Otępienie: objawy u osób starszych, leczenie

Demencja odnosi się do demencji nabytej, utraty zdolności poznawczych i mnemonicznych przez osobę, której towarzyszy asocjalizacja, dezintegracja osobowości i stopniowa utrata zdolności do zapewnienia własnego istnienia, w tym na elementarnym poziomie codziennym. Ostatecznie demencja psychiczna prowadzi do fizycznej degradacji i śmierci wśród nieodwracalnych zmian w ważnych narządach i układach organizmu, dodaniu zewnętrznych czynników patofizjologicznych - odleżyn, zapalenia płuc, niewydolności nerek, posocznicy. Dla osoby cierpiącej na demencję opieka ze strony krewnych lub personelu medycznego jest jedynie opóźnieniem nieuniknionego, a na ostatnich etapach demencji pacjent nie zdaje sobie z tego sprawy.

Słowo demencja pochodzi od łacińskiego rzeczownika męskie, rodzaj mentis „umysł”, „umysł”, „duch” (pamiętaj o skrzydlatym męskim sanie w corpore sano - niech zdrowy umysł będzie w zdrowym ciele). Prefiks oznacza proces wycofania, anulowania znaku wcześniej nieodłącznie związanego z przedmiotem. Demencja zasadniczo różni się od wrodzonej demencji - oligofrenii, od upośledzenia umysłowego z powodu problemów rozwojowych w pierwszych latach życia. Osoby z objawami demencji były wcześniej pełnoprawnymi członkami społeczeństwa i nie od razu oszalały, ale przez długi czas zwykle początkowy niezauważalny stan patologiczny trwa od trzech do pięciu lat, chociaż w przypadku niektórych chorób jest znacznie krótszy.

W opinii publicznej stereotyp „starczej demencji” lub „starczej starczości” jest stabilny. Jest to uzasadnione, ponieważ większość pacjentów należy do grupy wiekowej 65+ (oficjalny wiek osób starszych zgodnie z klasyfikacją WHO). Im starsza osoba, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzenia neurodegeneracyjnego. Według statystyk amerykańskich gerontologów i psychiatrów w Stanach Zjednoczonych dostępne są następujące statystyki dotyczące demencji starczej (przede wszystkim jako objaw choroby Alzheimera, która powoduje demencję starczą w 50–70% przypadków):

Wiek pacjentaZapadalność na 1000 osobolat
65–693)
70–746
75–799
80 - 8423
85 - 8940
90+69

W krajach rozwiniętych demencja starcza jest rodzajem zemsty za osiągniętą średnią długość życia przekraczającą 80 lat. W stanach o średnich i niskich dochodach oraz odpowiednio niskim poziomie opieki medycznej i niskiej oczekiwanej długości życia demencja starcza nie jest problemem priorytetowym, ponieważ ludzie po prostu nie potrafią sobie z nią poradzić. W Rosji w 2016 r. Średnią długość życia oszacowano na 72 lata, ale istnieją niezależne szacunki, według których pasek ponownie spadnie w 2017 r. Z powodu negatywnych procesów społeczno-ekonomicznych.

Istnieją również inne czynniki ryzyka, które mogą również powodować otępienie, którego objawy zaczynają pojawiać się już w średnim wieku (40–65 lat według klasyfikacji WHO), a nawet wcześniej. Dla Rosji i innych krajów byłego ZSRR jest to o wiele poważniejszy problem, który zagraża bezpieczeństwu narodowemu z powodu fizycznej degradacji pokoleń i niezdolności ludności do zdrowego samorozwoju.

Przyczyny nabytej demencji

Zniszczenie osobowości, utrata pamięci i zdolność do solidnego myślenia, w taki czy inny sposób, są związane z procesami zwyrodnieniowymi, które zachodzą:

  • w korze mózgowej (choroba Alzheimera, toksyczna encefalopatia, zwyrodnienie czołowo-skroniowe);
  • w warstwie podkorowej (typowy i atypowy parkinsonizm, zespół Huntingtona);
  • połączone w korze i w podkrze.

