigerstedta. Prawie 50 lat później, w 1934 roku, Goldblatt i współautorzy modelu nadciśnienia zależnego od reniny po raz pierwszy udowodnili kluczową rolę tego hormonu w regulacji ciśnienia krwi. Synteza angiotensyny II przez Browna-Menendeza (1939) i Page (1940) była kolejnym krokiem w kierunku oceny fizjologicznej roli układu renina-angiotensyna. Opracowanie pierwszych inhibitorów układu renina-angiotensyna w latach 70. (termotyd, saralazyna, a następnie kaptopryl, enalapryl itp.) Po raz pierwszy pozwoliło wpłynąć na funkcje tego układu. Kolejnym wydarzeniem było stworzenie związków, które selektywnie blokują receptory angiotensyny II. Ich selektywna blokada jest całkowicie nowym podejściem do eliminowania negatywnych skutków aktywacji układu renina-angiotensyna. Stworzenie tych leków otworzyło nowe perspektywy w leczeniu nadciśnienia, niewydolności serca, nefropatii cukrzycowej.

Sposoby tworzenia angiotensyny II

Zgodnie z klasycznymi koncepcjami główny hormon efektorowy układu renina-angiotensyna, angiotensyna II, powstaje w krążeniu ogólnoustrojowym w wyniku kaskady reakcji biochemicznych. W 1954 r. L. Skeggs i zespół specjalistów z Cleveland odkryli, że angiotensyna występuje w krążącej krwi w dwóch postaciach: w postaci dekapeptydu i oktapeptydu, zwanych następnie angiotensyną I i angiotensyną II.

Angiotensyna I powstaje w wyniku jej odcięcia od angiotensynogenu wytwarzanego przez komórki wątroby. Reakcja jest przeprowadzana pod działaniem reniny. W przyszłości ten nieaktywny dekaptid jest narażony na ACE, aw procesie transformacji chemicznej przekształca się w aktywną oktapeptydową angiotensynę II, która jest silnym czynnikiem zwężającym naczynia krwionośne.

Oprócz angiotensyny II, fizjologiczne działanie układu renina-angiotensyna jest wywoływane przez kilka innych substancji biologicznie czynnych. Najważniejszym z nich jest angiotensyna (1-7), utworzona głównie z angiotensyny I, a także (w mniejszym stopniu) - z angiotensyny II. Heptapeptyd (1-7) ma działanie rozszerzające naczynia i antyproliferacyjne. On, w przeciwieństwie do angiotensyny II, nie wpływa na wydzielanie aldosteronu.

Pod wpływem proteinaz powstaje kilka bardziej aktywnych metabolitów z angiotensyny II - angiotensyny III lub angiotensyny (2-8) i angiotensyny IV lub angiotensyny (3-8). Procesy związane z angiotensyną III, które zwiększają ciśnienie krwi, stymulację receptorów angiotensyny i tworzenie aldosteronu.

Badania z ostatnich dwóch dekad wykazały, że angiotensyna II powstaje nie tylko w krążeniu ogólnoustrojowym, ale także w różnych tkankach, w których znajdują się wszystkie składniki układu renina - angiotensyna (angiotensynogen, renina, ACE, receptory angiotensyny), a także ekspresja genów reniny i angiotensyny II. Znaczenie układu tkankowego wynika z jego wiodącej roli w patogenetycznych mechanizmach powstawania chorób układu sercowo-naczyniowego na poziomie narządów.

Zgodnie z koncepcją dwuskładnikowej natury układu renina-angiotensyna, powiązaniu systemowemu przypisuje się wiodącą rolę w krótkoterminowych skutkach fizjologicznych. Połączenie tkanek układu renina-angiotensyna zapewnia długofalowy wpływ na funkcję i strukturę narządów. Zwężenie naczyń i uwolnienie aldosteronu w odpowiedzi na stymulację angiotensyny to natychmiastowe reakcje, które występują w ciągu kilku sekund, zgodnie z ich fizjologiczną rolą, czyli wspomaganiem krążenia krwi po utracie krwi, odwodnieniu lub zmianach ortostatycznych. Inne działania - przerost mięśnia sercowego, niewydolność serca - rozwijają się przez długi czas. W patogenezie przewlekłych chorób układu sercowo-naczyniowego powolne reakcje przeprowadzane na poziomie tkanek są ważniejsze niż szybkie odpowiedzi realizowane przez układowe połączenie układu renina-angiotensyna.

Oprócz zależnej od ACE konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, ustalono alternatywne drogi jej powstawania. Stwierdzono, że akumulacja angiotensyny II trwa, pomimo prawie całkowitej blokady ACE przy użyciu jej inhibitora enalaprylu. Następnie stwierdzono, że na poziomie połączenia tkankowego układu renina-angiotensyna tworzenie angiotensyny II zachodzi bez udziału ACE. Konwersja angiotensyny I do angiotensyny II odbywa się przy udziale innych enzymów - toniny, chymaz i katepsyny. Te specyficzne proteinazy są zdolne nie tylko do przekształcania angiotensyny I w angiotensynę II, ale także do usuwania angiotensyny II bezpośrednio z angiotensynogenu bez udziału reniny. Wiodące miejsce w narządach i tkankach zajmuje szlaki tworzenia angiotensyny II niezależne od ACE. Tak więc w ludzkim mięśniu sercowym około 80% powstaje bez udziału ACE.

W nerkach zawartość angiotensyny II jest dwa razy wyższa niż zawartość jej substratu, angiotensyny I, co wskazuje na występowanie alternatywnego tworzenia angiotensyny II bezpośrednio w tkankach narządu.

Receptory angiotensyny II

Główne efekty angiotensyny II wynikają z jej interakcji ze specyficznymi receptorami komórkowymi. Obecnie wyróżniono kilka rodzajów i podtypów receptorów angiotensyny: AT1, AT2, AT3 i AT4. U ludzi występują tylko receptory AT1, - i AT2. Pierwszy typ receptora dzieli się na dwa podtypy - AT1A i AT1B. Wcześniej uważano, że podtypy AT1A i AT2B są obecne tylko u zwierząt, ale obecnie są identyfikowane u ludzi. Funkcje tych izoform nie są całkowicie jasne. Receptory AT1A dominują w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych, serca, płuc, jajników oraz w podwzgórzu. Przewaga receptorów AT1A w mięśniach gładkich naczyń wskazuje na ich rolę w procesach zwężania naczyń. Z uwagi na fakt, że receptory AT1B dominują w nadnerczach, macicy, przedniej przysadce mózgowej, można założyć, że biorą one udział w procesach regulacji hormonalnej. Obecność AT1C jest podtypem receptorów u gryzoni, ale ich dokładna lokalizacja nie została ustalona.

Wiadomo, że we wszystkich działaniach sercowo-naczyniowych, a także pozasercowych angiotensyny II pośredniczą przede wszystkim receptory AT1.

Znajdują się w tkankach serca, wątroby, mózgu, nerek, nadnerczy, macicy, komórek śródbłonka i mięśni gładkich, fibroblastów, makrofagów, obwodowych nerwów współczulnych, w układzie przewodzenia serca.

Znacznie mniej wiadomo na temat receptorów AT2 niż na temat receptorów AT1. Receptor AT2 po raz pierwszy sklonowano w 1993 r., Ustalono jego lokalizację na chromosomie X. W ciele dorosłym receptory AT2 występują w wysokich stężeniach w rdzeniu nadnerczy, macicy i jajnikach, a także w śródbłonku naczyniowym, sercu i różnych obszarach mózgu. Receptory AT2 są reprezentowane w tkankach embrionalnych znacznie szerzej niż u dorosłych i dominują w nich. Krótko po urodzeniu receptor AT2 „wyłącza się” i jest aktywowany w pewnych stanach patologicznych, takich jak niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca i uszkodzenie naczyń. Fakt, że receptory AT2 są najczęściej reprezentowane w tkankach płodu, a ich stężenie gwałtownie spada w pierwszych tygodniach po urodzeniu, wskazuje na ich rolę w procesach związanych ze wzrostem, różnicowaniem i rozwojem komórek.

Uważa się, że receptory AT2 pośredniczą w apoptozie - programowanej śmierci komórki, co jest naturalną konsekwencją procesów jej różnicowania i rozwoju. Z tego powodu stymulacja receptorów AT2 ma działanie antyproliferacyjne..

Receptory AT2 są uważane za fizjologiczną przeciwwagę receptorów AT1. Oczywiście, kontrolują one nadmierny wzrost, w którym pośredniczą receptory AT1 lub inne czynniki wzrostu, a także równoważą efekt zwężania naczyń poprzez stymulację receptorów AT1..

Uważa się, że tworzenie się tlenku azotu (NO) przez śródbłonek naczyniowy jest głównym mechanizmem rozszerzania naczyń podczas stymulacji receptorów AT2..