W tym ostatnim przypadku należy zauważyć przede wszystkim demencję z ciałami Leviego, drugi najczęstszy rodzaj zaburzenia neurodegeneracyjnego po chorobie Alzheimera, a także różne formy demencji naczyniowej. Te ostatnie, jak sama nazwa wskazuje, nie są powodowane przez tworzenie zwyrodnieniowych formacji białkowych w tkankach mózgu (ciałkach Levy'ego lub płytkach Alzheimera), ale przez naruszenie krążenia mózgowego. Prowadzi to albo do pogorszenia podaży tlenu do tkanek (anoksja), albo do udaru krwotocznego i masowej śmierci neuronów i zwojów w rozległych obszarach mózgu z osłabieniem lub całkowitą utratą niektórych reakcji poznawczych i behawioralnych.

Nieodwracalne zmiany w korze i w części kory mogą również powodować guzy o dużej objętości o charakterze endogennym i egzogennym:

  • nowotwory złośliwe i łagodne;
  • krwiaki i ropnie wynikające z urazów mózgu i chorób zakaźnych;
  • pasożytnicze torbiele z wągrzycą, bąblowicą i innymi larwalnymi formami inwazji robaków;
  • wodogłowie.

Czynniki ośrodkowego układu nerwowego mogą zostać nieodwracalnie zaburzone przez czynniki wywołujące choroby zakaźne:

  • wirusowe zapalenie mózgu;
  • bakteryjne i grzybicze zapalenie opon mózgowych;
  • AIDS
  • Choroba Whipple'a.

Choroba Whipple'a jest bardzo rzadką, ale podstępną infekcją wywoływaną przez Bacillus jelita cienkiego Tropheryma whippelii. Jak wiele innych mikroorganizmów oportunistycznych, na razie nie objawia się, ale nagle gwałtownie aktywuje się i powoduje uogólnione uszkodzenie całego organizmu, w tym ośrodkowego układu nerwowego. W tym przypadku nie zostało jeszcze niezawodnie ustalone, czy drobnoustrój przenika bezpośrednio do mózgu, czy toksyna bakteryjna wpływa na stan jego tkanek. Tak czy inaczej, w leczeniu choroby Whipple'a przepisywane są silne antybiotyki tetracyklinowe, które mogą przenikać barierę krew-mózg.

Demencja kanibalowa

Piorunująca demencja ze 100% niekorzystnym wynikiem rozwija się w ciągu 8-24 miesięcy z chorobą Creutzfeldta-Jakoba. Jest również nazywany encefalopatią prionową lub gąbczastą. Choroba ta została odkryta w Nowej Gwinei, gdzie nazywano ją Kuru, i była powszechna wśród tubylców praktykujących rytualny kanibalizm. Po śmierci wyspiarza jego mózg został zjedzony przez innych członków plemienia, którzy następnie zmarli w ciągu jednego do dwóch lat na tle rozkładu osobowości i wyczerpania fizycznego (choć nie wszyscy byli chorzy i umarli).

Naukowcy odkryli, że winowajcami choroby są specjalne patogenne białka prionowe, które dostają się do organizmu wraz z mózgiem umarłych i powodują szybką degenerację ośrodkowego układu nerwowego. Najbardziej uderzającą rzeczą było to, że można zarazić się encefalopatią prionową nie tylko poprzez zjedzenie mózgu pacjenta, ale także poprzez komunikację z nim podczas życia i że każdy z nas ma priony w swoim ciele, tylko u kogoś, kto wykazuje swoje patogeniczne właściwości, i u kogoś w takim razie nie. Priony są podobne do wirusów, ale nie zawierają cząsteczek DNA ani RNA, informacja genetyczna jest przekazywana wyłącznie przez złożoną cząsteczkę białka.

W żadnym wypadku demencja starcza nie może rozwinąć się u ludzi i pod wpływem tak powszechnych chorób endokrynologicznych i autoimmunologicznych, takich jak:

  • cukrzyca;
  • Itsenko - zespół Cushinga (nadmierne wydzielanie nadnerczy);
  • nadczynność i niedoczynność tarczycy, zaburzenia czynności przytarczyc;
  • ciężkie formy niewydolności nerek i wątroby (encefalopatia wątrobowa z ciężkim otępieniem - typowy objaw niewyrównanej i terminalnej marskości wątroby);
  • toczeń rumieniowaty układowy;
  • stwardnienie rozsiane.

Patofizjologia i biochemia tych dolegliwości nie została jeszcze w pełni zbadana, ale oczywiste jest, że przewlekłe zaburzenia metaboliczne i funkcjonowanie gruczołów dokrewnych ostatecznie powodują nieodwracalne patologie w tkankach i naczyniach mózgu.

Warunki deficytu

Ciężkie, a nawet nieodwracalne zaburzenia funkcji poznawczych mogą nawet powodować tak pozornie nieszkodliwe warunki, jak niedobór witamin, zwłaszcza witamin z grupy B. Przede wszystkim powinniśmy mówić o braku tiaminy B1, który powoduje chorobę beri-beri lub zespół Korsakowa-Wernickego. Nawet 100-150 lat temu beri-beri były szeroko rozpowszechnione w Chinach i krajach Azji Wschodniej ze względu na specyfikę diety biednych, którzy jedli wyłącznie ryż bez tiaminy.

Skuteczność kory i podkory zmniejsza również niedobór witaminy B.3), b9 (kwas foliowy), B12 (cyjanokobalamina). Na szczęście zaburzenia funkcji poznawczych spowodowane niedoborem witamin są zwykle odwracalne..

Często w literaturze otępienie w późnym stadium dzieli się na naczyniowe, oparte na patologii mózgowego układu krwionośnego, i zanikowe, w których występują trwałe zaburzenia zwyrodnieniowe z powodu zwyrodnienia w szarej lub białej istocie mózgu, która nie jest bezpośrednio związana z dopływem krwi. To atrofia tkanki mózgowej występuje w chorobie Alzheimera i zespole Levy'ego, które leżą u podstaw większości przypadków demencji starczej.

W zależności od stopnia zwyrodnienia otępienie dzieli się na lakunarne, na które wpływają pewne części tkanki mózgowej, i ogółem, z wyraźnym masywnym uszkodzeniem kory i kory podkorowej. W pierwszym przypadku zmiany personalne i poznawcze nie są wyraźne: przede wszystkim pacjenci cierpią na pamięć (popularnie nazywaną stwardnieniem), jednak pacjenci nie tracą zdolności logicznego myślenia i kompensują zapomnienie i rozproszenie, pisząc ważne informacje w formie papierowej lub elektronicznej.

W sferze emocjonalnej zmiany w innych są oczywiste, ale możesz się z nimi pogodzić. Na tym etapie pacjenci są często sentymentalni, płaczliwi i charakteryzują się niestabilnością nastroju. Agresja wobec krewnych i nieznajomych nie pokazuje, pozostaje w kontakcie.

Stopniowo jednak zmiany miażdżycowe lub zanikowe obejmują wszystkie nowe obszary mózgu oraz otępienie od lakunarnego do całkowitego. W zależności od wieku i stanu zdrowia pacjenta oraz leczenia podtrzymującego proces może trwać od 2-3 do 5-10 lat. Zmiany zachodzą stopniowo, są niewidoczne dla samego pacjenta lub innych osób. Funkcje poznawcze i pamięć zostają znacznie zredukowane, osoba staje się niezdolna do myślenia abstrakcyjnego, przestaje rozpoznawać innych. Utrata uwagi i zainteresowania otaczającą rzeczywistością. Istnieje nieodwracalny rozpad osobowości, znikają pojęcia takie jak poczucie obowiązku, uprzejmość i nieśmiałość. Zachowanie agresywne, powstaje hiperseksualność, możliwe są napady histeryczne i epileptyczne. Agresywne zachowanie w demencji jest najbardziej charakterystyczne dla choroby szczytowej i innych zwyrodnień zanikowych, wpływających głównie na płaty czołowe mózgu. W chorobie Alzheimera zachowanie pacjentów jest raczej apatyczne, stopniowo tracą zainteresowanie życiem i są zanurzone w socjofobii.