Wpływ angiotensyny II

Serce

Wpływ angiotensyny II na serce odbywa się zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio - poprzez zwiększenie aktywności współczulnej i stężenia aldosteronu we krwi, wzrost obciążenia następczego z powodu zwężenia naczyń. Bezpośredni wpływ angiotensyny II na serce polega na działaniu inotropowym, a także na wzmożenie wzrostu kardiomiocytów i fibroblastów, co przyczynia się do przerostu mięśnia sercowego.

Angiotensyna II bierze udział w postępie niewydolności serca, powodując działania niepożądane, takie jak zwiększone obciążenie wstępne i następcze mięśnia sercowego w wyniku zwężenia żył i zwężenia tętniczek, a następnie wzrost powrotu żylnej krwi do serca i wzrost oporu naczyniowego układowego; zależne od aldosteronu zatrzymywanie płynów w organizmie, co prowadzi do zwiększenia objętości krążącej krwi; aktywacja układu współczulno-nadnerczowego oraz stymulacja proliferacji i włókniakowatości w mięśniu sercowym.

Naczynia

Angiotensyna II, oddziaływując z AT, receptorami naczyniowymi, działa zwężająco na naczynia krwionośne, prowadząc do wzrostu ciśnienia krwi.

Przerost i rozrost komórek mięśni gładkich, nadprodukcja kolagenu przez ścianę naczyń, stymulacja syntezy endoteliny, a także inaktywacja relaksacji naczyń za pośrednictwem NO również przyczyniają się do wzrostu OPSS..

Wpływ angiotensyny II na naczynia krwionośne w różnych częściach łożyska naczyniowego nie jest taki sam. Najbardziej wyraźne zwężenie naczyń ze względu na jego wpływ na przeciwciała, receptory obserwuje się w naczyniach otrzewnej, nerek i skóry. Mniej znaczący efekt zwężający naczynia objawia się w naczyniach mózgu, płuc, serca i mięśni szkieletowych.

Nerka

Wpływ angiotensyny II na nerki odgrywa istotną rolę w regulacji ciśnienia krwi. Aktywacja receptorów AT1 w nerkach przyczynia się do zatrzymywania sodu, a zatem płynów w organizmie. Proces ten realizowany jest poprzez zwiększenie syntezy aldosteronu i bezpośrednie działanie angiotensyny II na bliższą część zstępującego kanalika nefronu.

Naczynia nerek, zwłaszcza tętniczki odprowadzające, są wyjątkowo wrażliwe na angiotensynę II. Angiotensyna II, zwiększając oporność naczyń doprowadzających nerki, powoduje zmniejszenie przepływu nerkowego w osoczu i zmniejszenie szybkości filtracji kłębuszkowej, a zwężenie tętniczek odprowadzających przyczynia się do wzrostu ciśnienia kłębuszkowego i pojawienia się białkomoczu.

Lokalne tworzenie angiotensyny II ma decydujący wpływ na regulację czynności nerek. Wpływa bezpośrednio na kanaliki nerkowe, zwiększając reabsorpcję Na +, przyczynia się do redukcji komórek mezangialnych, co zmniejsza całkowite pole powierzchni kłębuszków.

System nerwowy

Skutki działania angiotensyny II na ośrodkowy układ nerwowy objawiają się reakcjami ośrodkowymi i obwodowymi. Wpływ angiotensyny na struktury centralne powoduje wzrost ciśnienia krwi, stymuluje uwalnianie wazopresyny i hormonu adrenokortykotropowego. Aktywacja receptorów angiotensyny w obwodowym układzie nerwowym prowadzi do zwiększonego współczulnego przekaźnictwa nerwowego i hamowania wychwytu zwrotnego noradrenaliny w zakończeniach nerwowych.

Innymi istotnymi skutkami angiotensyny II są stymulacja syntezy i uwalnianie aldosteronu w strefie kłębuszkowej nadnerczy, udział w zapaleniu, miażdżycy i regeneracji. Wszystkie te reakcje odgrywają ważną rolę w patogenezie chorób układu sercowo-naczyniowego..

Leki blokujące receptor angiotensyny II

Od dawna podejmowano próby zablokowania układu renina-angiotensyna na poziomie receptora. W 1972 r. Zsyntetyzowano antagonistę peptydowego saralazyny angiotensyny II, jednak nie znalazła ona zastosowania terapeutycznego ze względu na krótki okres półtrwania, częściową aktywność agonistyczną i potrzebę podawania dożylnego. Podstawą do stworzenia pierwszego niepeptydowego blokera receptora angiotensyny były badania japońskich naukowców, którzy w 1982 r. Uzyskali dane na temat zdolności pochodnych imidazolu do blokowania receptorów AT1. W 1988 r. Grupa naukowców pod przewodnictwem R. Timmermansa dokonała syntezy losartanu niepeptydowego antagonisty angiotensyny II, który stał się prototypem nowej grupy leków przeciwnadciśnieniowych. Używany w klinice od 1994 roku.

Następnie zsyntetyzowano szereg blokerów receptora AT1, jednak obecnie tylko kilka leków znalazło zastosowanie kliniczne. Różnią się między sobą biodostępnością, poziomem wchłaniania, rozmieszczeniem w tkankach, szybkością eliminacji, obecnością lub brakiem aktywnych metabolitów.

Kluczowe skutki blokerów receptora AT1

Działanie antagonistów angiotensyny II wynika z ich zdolności do wiązania się ze specyficznymi receptorami tych ostatnich. Posiadające wysoką swoistość i zapobiegające działaniu angiotensyny II na poziomie tkankowym, leki te zapewniają pełniejszą blokadę układu renina-angiotensyna w porównaniu z inhibitorami ACE. Przewagą blokerów receptora AT1 nad inhibitorami ACE jest również brak wzrostu poziomu kinin podczas ich stosowania. Pozwala to uniknąć niepożądanych działań niepożądanych spowodowanych nagromadzeniem bradykininy, takich jak kaszel i obrzęk naczynioruchowy.

Blokada receptorów AT1 przez antagonistów angiotensyny II tłumi jej główne efekty fizjologiczne:

  • zwężenie naczyń
  • synteza aldosteronu
  • uwalnianie katecholamin z nadnerczy i błon presynaptycznych
  • wydzielanie wazopresyny
  • spowalniając proces przerostu i proliferacji w ścianie naczynia i mięśniu sercowym

Efekty hemodynamiczne

Głównym efektem hemodynamicznym blokerów receptorów AT1 jest rozszerzenie naczyń krwionośnych, aw konsekwencji obniżenie ciśnienia krwi.

Przeciwnadciśnieniowa skuteczność leków zależy od początkowej aktywności układu renina-angiotensyna: u pacjentów z wysoką aktywnością reniny działają one silniej.

Mechanizmy, poprzez które antagoniści angiotensyny II zmniejszają opór naczyniowy, są następujące:

  • zahamowanie zwężenia naczyń i przerost ścian naczyń spowodowany angiotensyną II
  • zmniejszenie wchłaniania zwrotnego Na + z powodu bezpośredniego wpływu angiotensyny II na kanaliki nerkowe i poprzez zmniejszenie uwalniania aldosteronu
  • eliminacja stymulacji współczulnej z powodu angiotensyny II
  • regulacja odruchów baroreceptorowych z powodu hamowania struktur układu renina-angiotensyna w tkance mózgowej
  • wzrost zawartości angiotensyny, który stymuluje syntezę prostaglandyn rozszerzających naczynia krwionośne
  • zmniejszone uwalnianie wazopresyny
  • modulujący wpływ na śródbłonek naczyniowy
  • zwiększone tworzenie się tlenku azotu przez śródbłonek z powodu aktywacji receptorów AT2 i receptorów bradykininowych przez podwyższony poziom krążącej angiotensyny II

Wszystkie blokery receptorów AT1 mają długi efekt przeciwnadciśnieniowy, który utrzymuje się przez 24 godziny, pojawia się po 2–4 tygodniach terapii i osiąga maksimum w 6-8 tygodniu leczenia. Większość leków ma zależne od dawki obniżenie ciśnienia krwi. Nie naruszają normalnego rytmu dobowego. Dostępne obserwacje kliniczne wskazują, że przy długotrwałym podawaniu blokerów receptora angiotensyny (przez 2 lata lub dłużej) oporność na ich działanie nie rozwija się. Rezygnacja z leczenia nie prowadzi do „odbicia” wzrostu ciśnienia krwi. Blokery receptorów AT1 nie obniżają ciśnienia krwi, jeśli mieści się w normalnych granicach.

W porównaniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi innych klas zauważono, że blokery receptorów AT1, mające podobny efekt przeciwnadciśnieniowy, powodują mniej skutków ubocznych i są lepiej tolerowane przez pacjentów.

Działanie mięśnia sercowego

Spadkowi ciśnienia krwi przy użyciu blokerów receptora AT1 nie towarzyszy wzrost częstości akcji serca. Może to być spowodowane zarówno zmniejszeniem obwodowej aktywności współczulnej, jak i centralnym działaniem leków z powodu hamowania aktywności składnika tkankowego układu renina-angiotensyna na poziomie struktur mózgu.