Demencja: aspekty społeczno-ekonomiczne

Eksperci Światowej Organizacji Zdrowia słusznie uważają otępienie starcze za drugą stronę długowieczności i przypisują ten problem dziesięciu najbardziej aktualnym problemom zdrowotnym. Na planecie stale rośnie liczba ludzi znajdujących się na różnych etapach starczej i demencji. Jeśli w 2005 r. Było ich około 35 milionów, to do 2015 r. Liczba pacjentów z demencją wzrosła do 46 milionów. Każdego roku na świecie diagnozowanych jest 7-8 milionów przypadków klinicznych, a 5-6 milionów ludzi umiera. Ponieważ liczba ludności na świecie stale rośnie, gwałtowny wzrost liczby osób cierpiących na demencję jest nieunikniony. Według lekarzy do 2050 r. Liczba pacjentów na świecie osiągnie 130 milionów osób, a główne wskaźniki wzrostu będą w krajach rozwijających się..

W krajach o silnej gospodarce i wysokim poziomie opieki społecznej i opieki medycznej, w tym opieki paliatywnej, liczba pacjentów z ciężką demencją starczą prawie się nie zwiększa - wzrost populacji w Stanach Zjednoczonych jest równoważony przez sukces profilaktyki medycznej, aw Europie populacja po prostu nie rośnie. Tymczasem w krajach o rozwijających się gospodarkach i wysokiej populacji (Chiny, Indie, Brazylia) oczekiwana długość życia powoli, ale stale rośnie, co nieuchronnie prowadzi do wzrostu liczby osób cierpiących na późną demencję. Jeżeli według szacunków WHO w 2005 r. Na całym świecie na zwalczanie tej choroby na całym świecie wydano około 430 miliardów dolarów, to dziesięć lat później kwota wydatków sięgnęła 602 miliardów, co stanowi 1% globalnego produktu brutto. Środki przeznaczane są głównie na:

  • opieka paliatywna dla pacjentów w ostatnim stadium demencji, przebywających w stacjonarnych placówkach medycznych i pensjonatach dla osób starszych z demencją;
  • odszkodowanie ubezpieczeniowe dla krewnych pacjentów w domu;
  • badania naukowe nad patofizjologią procesów neurodegeneracyjnych i opracowywanie leków, które mogą kompensować objawy demencji na różnych etapach;
  • opracowanie metod diagnozowania patologii we wczesnych stadiach i identyfikowania genetycznych predyspozycji do niej.

Fakt, że w niektórych przypadkach otępienie nabyte powstaje pod wpływem czynnika genetycznego, świadczy o przebiegu choroby Peak, zespołu Hallerwarden-Spattz, pląsawicy Huntingtona, jednak choroby te są dość rzadkie i stanowią nie więcej niż 3% wszystkich odnotowanych przypadków demencji. Możliwość odziedziczenia skłonności do choroby Alzheimera i zespołu ciałek Leviego pozostaje otwarta na wątpliwości.

Demencja na każdym etapie rozwoju ma warunkowo lub oczywiście niekorzystne rokowanie, co powoduje silne uczucia zarówno dla samego pacjenta na początkowym etapie, jak i jego krewnych w późnych stadiach choroby. Naruszenie reakcji behawioralnych jest również obarczone kłopotami domowymi, które czasami mogą prowadzić do katastrofalnych konsekwencji. Osoba cierpiąca na chorobę Alzheimera nie może wyłączyć gazu, urządzenia elektrycznego lub gorącej wody, połknąć znanego niejadalnego obiektu, pozostawić rozebranego z domu, spontanicznie wyskoczyć na jezdnię i spowodować wypadek itp..

Objawy demencji

Objawy demencji są niezwykle różnorodne i zależą od lokalizacji zmian zanikowych lub miażdżycowych w mózgu i ich intensywności. Tradycyjnie wyróżnia się trzy lub cztery etapy demencji:

  • sukcesja (niektórzy badacze wykluczają ten okres, biorąc pod uwagę niewielkie zwyrodnienie związane z wiekiem;
  • łatwy etap, w którym pomimo oczywistych naruszeń zachowania, pamięci i funkcji poznawczych pacjent jest krytyczny i może niezależnie prowadzić życie towarzyskie;
  • umiarkowany, gdy pacjent potrzebuje stałego nadzoru i okresowej pomocy w domu oraz ochrony socjalnej;
  • ciężki lub terminalny, w którym pacjent traci możliwość zabezpieczenia elementarnego istnienia i potrzebuje całodobowej opieki.

Objawy otępienia naczyniowego

Na tle miażdżycy mózgu w początkowej fazie u pacjentów występują:

  • umiarkowane stany neurotyczne, apatia, letarg, zmęczenie;
  • bóle głowy, przerywany sen, bezsenność;
  • upośledzenie uwagi, roztargnienie, drażliwość, przerośnięte poczucie własnej wartości, zmniejszona samokrytyka, nuda, niezdolność do powstrzymywania emocji, częste zmiany nastroju, „słabość serca”, co wyraża się w zmianie własnych decyzji i punktów widzenia.

Do tej pory pacjent krytycznie postrzega swój stan, ma nadzieję na wyzdrowienie i zgadza się na zaakceptowanie zaleconej przez lekarza terapii. Wielu pacjentów niezależnie studiuje literaturę medyczną i źródła w Internecie, co nie zawsze jest korzystne.

Na drugim etapie dochodzi do trwałego naruszenia, najpierw pamięci operacyjnej, a następnie pamięci długoterminowej, która ostatecznie przekształca się w pełną lub częściową amnezję. Rozwija się zespół Korsakoffa - dezorientacja orientacji w przestrzeni. Rozwija się sztywność myślenia, zanika motywacja do działania i działania.

W przypadku otępienia naczyniowego rzadko występują stany psychotyczne (zamieszki) ze zjawiskiem majaczenia paranoidalnego. Najczęściej ataki majaczenia dotykają pacjentów w nocy. Delirium i omamy są charakterystyczną różnicą między otępieniem naczyniowym a zanikowym (choroba Alzheimera, zespół Peak, Levy'ego), w którym nigdy nie występują psychozy.

Śmierć pacjenta z otępieniem naczyniowym występuje na tle postępującej degeneracji naczyń mózgowych, powodując udar niedokrwienny lub krwotoczny i nieodwracalne uszkodzenie ośrodków witalnych kontrolujących oddychanie, aktywność mięśni itp. Przez wystarczająco długi czas pacjent może być w stanie wegetatywnym, co wymaga długotrwałej terapii paliatywnej bez nadziei na rehabilitację.

Otępienie naczyniowe w ICD 10 jest wskazane przez kody:

  • F01 w wyniku zawału mózgu z powodu patologii naczyń krwionośnych, w tym mózgowego zapalenia naczyń z nadciśnieniem;
  • Demencja F0 z ostrym debiutem. Oznacza to nagły rozwój demencji po jednym lub większej liczbie udarów, zakrzepicy lub zatorowości;
  • Demencja F1 jest wielozawałowa. Rozwija się głównie w korowej części mózgu w wyniku stopniowego nasilenia niedokrwienia i rozwoju ognisk zawału serca w miąższu;
  • F2 Otępienie podkorowe. Zaburzenia naczyniowe są rejestrowane w istocie białej mózgu, nie dotyczy to kory (istoty szarej);
  • 3 Połączone otępienie naczyniowe;
  • 8 Inne otępienie naczyniowe;
  • 9 Nieokreślone otępienie naczyniowe.

Każda z powyższych diagnoz jest przyczyną przepisania niepełnosprawności. Grupa zależy od stopnia zwyrodnienia i zdolności pacjenta do krytycznych działań i samoopieki.

Zanik zanikowy

Jest to klasyczny rodzaj otępienia związanego z wiekiem, związanego z organicznym zaburzeniem funkcjonowania tkanki mózgowej i tworzeniem obcych wtrąceń białkowych w korze i regionie podkorowym, prowadzących do nieodwracalnej dysfunkcji wyższej aktywności nerwowej z załamaniem osobowości i nieuniknioną degradacją fizyczną. Zdecydowana większość przypadków otępienia zanikowego występuje w chorobie Alzheimera, zespole ciałek Levy'ego i chorobie Picka..