Szczególnie ważne jest blokowanie aktywności tego układu bezpośrednio w mięśniu sercowym i ścianie naczynia, co przyczynia się do regresji przerostu mięśnia sercowego i ściany naczynia. Blokery receptorów AT1 nie tylko hamują czynniki wzrostu, w których działaniu pośredniczy aktywacja receptorów AT1, ale także wpływają na receptory AT2. Tłumienie receptorów AT1 wzmaga stymulację receptorów AT2 z powodu wzrostu zawartości angiotensyny II w osoczu krwi. Stymulacja receptorów AT2 spowalnia wzrost i rozrost mięśni gładkich naczyń krwionośnych i komórek śródbłonka, a także hamuje syntezę kolagenu przez fibroblasty.

Wpływ blokerów receptora AT1 na przerost mięśnia sercowego i przebudowę ma wartość terapeutyczną w leczeniu kardiomiopatii niedokrwiennej i nadciśnieniowej, a także stwardnienia tętnic u pacjentów z chorobą wieńcową. W badaniach eksperymentalnych wykazano, że leki tej klasy zwiększają rezerwę wieńcową. Wynika to z faktu, że wahania przepływu wieńcowego zależą od tonu naczyń wieńcowych, rozkurczowego ciśnienia perfuzyjnego, końcowego rozkurczowego ciśnienia w LV - czynników modulowanych przez antagonistów angiotensyny II. Blokery receptorów AT1 neutralizują także udział angiotensyny II w procesach miażdżycy, zmniejszając miażdżycowe uszkodzenia naczyń serca.

Działanie na nerki

Nerki są narządem docelowym w nadciśnieniu tętniczym, na którego funkcję wpływają blokery receptorów AT1. Blokada receptorów AT1 w nerkach zmniejsza ton tętniczek odprowadzających i zwiększa przepływ w osoczu nerkowym. W takim przypadku szybkość filtracji kłębuszkowej nie zmienia się lub nie wzrasta.

Blokery receptorów AT1, przyczyniając się do poszerzenia odprowadzających tętniczek nerkowych i obniżenia ciśnienia śródczaszkowego, a także tłumienia nerkowych działań angiotensyny II (zwiększone wchłanianie sodu, upośledzona funkcja komórek mezangialnych, aktywacja procesów stwardnienia kłębuszkowego), zapobiegają postępowi niewydolności nerek. Ze względu na selektywne obniżenie tonu tętniczek odprowadzających i w konsekwencji zmniejszenie ciśnienia śródczaszkowego leki zmniejszają białkomocz u pacjentów z nefropatią nadciśnieniową i cukrzycową.

Należy jednak pamiętać, że u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej blokery receptorów AT1 mogą powodować zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu i ostrą niewydolność nerek.

Blokada receptorów AT ma umiarkowane działanie natriuretyczne poprzez bezpośrednie tłumienie reabsorpcji sodu w kanaliku proksymalnym, a także z powodu hamowania syntezy i uwalniania aldosteronu. Zmniejszenie indukowanej aldosteronem reabsorpcji sodu w dystalnych kanalikach przyczynia się do pewnego działania moczopędnego.

Losartan, jedyny lek spośród blokerów receptorów AT1, ma zależne od dawki działanie urykozuryczne. Efekt ten nie zależy od aktywności układu renina-angiotensyna i zastosowania soli. Jego mechanizm wciąż nie jest całkowicie jasny.

System nerwowy

Blokery receptorów AT spowalniają neuroprzekaźnictwo, hamując obwodową aktywność współczulną poprzez blokowanie presynaptycznych receptorów adrenergicznych. Przy eksperymentalnym podawaniu leków do mózgu, ośrodkowe reakcje współczulne są tłumione na poziomie jąder okołokomorowych. W wyniku działania na ośrodkowy układ nerwowy zmniejsza się uwalnianie wazopresyny, zmniejsza się uczucie pragnienia.

Wskazania do stosowania blokerów receptora AT1 i skutków ubocznych

Obecnie jedynym wskazaniem do stosowania blokerów receptora AT1 jest AH. Wykonalność ich zastosowania u pacjentów z LVH, przewlekłą niewydolnością serca, nefropatią cukrzycową jest określona w trakcie badań klinicznych.

Charakterystyczną cechą nowej klasy leków przeciwnadciśnieniowych jest ich dobra tolerancja porównywalna z placebo. Efekty uboczne podczas ich stosowania obserwuje się znacznie rzadziej niż podczas stosowania inhibitorów ACE. W przeciwieństwie do tych ostatnich, stosowaniu antagonistów angiotensyny II nie towarzyszy akumulacja bradykininy i pojawienie się powstałego kaszlu. Znacznie rzadziej obserwowany obrzęk naczynioruchowy.

Podobnie jak inhibitory ACE, czynniki te mogą powodować dość szybki spadek ciśnienia krwi w zależnych od reniny postaciach nadciśnienia. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych nerek czynność nerek może być zaburzona. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii z powodu zahamowania uwalniania aldosteronu podczas leczenia.

Stosowanie blokerów receptora AT1 podczas ciąży jest przeciwwskazane ze względu na możliwość upośledzenia rozwoju i śmierci płodu.

Pomimo wyżej wymienionych działań niepożądanych, blokery receptorów AT1 są najlepiej tolerowaną grupą leków przeciwnadciśnieniowych o najniższej częstości występowania działań niepożądanych..

Antagoniści receptora AT1 dobrze łączą się z praktycznie wszystkimi grupami leków przeciwnadciśnieniowych. Szczególnie skuteczne jest ich połączenie z diuretykami.

Losartan

Jest to pierwszy niepeptydowy bloker receptorów AT1, który stał się prototypem tej klasy leków przeciwnadciśnieniowych. Jest pochodną benzylimidazolu, nie wykazuje działania agonistycznego wobec receptorów AT1, które blokuje 30 000 razy aktywniej niż receptory AT2. Okres półtrwania losartanu jest krótki - 1,5-2,5 godziny Po pierwszym przejściu przez wątrobę losartan ulega metabolizmowi z utworzeniem aktywnego metabolitu EPX3174, który jest 15-30 razy bardziej aktywny niż losartan i ma dłuższy okres półtrwania - od 6 do 9 godzin. Działanie biologiczne losartanu wynika z tego metabolitu. Podobnie jak losartan, charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów AT1 i brakiem aktywności agonistycznej.

Biodostępność losartanu po podaniu doustnym wynosi tylko 33%. Wydalanie odbywa się z żółcią (65%) i moczem (35%). Zaburzona czynność nerek nieznacznie wpływa na farmakokinetykę leku, podczas gdy przy zaburzeniach czynności wątroby zmniejsza się klirens obu substancji czynnych, a ich stężenie we krwi wzrasta.

Niektórzy autorzy uważają, że zwiększenie dawki leku do ponad 50 mg na dobę nie daje dodatkowego efektu przeciwnadciśnieniowego, podczas gdy inni zaobserwowali bardziej znaczący spadek ciśnienia krwi, gdy dawka została zwiększona do 100 mg / dzień. Dalszy wzrost dawki nie zwiększa skuteczności leku.

Wielkie oczekiwania związane były ze stosowaniem losartanu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Podstawą były dane z badania ELITE (1997), w którym leczenie losartanem (50 mg / dobę) przez 48 tygodni przyczyniło się do 46% zmniejszenia ryzyka śmierci u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca w porównaniu do kaptoprylu przepisanego 50 mg 3 razy dziennie. Ponieważ badanie to przeprowadzono na stosunkowo niewielkim kontyngencie (722) pacjentów, przeprowadzono większe badanie ELITE II (1992), które objęło 3152 pacjentów. Celem było zbadanie wpływu losartanu na rokowanie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Jednak wyniki tego badania nie potwierdziły optymistycznych rokowań - śmiertelność pacjentów podczas leczenia kaptoprylem i losartanem była prawie taka sama.

Irbesartan

Irbesartan jest wysoce swoistym blokerem receptorów AT1. Ze względu na budowę chemiczną należy do pochodnych imidazolu. Ma wysokie powinowactwo do receptorów AT1, 10-krotnie wyższe niż selektywność losartanu.

Porównując przeciwnadciśnieniowe działanie irbesartanu w dawce 150–300 mg / dobę i losartanu w dawce 50–100 mg / dobę, zauważono, że 24 godziny po przyjęciu irbesartanu znacznie zmniejszyły DBP niż losartan. Po 4 tygodniach leczenia zwiększ dawkę, aby osiągnąć docelowy poziom DBP (telmisartan

Telmisartan ma działanie hamujące na receptory AT1, które jest 6 razy większe niż losartanu. Jest to lek lipofilowy, dzięki czemu dobrze wnika w tkanki.

Porównanie skuteczności przeciwnadciśnieniowej telmisartanu z innymi nowoczesnymi lekami pokazuje, że nie jest gorszy od żadnego z nich..