Otępienie zanikowe ICD 10 jest sklasyfikowane jako G30 - G32.

Demencja Alzheimera: objawy i ciekawe fakty

Austriacki psychiatra opublikował opis syndromu, który nosi jego imię w 1907 roku po śmierci pacjenta, którą obserwował przez kilka lat, aż do jej śmierci w wieku 50 lat (to ponownie charakteryzuje demencję jako zjawisko, które może rozwinąć się w każdym wieku). Do 1977 r. Psychiatrzy i neurolodzy dzielili demencję Alzheimera na starczą (po 65 latach) i presenylną (w młodszym wieku), ale potem zdecydowano o połączeniu dwóch rodzajów zaburzeń opartych na atrofii organicznej kory mózgowej w jednej chorobie.

Objawy choroby Alzheimera obejmują:

  1. Na początkowym etapie - upośledzona pamięć, trudność orientacji w czasie i przestrzeni, stopniowa utrata funkcji społecznych i umiejętności zawodowych, rozwija się syndrom trzech A - afazja, apraksja i agnozja, to znaczy upośledzona mowa, złożone celowe ruchy i percepcja z zachowaną ogólną wrażliwością i czystą świadomością. Pacjent przechodzi zmiany personalne, rozwija się egocentryzm, depresja, drażliwość. Jednocześnie pacjenci są w stanie ocenić ciężkość stanu i odpowiednio postrzegać leczenie, próbując odwrócić lub zawiesić przebieg choroby.
  2. Zespół Alzheimera o umiarkowanym nasileniu charakteryzuje się postępującym zanikiem kory skroniowo-ciemieniowej. Pamięć gwałtownie spada, umiejętności zawodowe znikają całkowicie, traci się zdolność wykonywania prostych codziennych czynności. Jednak na tym etapie pacjenci nadal są w stanie ocenić swój stan, który powoduje cierpienie i często powoduje samobójstwo.
  3. Końcowy etap charakteryzuje się całkowitą utratą pamięci i upadkiem osobowości. Pacjent traci zdolność dbania o siebie, higieny osobistej, samodzielnego jedzenia. Śmierć następuje w wyniku odleżyn, zapalenia płuc, całkowitego wyczerpania lub chorób zakaźnych..

Ilu żyje z zanikiem otępiennym? Wszystko zależy od wieku wystąpienia choroby, ogólnego stanu organizmu, obecności czynników ryzyka - cukrzycy, otyłości, nadciśnienia itp. Nie ma leków, które mogłyby zatrzymać rozwój zwyrodnienia kory, można jedynie spowolnić proces atrofii. Ale nawet wysokiej jakości leczenie w zachodnich szpitalach zapewnia przeżycie 6-8 lat. Tylko 5% pacjentów zdoła przeżyć 15 lat ze zdiagnozowaną chorobą Alzheimera.

Szczytowa choroba

Ten rodzaj demencji dotyczy głównie płatów czołowych i skroniowych kory mózgowej, co prowadzi do charakterystycznego obrazu: szybko postępujące zaburzenia osobowości, zmniejszona samokrytyka, chamstwo, wulgaryzmy, agresywna seksualność, a jednocześnie brak woli, niezdolność do obrony własnego punktu widzenia w rozsądny sposób. Zaburzenia poznawcze i mnemoniczne występują znacznie później i ostrzej niż w przypadku choroby Alzheimera. W końcowym etapie objawy są podobne, ponieważ atrofia obejmuje całą korową część mózgu, powodując rozkład osobowości i całkowite wyginięcie wyższej aktywności nerwowej.

Syndrom Levy'ego

Otępienie w ciele Lewy'ego jest szczególnym przypadkiem parkinsonizmu, często rozwijającego się w połączeniu z chorobą Alzheimera, ale wpływającym na korę i podkorę mózgu. W neuronach powstają obce wtrącenia neuronowe, które zakłócają normalne funkcjonowanie komórek nerwowych i przekazywanie impulsów. Jeśli objawy ruchowe dominują w „czystej” chorobie Parkinsona, to w zespole Levy'ego obserwuje się przede wszystkim zaburzenia poznawcze, których charakter zależy od lokalizacji zmian zanikowych. Jeśli ciała są zlokalizowane w neuronach strefy czołowej, osobowość zostaje zniszczona i obserwuje się nieprawidłowości behawioralne. W przypadku przeważającej zmiany w okolicy ciemieniowej najpierw pojawia się upośledzenie pamięci. Charakterystyczne są takie objawy, jak nieobecne spojrzenie, całkowite zanurzenie w nim pacjenta. Możliwe są omamy, urojenia, krótkie omdlenia i spontaniczne upadki.

Leczenie demencji

Lekarze zmuszeni są na razie przyznać, że nie ma wiarygodnych leków, które mogłyby zatrzymać rozwój procesu neurodegeneracyjnego, szczególnie w młodym wieku. Bardziej prawdopodobne jest otępienie naczyniowe w niewydanych stadiach, w których stopniowa normalizacja krążenia krwi w dotkniętych obszarach mózgu może częściowo przywrócić funkcje poznawcze i mnemoniczne. Niestety, choroby zanikowe w chorobie Alzheimera są nieodwracalne, a leki mogą jedynie opóźnić nieunikniony rozwój patologii.

Na tym tle wczesne zapobieganie zanikowym zmianom kory mózgowej i podkorowej mózgu staje się coraz bardziej istotne, szczególnie w warunkach czynników ryzyka. Czynniki te obejmują:

  1. Genetyczne predyspozycje do patologii mózgu (diagnoza otępienia, choroba Parkinsona u jednego z krewnych).
  2. Regularne zachowania uzależniające, zwłaszcza alkoholizm. Udowodniono, że alkohol etylowy, a nawet jego metabolit, aldehyd octowy, może powodować trwałe zmiany zarówno w ścianach naczyń krwionośnych, jak i w strukturze miąższu mózgu. Używanie narkotyków może również przyczyniać się do rozwoju demencji, ale narkomani rzadko przeżywają, umierając z bardziej niebezpiecznych patologii i powikłań uzależnienia.
  3. Przewlekłe choroby endokrynologiczne, głównie cukrzyca.
  4. Zaburzenia hormonalne, w tym u kobiet w okresie menopauzy i pomenopauzy. Według statystyk kobiety cierpią na demencję starczą około dwa razy częściej niż mężczyźni (choć wielu badaczy przypisuje to faktowi, że kobiety w zasadzie żyją dłużej).
  5. Cechy życia w młodym i dojrzałym wieku.

Ryzyko rozwoju patologii mózgowych wzrasta u osób doświadczających ciągłego stresu w pracy, problemów w życiu rodzinnym, przeżywania rozwodów. Wojny, głód, urazy i choroby zakaźne mogą również przyczyniać się do zwyrodnienia kory mózgowej..

Jednocześnie istnieją czynniki, które pozytywnie wpływają na funkcjonowanie mózgu. Udowodniono statystycznie, że osoby znające dwa języki zapadają na chorobę Alzheimera prawie 10 razy rzadziej niż osoby, które znają tylko swój język ojczysty. Ambidextra są praktycznie chronieni przed demencją - ludzie z takim samym sukcesem operują lewą i prawą ręką. Bardzo przydatna w zapobieganiu zaburzeniom o wyższej aktywności nerwowej jest intensywna aktywność umysłowa, najlepiej związana z rozwiązywaniem niestandardowych zadań, które wymagają zarówno logicznego myślenia, jak i narządów zmysłów oraz umiejętności motorycznych. Najprostszym przykładem jest ćwiczenie „kolorowy tekst”.

Ćwiczenie „kolorowy tekst”

Zadanie polega na przeczytaniu sobie słów z kwadratu, a jednocześnie na głos, aby nazwać kolor, w jakim słowo jest pisane. Na początku jest to niezwykle trudne, ponieważ różne części kory mózgowej są odpowiedzialne za postrzeganie tekstu i koloru. Ale z czasem ustanowione zostanie połączenie synaptyczne między tymi obszarami, a ćwiczenie będzie wykonywane z powodzeniem i bardziej skutecznie..