Działanie telmisartanu zależy od dawki. Zwiększeniu dawki dobowej z 20 mg do 80 mg towarzyszy dwukrotny wzrost wpływu na SBP, a także bardziej znaczący spadek DBP. Zwiększenie dawki większej niż 80 mg na dobę nie powoduje dodatkowego obniżenia ciśnienia krwi.

Walsartan

Trwały spadek SBP i DBP występuje po 2–4 tygodniach regularnego przyjmowania, a także innych blokerów receptorów AT1. Zwiększenie efektu obserwuje się po 8 tygodniach. Codzienne monitorowanie ciśnienia krwi wskazuje, że walsartan nie narusza normalnego rytmu dobowego, a T / P według różnych źródeł wynosi 60–68%. Wydajność nie zależy od płci, wieku i rasy. Walsartan nie ma gorszej skuteczności przeciwnadciśnieniowej od amlodypiny, hydrochlorotiazydu i lizynoprylu, przewyższając je tolerancją.

W badaniu VALUE, które rozpoczęło się w 1999 r. I obejmowało 14400 pacjentów z nadciśnieniem z 31 krajów, porównawcza ocena skuteczności działania walsartanu i amlodypiny na punkty końcowe pomoże rozwiązać kwestię, czy jako stosunkowo nowy lek mają korzyści związane z ryzykiem rozwój powikłań u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w porównaniu z lekami moczopędnymi i beta-blokerami.

Antagoniści receptora angiotensyny 2 Lista leków

Sartans: Lista leków

Sartany lub blokery receptorów angiotensyny II (ARB) pojawiły się w wyniku dogłębnych badań patogenezy chorób układu sercowo-naczyniowego. Jest to obiecująca grupa leków, zajmująca już silną pozycję w kardiologii. Porozmawiamy o tym, jakie są te leki w tym artykule..

Mechanizm akcji

Wraz ze spadkiem ciśnienia krwi i brakiem tlenu (niedotlenienie) w nerkach powstaje specjalna substancja - renina. Pod jego wpływem nieaktywny angiotensynogen przekształca się w angiotensynę I. Ta ostatnia pod wpływem enzymu konwertującego angiotensynę jest przekształcana w angiotensynę II. Tak szeroko stosowana grupa leków, jak inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, działa właśnie na tę reakcję..

Angiotensyna II jest bardzo aktywna. Wiązanie do receptorów powoduje szybki i trwały wzrost ciśnienia krwi. Oczywiście receptory angiotensyny II są doskonałym celem terapeutycznym. ARB lub sartany działają specyficznie na te receptory, zapobiegając nadciśnieniu.

Angiotensyna I jest przekształcana w angiotensynę II nie tylko pod wpływem enzymu konwertującego angiotensynę, ale także w wyniku działania innych enzymów - chymazy. Dlatego inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę nie mogą całkowicie zablokować skurczu naczyń. ARB są bardziej skuteczne pod tym względem..

Klasyfikacja

Cztery grupy sartanów wyróżniają się budową chemiczną:

  • losartan, irbesartan i kandesartan są pochodnymi bifenylowymi tetrazolu;
  • telmisartan jest niebifenylową pochodną tetrazolu;
  • eprosartan - non-bifenyl netetrazol;
  • walsartan jest związkiem niecyklicznym.

Sartany zaczęły być używane dopiero w latach 90. XX wieku. Obecnie istnieje wiele nazw handlowych niezbędnych leków. Oto częściowa lista:

  • losartan: blocktran, vazotens, zisacar, carzartan, cozaar, losap, losarel, losartan, lorista, losacor, lotter, presartan, renicard;
  • eprosartan: teveten;
  • walsartan: valaar, valz, valsafors, valsacor, diovan, northian, tantordio, tareg;
  • irbesartan: aprovel, ibertan, irsar, firma;
  • candesartan: angiakand, atakand, hyposart, candecor, candesar, ordiss;
  • telmisartan: grzybnia, prirator;
  • olmesartan: cardosal, olimestra;
  • azilsartan: edarbi.

Dostępne są również gotowe kombinacje sartanów z lekami moczopędnymi i antagonistami wapnia, a także antagonistą wydzielania reniny, aliskirenem..

Wskazania do stosowania

  1. Choroba hipertoniczna. Nadciśnienie tętnicze jest jednym z głównych wskazań do stosowania ARB. Główną zaletą tej grupy jest dobra tolerancja. Rzadko powodują niekontrolowane niedociśnienie tętnicze i reakcje zapadania się w padaczkę. Leki te nie zmieniają metabolizmu, nie pogarszają niedrożności oskrzeli, nie powodują zaburzeń erekcji i nie mają działania arytmogennego, co odróżnia je od beta-blokerów. W porównaniu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę, sartany znacznie rzadziej powodują suchy kaszel, wzrost stężenia potasu we krwi i obrzęk naczynioruchowy. Maksymalny efekt ARB rozwija się po 2 do 4 tygodniach od rozpoczęcia podawania i jest trwały. Tolerancja (stabilność) jest znacznie mniej powszechna..
  2. Niewydolność serca. Jednym z mechanizmów postępu niewydolności serca jest aktywność układu renina-angiotensyna-aldosteron. Na początku choroby służy to jako reakcja kompensacyjna, która poprawia aktywność serca. Następnie następuje przebudowa mięśnia sercowego, co prowadzi do jego dysfunkcji..
    ARB wybiórczo tłumią aktywność układu renina-angiotensyna-aldosteron, co tłumaczy ich zastosowanie w niewydolności serca. Szczególnie dobre perspektywy w tym zakresie stanowią kombinacje sartanów z beta-blokerami i antagonistami aldosteronu.
  3. Nefropatia Uszkodzenie nerek (nefropatia) jest poważnym powikłaniem nadciśnienia tętniczego i cukrzycy. Zmniejszenie wydalania białka z moczem znacznie poprawia rokowanie w tych stanach, ponieważ wskazuje na spowolnienie postępu niewydolności nerek. Uważa się, że ARB chronią nerki i zmniejszają wydalanie białka z moczem (białkomocz). Można to jednak w pełni udowodnić dopiero po uzyskaniu wyników wieloośrodkowych randomizowanych badań, które zostaną przeprowadzone w najbliższej przyszłości..

Dodatkowe efekty kliniczne

  1. Ochrona komórek układu nerwowego. ARB chronią mózg u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Jednocześnie zmniejsza się ryzyko wystąpienia udaru mózgu u takich pacjentów. Efekt ten związany jest z hipotensyjnym działaniem sartanów. Jednak mają one również bezpośredni wpływ na receptory w naczyniach mózgowych. Dlatego istnieją dowody na ich korzyści u osób z prawidłowym poziomem ciśnienia krwi, ale z wysokim ryzykiem wypadków naczyniowych w mózgu.
  2. Efekt antyarytmiczny. U wielu pacjentów sartany zmniejszają ryzyko pierwszego i kolejnych napadów migotania przedsionków.
  3. Efekty metaboliczne U pacjentów, którzy stale przyjmują ARB, ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 jest zmniejszone. Jeśli ta choroba już istnieje, łatwiej jest ją skorygować. Działanie opiera się na zmniejszeniu insulinooporności tkanek pod działaniem sartanów..

ARB poprawiają metabolizm lipidów poprzez obniżenie całkowitego cholesterolu, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości i trójglicerydów.

Leki te zmniejszają zawartość kwasu moczowego we krwi, co jest ważne przy jednoczesnym długotrwałym leczeniu diuretykami.

Udowodniono wpływ niektórych sartanów na choroby tkanki łącznej, w szczególności na zespół Marfana. Ich zastosowanie pomaga wzmocnić ścianę aorty u takich pacjentów, zapobiega jej pęknięciu. Losartan poprawia tkankę mięśniową dzięki miodystrofii Duchenne'a.

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Sartany są dobrze tolerowane. Nie miały żadnych konkretnych skutków ubocznych, takich jak inne grupy leków (na przykład kaszel inhibitorami konwertazy angiotensyny).
ARB, jak każdy lek, może powodować reakcję alergiczną.

Leki te czasami powodują ból głowy, zawroty głowy i bezsenność. W rzadkich przypadkach ich stosowaniu towarzyszy wzrost temperatury ciała i rozwój objawów infekcji dróg oddechowych (kaszel, ból gardła, katar).

Mogą powodować nudności, wymioty lub bóle brzucha, a także zaparcia. Czasami po zażyciu leków z tej grupy występują bóle stawów i mięśni.

Istnieją inne działania niepożądane (ze strony układu sercowo-naczyniowego, układu moczowo-płciowego, skóry), ale ich częstotliwość jest bardzo niska.

Sartany są przeciwwskazane w dzieciństwie, podczas ciąży i laktacji. Należy zachować ostrożność w przypadku chorób wątroby, a także zwężeń tętnic nerkowych i ciężkiej niewydolności nerek..

Blokery angiotensyny 2 lista leków

jakie tabletki od ciśnienia 130 na
> 95 do podjęcia, jeśli odmiedniczkowe zapalenie nerek XP

Zaocznie mogę jedynie dać ogólną odpowiedź - inhibitory ACE lub blokery receptora angiotensyny. Jest jeszcze jedna klasa nowych leków - bezpośredni inhibitor reniny - nie udało nam się jeszcze dodać jej opisu do strony, spójrz.

Powinieneś dołożyć wszelkich starań, aby znaleźć najlepszego lekarza i leczyć się nim. Przestrzeganie bezpłatnych wskazówek internetowych w twojej sytuacji może być niebezpieczne.

Witam, mam 37 lat, wzrost 176 cm, waga 80 kg. 5-7 lat. Ciśnienie krwi wynosiło średnio od 95 do 145, stało się to podczas skoku i od 110 do 160, puls wynosił 110. Zaczął się około 8 lat temu. zbadane przez terapeutę, kardiogram, nerki powiedziały, że wszystko jest w porządku, ale ponieważ ciśnienie krwi wzrasta wraz ze wzrostem częstości akcji serca, przepisano Egiloksowi. Wszystko byłoby dobrze, ale jestem w grupie konsultacyjnej z psychiatrą (1-2 razy w roku dostaję depresji i biorę saroten i objawy -fenozepam) dlatego- wszystkie skutki uboczne blokerów ośrodkowego układu nerwowego są moje na poziomie 100 (bezsenność, drażliwość, depresja). z tego powodu bierzesz błędne koło, przyjmujesz Egilok, musisz zwiększyć zużycie psychotropów. Próbowałem ENAP, ciśnienie krwi spada, ale puls jest w spoczynku 80-90 - również niezbyt fajnie. Jaka może być Twoja rada na temat wyboru grupy leków i badań lekarskich? Dziękuję, poczekam na odpowiedź.

> jaka może być twoja rada
> wybór grupy leków
> i badanie lekarskie?

Przeczytaj artykuły w bloku „Powrót do zdrowia po 3 tygodniach jest prawdziwy” i ostrożnie rób wszystko, co tam napisano. Przede wszystkim wykonaj testy.

O depresji. Gorąco polecam wypróbowanie 5-HTP 200-300 mg dziennie, oprócz naszych „standardowych” suplementów nadciśnienia. I na pewno witaminy B-50 w dawkach szokowych - 2-3 tabletki dziennie. Atkins podsumowuje artykuł „Leczenie nadciśnienia bez narkotyków”. Przestudiuj to uważnie. Dowiedz się w tej książce, które z witamin z grupy B można dodatkowo przyjmować w dużych dawkach na depresję. Jeśli jesteś przygnębiony podczas pochmurnej pogody, spróbuj również pigułek Hypericum i witaminy D3..

Istnieje teoria, że ​​najlepszym sposobem leczenia depresji nie jest hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, ale po prostu zwiększenie jej ilości. Mam nadzieję, że przy pomocy 5-HTP i innych suplementów możesz odmówić przyjmowania leków przeciwdepresyjnych i czuć się dobrze. Po 6-8 tygodniach wskazane jest poinformowanie o tym, jak się masz.

Witaj. Moja presja często rośnie. Lekarz przepisał okrążenie. Czytałem o lekach z tej grupy, że obniżając ciśnienie w głównych naczyniach, mogą uszkodzić naczynia włosowate. Z czasem może to prowadzić do udaru mózgu. Czy ból głowy może być efektem ubocznym losap? Z góry dzięki za odpowiedź..

> oni, zmniejszając ciśnienie w głównych naczyniach,
> może uszkodzić naczynia włosowate

To bzdury. Niezdrowy (siedzący tryb życia), który prowadzisz, uszkadza naczynia krwionośne..

> Może efekt uboczny
> Lozapa bądź ból głowy?

Wiek - 79 lat, wzrost - 166 cm, waga - 78 kg. Zwykle ciśnienie wynosi 130/90, puls wynosi 80-85. Około dwa miesiące temu doszło do kryzysu nadciśnieniowego wywołanego wysiłkiem fizycznym, po którym pojawiły się bóle w nadbrzuszu i między łopatkami. Był hospitalizowany. Wyniki ankiety:
POChP w remisji, sercu płucnym, subkompensacji.
Rentgen - lakierowane zapalenie opłucnej?
FGS - zapalenie przełyku. Zastoinowa gastropatia. Deformacja bliznowata i wrzodziejąca opuszki dwunastnicy.
Echo-KG - Rozszerzenie zarówno przedsionka, jak i korzenia aorty. Miażdżyca aparatu zastawkowego serca. Niewydolność aorty 2–2,5 stopnia., Niewydolność mitralna 1–1,5 stopnia., Niewydolność trójdzielna - 1–1,5 stopnia. Ślady płynu w osierdziu.
CT - Tętniak łuku w kształcie wrzeciona i zstępującej aorty, średnica maksymalnego rozszerzenia wynosi 86,7 mm, długość - 192 mm, częściowo zakrzepnięta.
Otrzymane leczenie:
rano - bidop, amoksycylina, klarytromycyna, trombo-ACC, lizynopryl wieczorem, berodual - 2 razy - nebulizator inhalacyjny.
Glukoza z aspartamem - kroplomierze. Po 2 tygodniach zwolniono go z następujących wizyt:
bidop - długi
lizynopryl - długoterminowy
de nol - 3 tygodnie
Spiriva (turbohaler)
cardiomagnyl - w porze lunchu
Sewastatyna - wieczorem
Po 2 dniach przyjmowania leków w domu ciśnienie spadło do 100/60, puls - 55. Nastąpiły silne kołatanie serca, ból w klatce piersiowej i między łopatkami. Dawka stopniowo zmniejszana
bidop - 1,25 mg, lizynopryl -2,5 mg. Nacisk na lewą rękę wynosił 105/70, PS-72, po prawej - 100/60.
Pytania: 1) Czy taka presja jest niebezpieczna, czy lepiej utrzymać ją na poziomie 120/75?
Czy lizynopryl można zastąpić lazortanem, a bidop należy całkowicie usunąć i jak najlepiej to zrobić? Ze względu na tętniak aorty niezwykle konieczne jest wybranie najbardziej optymalnego leku przeciwnadciśnieniowego, biorąc pod uwagę fakt, że zanim prawie nie brałem leków przeciwnadciśnieniowych, czasami piłem przez tydzień lub dwa - normalnie na noc. Z góry dziękuję za odpowiedź. Nie ufam kompetencjom lekarza prowadzącego.

> Z góry dziękuję za odpowiedź

Twoja sprawa jest trudna, poza zakresem moich kompetencji. Radzę wykonać następujące czynności:
1. Jeśli chcesz żyć, zmień lekarza za wszelką cenę, znajdź coś dobrego.
2. Pytania dotyczące tabletek - omawiaj tylko z nim, a nie w Internecie.
3. Dodaj środki na przepisane leczenie. Będą wspierać twoje serce, przedłużać życie. Tylko nie zamiast leczenia, ale z nim!

Dzień dobry. Chcę zbierać pigułki, aby obniżyć presję na mojego ojca. Ma 62 lata, wzrost 170 cm, 95 kg. Jest nadwaga, nic więcej nie przeszkadza, a ogólny stan jest dobry. Wzrost ciśnienia jest związany z pracą nerwową. Wcześniej lekarz przepisał Enap, ale jego skuteczność pogorszyła się, praktycznie nie obniża ciśnienia. Co można polecić przy najmniejszych skutkach ubocznych, ale skutecznych? Myślę o losartanie.

> Co mogę polecić

Pomoże to ojcu, jeśli przestudiuje materiały z bloku „Powrót do zdrowia po 3 tygodniach jest prawdziwy” i wdroży zalecenia.

> Myślę o Losartan

Myślę, że będzie jeszcze słabszy niż enap.

Mam 58 lat, wzrost 164 cm, waga 68 kg. Ciśnienie wzrosło do 180. Była badana w centrum medycznym, diagnoza była predyspozycją genetyczną. Lekarz przepisał Mikardis plus 40 mg; nie ma go w naturze. Tabletki 80 mg nie można podzielić. Czy mogę wziąć Tolur 40 (produkcja Telmisartanu w Słowenii) i indapamid zamiast Mikardis plus 40 mg? podziękować!

> diagnoza - predyspozycje genetyczne

To nonsens, właśnie zwabiłeś pieniądze.

Musisz znaleźć inteligentnego lekarza i przedyskutować z nim kwestię narkotyków. Nie ma możliwości przepisywania narkotyków przez Internet zaocznie. Gdybym był tobą, zapoznałbym się z artykułem „Przyczyny nadciśnienia i jak je wyeliminować”. Wykonaj testy, jak tam napisano.

Czy wskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE (hartil) i antagonistów receptora angiotensyny II (lorista) w przypadku nadciśnienia??

> Czy właściwe jest jednoczesne podawanie
> z inhibitorami ACE nadciśnienia
> i antagoniści receptora angiotensyny II?

Nie, ponieważ zwiększa się prawdopodobieństwo powikłań nerkowych.

Jeden ze wskazanych leków należy zastąpić innym..

Witaj. Przyjmuję od wysokiego ciśnienia krwi: rano - bisoprolol, enalapryl, po południu - amlodypina Teva, wieczorem - również enalapryl i Trombo Ass, w nocy - rosuwastatyna.
Proszę powiedzieć, czy mogę zastąpić enalapryl i amlodypinę jednym lekiem Cardosal (sartan).
podziękować.

czy mogę zastąpić enalapryl i amlodypinę jednym lekiem Cardosal

Sugeruję, że skuteczność leków na takie zamienniki zmniejszy się. Ale nikt nie może dokładnie przewidzieć tego z wyprzedzeniem, ponieważ masz swój własny metabolizm.

Zwróć uwagę na materiały w bloku „Powrót do zdrowia po 3 tygodniach jest prawdziwy”.

Witaj. Mam 42 lata. O ile pamiętam, zawsze miałem wysokie ciśnienie krwi na komisjach medycznych, nawet w wieku 14 lat. W wieku 17 lat zarząd zesłał na badanie - znaleźli dodatkowe naczynie w nerce. Ale ponieważ presja się nie wyczuła, zapomniałem o nim aż do 40 roku życia. Po 40 latach odczuwano presję. Jakoś zapomniałem o tętnicy w nerce... Cóż, rozpoczął się krążenie kardiologów. Nie znalazłem żadnych odchyleń, z wyjątkiem wysokiego ciśnienia 160/90. Przez ponad rok piłem noliprel forte i concor, kapturze, teraz piję lerkamen. Żaden z leków naprawdę nie pomaga. Po przeczytaniu twojego artykułu w jakiś sposób przypomniałem sobie o mojej tętnicy w nerce i myślę, że prawdopodobnie nie potraktowali mnie w ten sposób. Regularnie i stale biorę witaminy. Co możesz polecić??

Jak samodzielnie leczyć nadciśnienie
w 3 tygodnie, bez drogich szkodliwych leków,
„Głodna” dieta i ciężkie wychowanie fizyczne:
pobierz instrukcje krok po kroku za darmo tutaj.

Zadawaj pytania, dziękuj za przydatne artykuły
lub przeciwnie, krytykować jakość materiałów witryny

Wyciągać wnioski

Ataki serca i udary są przyczyną prawie 70% wszystkich zgonów na świecie. Siedem na dziesięć osób umiera z powodu zatkanych tętnic serca lub mózgu.

Szczególnie okropny jest fakt, że wiele osób nawet nie podejrzewa, że ​​ma nadciśnienie. I tracą okazję, aby coś naprawić, po prostu skazując się na śmierć.

  • Bół głowy
  • Palpitacje serca
  • Czarne kropki przed oczami (muchy)
  • Apatia, drażliwość, senność
  • Niewyraźne widzenie
  • Wyzysk
  • Chroniczne zmęczenie
  • Obrzęk twarzy
  • Drętwienie i dreszcze palców
  • Skoki ciśnienia

Nawet jeden z tych objawów powinien skłonić cię do myślenia. A jeśli są dwa, nie wahaj się - masz nadciśnienie.

Jak leczyć nadciśnienie, gdy istnieje duża liczba leków, które kosztują dużo pieniędzy?

Większość narkotyków nic nie da, a niektóre mogą nawet zaszkodzić! W tej chwili jedynym lekiem oficjalnie zalecanym przez Ministerstwo Zdrowia do leczenia nadciśnienia tętniczego jest Hyperten.

Do 26 lutego. Instytut Kardiologii wraz z Ministerstwem Zdrowia prowadzi program „Cherson bez nadciśnienia”. W ramach którego lek Hyperten jest dostępny ZA DARMO dla wszystkich mieszkańców miasta i regionu!

BAR - niedostatecznie zbadane, ale skuteczne leki przeciwnadciśnieniowe

Poszukiwanie niezawodnego leku przeciwnadciśnieniowego z minimalnymi działaniami niepożądanymi trwa kilka wieków. W tym czasie zidentyfikowano przyczyny zwiększonej presji, stworzono wiele grup leków. Wszystkie mają różne mechanizmy działania. Ale leki, które wpływają na humoralną regulację ciśnienia krwi są uważane za najbardziej skuteczne. Najbardziej wiarygodne spośród nich są obecnie uważane za blokery receptorów angiotensyny (BAR).

Informacje historyczne

Inhibitory ACE były jedną z pierwszych grup leków wpływających na humoralną regulację ciśnienia. Ale praktyka pokazała, że ​​nie są one wystarczająco skuteczne. W końcu substancja zwiększająca ciśnienie (angiotensyna 2) jest wytwarzana pod wpływem innych enzymów. W sercu enzym chymaza przyczynia się do jego wystąpienia. W związku z tym konieczne było znalezienie leku, który blokowałby wytwarzanie angiotensyny 2 we wszystkich narządach lub byłby jej antagonistą.

W 1971 roku powstał pierwszy lek peptydowy - saralazyna. W swojej strukturze jest podobny do angiotensyny 2. Dlatego wiąże się z receptorami angiotensyny (AT), ale nie zwiększa ciśnienia. Lek działa najlepiej ze zwiększoną ilością reniny. A w przypadku guza chromochłonnego duża ilość adrenaliny uwalnia się pod wpływem saralazyny. Chociaż ten lek jest skutecznym lekiem przeciwnadciśnieniowym, ale ma wiele wad:

  • Synteza Saralazyny jest czasochłonnym i kosztownym procesem.
  • W ciele jest natychmiast niszczony przez peptydazy, działa tylko 6-8 minut.
  • Lek należy podawać dożylnie, kroplówką.

Dlatego nie był rozpowszechniony. Jest stosowany w leczeniu kryzysu nadciśnieniowego..

Kontynuowano poszukiwanie bardziej skutecznego, długo działającego leku. W 1988 roku powstał pierwszy niepeptydowy BAR - losartan. Był szeroko stosowany w 1993 roku..

Później ujawniono, że blokery receptora angiotensyny są skuteczne w leczeniu nadciśnienia, nawet w przypadku współistniejących chorób, takich jak:

  • cukrzyca typu 2;
  • nefropatia;
  • Przewlekła niewydolność serca.

Większość leków w tej grupie ma działanie krótko działające, ale obecnie stworzono różne BAR, które zapewniają przedłużony spadek ciśnienia.

Dlaczego i jak BAR obniża ciśnienie krwi

Funkcję regulacji ciśnienia krwi pełni polipeptyd angiotensyny 2, BAR to jego konkurenci. Wiążą się z receptorami AT, ale w przeciwieństwie do angiotensyny 2 nie powodują:

  • działanie zwężające naczynia;
  • uwalnianie noradrenaliny, adrenaliny;
  • zatrzymywanie sodu i wody;
  • zwiększenie objętości krążącej krwi.

Blokery receptora angiotensyny nie tylko obniżają ciśnienie krwi. Oni, a także inhibitory ACE:

  • poprawić czynność nerek w nefropatii cukrzycowej;
  • zmniejszyć przerost lewej komory;
  • poprawić krążenie krwi w przewlekłej niewydolności serca.

BAR służy również do zapobiegania miażdżycy, zmianom strukturalnym w tkance serca i nerek..

Stworzono wiele BAR i tylko lekarz może wybrać najlepszy lek. W końcu różnią się nie tylko budową.

Blokery receptora angiotensyny mogą być aktywnymi formami leków i proleków. Na przykład same walsartan, telmisartan, eprosartan mają działanie farmakologiczne. I kandesartan jest aktywowany po przemianach metabolicznych.

BAR może również mieć aktywne metabolity. Oni mają:

Aktywne metabolity tych leków są silniejsze i trwają znacznie dłużej niż same leki. Na przykład aktywny metabolit losartanu działa 10–40 razy bardziej skutecznie.

BAR różni się także mechanizmem wiązania z receptorami:

  • konkurencyjni antagoniści (losartan, eprosortan) wiążą się odwracalnie z receptorami;
  • niekonkurencyjni antagoniści (walsartan, irbesartan, kandesartan, telmisartan).

Obecnie trwają badania kliniczne nad tym, w jaki sposób BAR wpływa na receptory..

Ważne jest, aby wiedzieć! W tej chwili badania BAD właśnie się rozpoczęły i zakończą nie wcześniej niż 4 lata później. Ale wiadomo już, że nie można ich przyjmować w czasie ciąży, obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej, hiperkaliemii.

Funkcje BAR

W przeciwieństwie do saralazyny, nowe leki mają dłuższy efekt, można je przyjmować w postaci tabletek. Nowoczesne blokery receptorów angiotensyny dobrze wiążą się z białkami osocza. Minimalny okres usuwania ich z ciała wynosi 9 godzin.

Można je przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Największą ilość leku we krwi osiąga się po 2 godzinach, a przy stałym stosowaniu stężenie stacjonarne ustala się w ciągu tygodnia.

BAR stosuje się również w leczeniu nadciśnienia, jeśli inhibitory ACE są przeciwwskazane. Dawka zależy od rodzaju wybranego leku i indywidualnych cech pacjenta..

Zalecają BAR z ostrożnością, ponieważ w tej chwili badania są w toku i wszystkie działania niepożądane nie zostały zidentyfikowane. Najczęściej przepisywane:

  • walsartan;
  • irbesartan;
  • kandesartan;
  • losartan;
  • telmisartan;
  • eprosartan.

Chociaż wszystkie te leki są blokerami angiotensyny 2, ich działanie jest nieco inne. Tylko lekarz może prawidłowo wybrać najskuteczniejszy lek, w zależności od indywidualnych cech pacjenta.

Jest przepisywany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Blokuje wyłącznie receptory AT-1, które są odpowiedzialne za wyrównanie ściany naczyń krwionośnych. Po jednorazowym użyciu efekt objawia się po 2 godzinach Lekarz przepisuje dawkę w zależności od indywidualnych cech pacjenta, ponieważ w niektórych przypadkach lek może zaszkodzić.

  1. Przed użyciem korekta naruszeń metabolizmu wody i soli jest obowiązkowa. W przypadku hiponatremii, stosowania leków moczopędnych, walsartan może powodować trwałe niedociśnienie.
  2. U pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-naczyniowym należy monitorować stężenie kreatyniny i mocznika w surowicy.
  3. Ponieważ lek jest wydalany głównie z żółcią, nie jest zalecany do niedrożności dróg żółciowych.
  4. Walsartan może powodować kaszel, biegunkę, obrzęk zaburzeń snu, zmniejszone libido. Podczas korzystania z niego ryzyko rozwoju infekcji wirusowych znacznie wzrasta.
  5. Podczas przyjmowania leku zaleca się ostrożność podczas wykonywania potencjalnie niebezpiecznej pracy podczas prowadzenia samochodu.

Ze względu na brak wiedzy walsartan nie jest przepisywany dzieciom, kobietom w ciąży i karmiącym piersią. Używaj ostrożnie z innymi lekami..

Irbesartan

Zmniejsza stężenie aldosteronu, eliminuje działanie zwężające naczynia angiotensyny 2, zmniejsza obciążenie serca. Ale nie tłumi kinazy, która niszczy Bradykin. Lek jest skuteczny maksymalnie 3 godziny po podaniu. Po zakończeniu kursu terapeutycznego ciśnienie krwi stopniowo powraca do pierwotnej wartości. W przeciwieństwie do większości BAR, irbesartan nie wpływa na metabolizm lipidów i dlatego nie zapobiega rozwojowi miażdżycy.

Lek należy przyjmować codziennie o tej samej godzinie. Jeśli pominięto dawkę, następnym razem nie będzie można podwoić dawki.

Irbesartan może powodować:

W przeciwieństwie do walsartanu można go łączyć z lekami moczopędnymi..

Candesartan

Lek rozszerza naczynia krwionośne, zmniejsza bicie serca i napięcie ściany naczynia, poprawia nerkowy przepływ krwi, przyspiesza wydalanie wody i soli. Działanie przeciwnadciśnieniowe objawia się stopniowo i utrzymuje się przez jeden dzień. Dawka dobierana jest indywidualnie w zależności od różnych czynników..

  1. W ciężkiej niewydolności nerek leczenie rozpoczyna się od małych dawek..
  2. W przypadku chorób wątroby zaleca się ostrożność przy przyjmowaniu leku, ponieważ najbardziej aktywny metabolit powstaje w wątrobie z proleku.
  3. Nie jest pożądane łączenie kandesartanu z lekami moczopędnymi, może rozwinąć się trwałe niedociśnienie.

Lek nie jest zalecany kobietom w ciąży, matkom karmiącym i dzieciom ze względu na brak wiedzy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania są zaburzenia czynności nerek i wątroby..

Losartan potas

Oprócz tego, że ten BAR skutecznie obniża ciśnienie krwi, zwiększa wydalanie wody i sodu z organizmu oraz obniża stężenie kwasu moczowego we krwi. Aby osiągnąć pozytywny efekt w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zaleca się długi cykl leczenia, co najmniej 3 tygodnie. Dawka jest dobierana indywidualnie i zależy od kilku czynników:

  1. Obecność współistniejących chorób. W przypadku niewydolności wątroby i nerek przepisywana jest minimalna ilość.
  2. W skojarzonym leczeniu losartanu za pomocą leków moczopędnych dzienna dawka nie powinna przekraczać 25 mg.
  3. Jeśli wystąpią działania niepożądane (zawroty głowy, niedociśnienie), wówczas ilość leku nie zostanie zmniejszona, ponieważ mają one słaby i przejściowy charakter.

Chociaż lek nie ma wyraźnych działań niepożądanych i przeciwwskazań, nie jest zalecany podczas ciąży, laktacji i dzieci. Optymalną dawkę wybiera lekarz.

Telmisartan

Jeden z najpotężniejszych BAR. Jest w stanie wyprzeć angiotensynę 2 z wiązania z receptorami AT1, ale nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów AT. Dawka jest przepisywana indywidualnie, ponieważ w niektórych przypadkach wystarczy nawet niewielka ilość leku, aby spowodować niedociśnienie. W przeciwieństwie do losartanu i kandesartanu dawkowanie nie zmienia się z zaburzeniami czynności nerek.

Nie polecam telmisartanu:

  • pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem;
  • z poważnymi naruszeniami wątroby i nerek;
  • kobiety w ciąży, karmiące piersią i młodzież.

Telmisartan może powodować biegunkę, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy. Stosowanie leku wywołuje rozwój chorób zakaźnych. Może wystąpić ból w dolnej części pleców i mięśniach..

Ważne jest, aby wiedzieć! Maksymalne działanie hipotensyjne osiąga się nie wcześniej niż miesiąc po rozpoczęciu leczenia. Dlatego nie można zwiększyć dawki telmisartanu, jeśli leczenie nie jest skuteczne w pierwszych tygodniach.

Eprosartan

U zdrowych osób Eprosart hamuje wpływ angiotensyny 2 na ciśnienie krwi, nerkowy przepływ krwi i wydzielanie aldosteronu. Z nadciśnieniem tętniczym zapewnia stały i łagodny efekt hipotensyjny, który utrzymuje się przez cały dzień. Po przyjęciu pierwszej dawki nie występuje niedociśnienie ortostatyczne (obniżenie ciśnienia przy zmianie pozycji ciała). Nagłemu przerwaniu przyjmowania nie towarzyszy silne nadciśnienie tętnicze. Eprosartan nie ma wpływu na częstość akcji serca ani poziom cukru we krwi. Dlatego nie ma szczególnego znaczenia klinicznego w leczeniu nadciśnienia w cukrzycy, tachykardii.

Eprosartan jest skuteczny w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Zalecany jest w przypadku niewydolności nerek o różnym nasileniu..

Podczas jego stosowania mogą wystąpić działania niepożądane:

  • zawroty głowy;
  • biegunka;
  • katar;
  • bół głowy;
  • kaszel;
  • duszność
  • ból za mostkiem.

Te działania niepożądane są krótkotrwałe, nie jest wymagane dodatkowe leczenie ani odstawianie leku.

Eprosartan nie jest zalecany kobietom w ciąży, dzieciom, pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ze zwężeniem tętnicy nerkowej.

Ważne, aby pamiętać! Działanie BAR jest nadal badane. Dlatego nie są zalecane dla dzieci, kobiet w ciąży, w połączeniu z innymi lekami. Ujawnione działania niepożądane są nieznaczne, ale tylko lekarz może przepisać kurs terapeutyczny, ponieważ dawka i czas trwania leczenia zależą od różnych czynników, w tym mechanizmu działania leków związanych z BAR.

Blokery receptora angiotensyny: lista najlepszych leków i ich mechanizm działania

Układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) odpowiada za utrzymanie prawidłowego ciśnienia krwi w organizmie. Reguluje objętość krwi pompowanej przez mięsień sercowy. Dlatego, gdy wskaźniki BP odbiegają od normy, często stosuje się preparaty farmakologiczne, które działają na ten złożony łańcuch reakcji biochemicznych.

Takie leki obejmują grupę powszechną w kardiologii i terapii - blokery receptorów angiotensyny. Przyjmowanie tabletek tego typu wkrótce obniży ciśnienie krwi, zmniejszy obciążenie serca i zapobiegnie niebezpiecznym skutkom zdrowotnym.

Rola angiotensyny w lekach

Aby zrozumieć zasadę tworzenia wskaźników ciśnienia krwi i metody wywierania na nią wpływu, należy rozważyć, jakie substancje biorą udział w tym procesie. Hormony i enzymy są stale wytwarzane w organizmie. Trzy z nich wpływają na objętość osocza w naczyniach. Są to renina, aldosteron i angiotensyna..

Kiedy krew dostaje się do nerek pod wpływem reniny, specyficzne białko, angiotensynogen, zostaje przekształcone w angiotensynę 1. Związek ten nie odgrywa roli w tworzeniu ciśnienia krwi. Z udziałem enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) zmienia się w angiotensynę 2, która ma właściwości zwężające naczynia krwionośne. Ponadto związek ten stymuluje produkcję aldosteronu, który wywołuje aktywne uwalnianie potasu z organizmu, gromadzenie się sodu. Wszystko to prowadzi do utraty elastyczności naczyń krwionośnych, zmniejszenia zdolności do przeciwstawienia się podwyższonemu ciśnieniu w krwioobiegu i rozwoju nadciśnienia tętniczego.

Ze względu na ciągłe niekontrolowane działanie angiotensyny II w organizmie zaczynają pojawiać się zmiany patologiczne. Prowadzi to do przerostu lewej komory, zaburzeń rytmu serca, pogrubienia ścian naczyń krwionośnych.

Mechanizm działania antagonistów

Blokery receptora angiotensyny są dużą grupą farmakologiczną leków stosowanych w leczeniu nadciśnienia i innych patologii układu sercowo-naczyniowego i ich konsekwencji.

Leki w tej kategorii hamują receptory wrażliwe na angiotensynę 2. Ta właściwość zapobiega skurczeniu się naczyń krwionośnych i odpowiednio zwiększa ciśnienie krwi. Hamują także procesy mediacyjne zachodzące w współczulnym układzie nerwowym, co umożliwia obniżenie poziomu uwolnionej noradrenaliny. Ten hormon jest stymulatorem wzrostu ciśnienia krwi..

Organoprotekcyjne właściwości ARB zmniejszają obciążenie narządów docelowych, zapobiegając powikłaniom serca i nerek.

Klasyfikacja

ARB są podzielone na grupy w zależności od substancji czynnych, które składają się na ich skład.

Klasyfikacja według struktury chemicznej:

  • pochodne bifenylowe tetrazoliny;
  • związki bifenylowe inne niż tetrazol;
  • nietetrazolowe związki bifenylowe.

ARB różnią się także aktywnością farmakologiczną. Dwie grupy wyróżniają się:

  • Leki działające bezpośrednio. Ma aktywność, która objawia się natychmiast, gdy lek dostanie się do organizmu;
  • Proleki. Ta grupa charakteryzuje się brakiem własnej aktywności. Po zażyciu takich leków substancje czynne dostają się do wątroby, gdzie są przekształcane pod wpływem jej enzymów. Dopiero po tym objawia się efekt terapeutyczny.

Funkcje grupy narkotykowej

ARB mogą powodować trwały spadek ciśnienia krwi po 2-6 tygodniach przy regularnym przyjęciu zgodnie z zaleceniami lekarza. W tym czasie organizm dostosowuje się, wytwarzana jest ochronna reakcja hormonów na zmniejszenie objętości osocza we krwi. Z tego powodu naczynia nie zwężają się, a ciśnienie pozostaje w granicach normy wieku.

Po pojedynczym zastosowaniu w ciągu pierwszych godzin następuje stopniowe obniżenie ciśnienia krwi. Efekt terapeutyczny utrzymuje się przez cały dzień. Umożliwia to pacjentowi wypicie tabletek przepisanych przez lekarza prowadzącego tylko raz na 24 godziny..

Antagoniści receptora angiotensyny 2 są przyjmowani o każdej porze dnia, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Mają również taki sam efekt terapeutyczny u pacjentów w różnych grupach wiekowych, płci..

W leczeniu umiarkowanego do ciężkiego nadciśnienia zaleca się łączenie ich z tiazydowymi lekami moczopędnymi. Tak więc wskaźniki ciśnienia krwi zmniejszają się dość szybko i przez długi czas. Aby nie obciążać przewodu pokarmowego za pomocą dodatkowych leków i dla wygody pacjentów, stworzono połączone leki przeciwnadciśnieniowe. Obejmują one antagonistów receptora angiotensyny i hydrochlorotiazyd..

Przeciwwskazania

ARB porównują się korzystnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi z niewielką listą ograniczeń w ich stosowaniu..

Ze względu na brak pełnoprawnych badań klinicznych i laboratoryjnych z zakresu pediatrii, ARB nie mogą być stosowane w leczeniu dzieci w wieku poniżej 18 lat.

Substancje czynne są w stanie przeniknąć przez barierę łożyskową. Z tego powodu nie zaleca się ich stosowania w czasie ciąży. Udowodniono negatywny wpływ ARB na płód, który prowadzi do poważnych patologii, upośledzenia rozwoju wewnątrzmacicznego i śmierci. Możliwa niewydolność nerek, obrzęk mózgu, niedociśnienie.

Kobiety karmiące nie mogą być leczone lekami z grupy antagonistów receptora angiotensyny. W badaniach przeprowadzonych na zwierzętach doświadczalnych w mleku matki stwierdzono wysokie stężenia substancji czynnych i ich produktów okresu półtrwania.

Leki są przepisywane pod nadzorem lekarza dla pacjentów z zaburzeniami równowagi sodu w organizmie lub regularnie poddawanych hemodializie.

Skuteczne leki ARB

Każdy z leków różni się substancją czynną i farmakokinetyką. Dawkę leku i czas trwania leczenia powinien dobierać każdy lekarz wyłącznie przez lekarza, w oparciu o cechy zdrowia, współistniejące patologie, wiek.

Lista leków, które sprawdziły się w medycynie:

  • Blockchain. Dobrze tolerowany przez pacjentów. Pomaga usunąć nadmiar kwasu moczowego z organizmu, chroni nerki przed wysokim ciśnieniem, szczególnie u pacjentów z cukrzycą. Jest stosowany w połączeniu z lekami moczopędnymi. Poprawia krążenie krwi w naczyniach mózgu, pomaga normalizować procesy metaboliczne, stymuluje pamięć. Cena wynosi około 400 rubli;
  • Teveten. Skutecznie obniża ciśnienie krwi bez wpływu na częstość akcji serca, cukier w osoczu i trójglicerydy. Poprawia krążenie krwi w nerkach. Nie zaleca się równoczesnego stosowania z inhibitorami konwertazy angiotensyny u pacjentów z nefropatią. Przeciwwskazania: ciąża i okres karmienia piersią, indywidualna nietolerancja składników leku, zwężenie tętnicy nerkowej. Cena - 1500-2000 rubli;
  • Irbesartan. W ciągu pierwszej godziny wchłania się z przewodu pokarmowego. Osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2 godzinach. Jest stosowany w leczeniu nadciśnienia, powikłanego procesami patologicznymi w nerkach. Zatwierdzony do leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2. W ciężkim stopniu nadciśnienia dopuszczalne jest łączenie z blokerami kanału wapniowego, beta-blokerami i lekami moczopędnymi. W takim przypadku zwiększa się działanie hipotensyjne wszystkich leków;
  • Atakand Tabletki zawierają 8 lub 16 mg substancji czynnej - kandesartanu. Efekt terapeutyczny objawia się kilka godzin po pierwszej dawce, dzień zostaje oszczędzony. Nie zmienia częstości akcji serca. Dużym plusem leku jest to, że nie powoduje zespołu odstawienia. Według badań, Atakand zmniejsza liczbę powikłań w postaci niewydolności serca, poprawia funkcję skurczową lewej komory. Należy do grupy proleków, które zaczynają działać po transformacji substancji czynnych w wątrobie. Cena - 1500-2800 rubli;
  • Losartan. Syntetyczny bloker receptora angiotensyny 2. powszechny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalny poziom w osoczu po 2 godzinach. Wycofanie leku następuje z żółcią i moczem. Wpływ losartanu na osoby starsze nie jest różny, dlatego często stosuje się go w ich leczeniu. Nadaje się do terapii skojarzonej nadciśnienia tętniczego, powikłanego patologiami układu sercowo-naczyniowego, nerek, cukrzycy. Działa ochronnie na narządy docelowe. Pod nadzorem lekarza dozwolone jest stosowanie u dzieci w wieku powyżej 12 lat, ściśle przestrzegając instrukcji. Cena - 100-500 rubli, w zależności od liczby tabletek w opakowaniu;
  • Mikardis. Oprócz wyraźnego działania hipotensyjnego ma właściwości ochronne dla organów. Chroni serce przed szkodliwym działaniem wysokiego ciśnienia krwi, łagodzi stres, zapobiega rozwojowi powikłań. Zmniejsza ryzyko śmierci z powodu chorób sercowo-naczyniowych u starszych pacjentów. Przeciwwskazania: zaburzenia dróg żółciowych, dzieci poniżej 18 roku życia, kobiety w ciąży i karmiące piersią. Cena - 1700-2300 rubli;

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Naczyń