Neurolodzy i psychiatrzy również zdecydowanie zalecają, aby tak często, jak to możliwe, angażować niedominującą rękę - spróbuj pisać nią, myć zęby, wkładać klucz do dziurki od klucza itp. W ten sposób będą trenowane połączenia synaptyczne między półkulami mózgowymi..

Wiele zależy od właściwego odżywiania, chociaż w ostateczności nie ma też prawdy. Na przykład udowodniono, że ryzyko neuropatii zmniejsza się wraz ze spożywaniem fosfolipidu fosfatydyloseryny, który odgrywa niezwykle ważną, jeszcze nie wyjaśnioną rolę w procesach metabolicznych w mózgu. Ale jego głównym źródłem jest mięso, głównie wołowina. Po wybuchu encefalopatii prionowej wśród krów (choroba szalonych krów) spożycie wołowiny zostało poważnie ograniczone w wielu krajach na całym świecie. Na szczęście fosfatydyloseryna jest obecna w produktach mlecznych, fasoli i soi.

Dla kogo jest ta strona??

Jeśli przejdziesz na stronę poświęconą leczeniu i zapobieganiu demencji, problem ten nie jest dla ciebie obojętny. Publikuje materiały przeznaczone dla pacjentów ze wczesnym stadium zaburzeń zwyrodnieniowych o większej aktywności nerwowej, a także dla krewnych osób starszych cierpiących na demencję, których opieka przez wiele lat stała się smutnym obowiązkiem.

Światowa Organizacja Zdrowia zwraca szczególną uwagę na pomoc pacjentom i ich krewnym, szczególnie w krajach o niskich dochodach, gdzie nie ma szpitali i pensjonatów dla pacjentów z demencją, a nowoczesne leki nie są dostępne. Istnieje specjalny program ISupport zaprojektowany, aby pomóc osobom niepełnosprawnym utrzymać aktywność społeczną i funkcje poznawcze tak długo, jak to możliwe..

Skuteczne leki, które mogą wyleczyć demencję, jeszcze nie istnieją, ale wiele leków może znacznie złagodzić objawy, utrzymać przyzwoitą jakość życia pacjentów i przedłużyć aktywność społeczną. Na stronach witryny publikujemy opisy leków i instrukcje ich stosowania.

Problem starzenia się jest jednym z najbardziej złożonych i delikatnych w medycynie. Cierpienie osób starszych powoduje prawdziwą sympatię, ale im wyższa jest przewidywana długość życia, tym poważniejszy jest problem. Naukowcy obliczyli, że jeśli ktoś nagle odkryje eliksir wiecznej młodości, cywilizacja przetrwa nie dłużej niż 60 lat i umrze na tle przeludnienia i konfliktów o żywność. Naturalna zmiana pokoleń jest koniecznym procesem gwarantującym stopniowy rozwój społeczeństwa.

Administracja strony zamierza stale publikować artykuły wiodących naukowców gerontologów, neurologów, psychiatrów na temat najbardziej ostrych i dyskusyjnych kwestii. Znajdziesz szczegółowe opisy różnych rodzajów otępienia nabytego, objawów otępienia u osób starszych i osób młodych i w średnim wieku..

Strona jest otwarta na dyskusje i komentarze. Jeśli masz coś do powiedzenia na temat doświadczenia w radzeniu sobie z procesami zwyrodnieniowymi w mózgu lub jeśli chcesz zadać specjaliście pytanie, zrób to w komentarzach lub w specjalnym formularzu opinii. Musisz tylko podać imię i adres e-mail.

Co oznacza demencja?

Co to jest

Demencja jest zbiorowym terminem, który łączy szereg zaburzeń poznawczych i prowadzi do całkowitej demencji i rozpadu jednostki. Zespół otępienia jest nieodwracalnym, powoli postępującym zanikiem kory mózgowej i struktur podkorowych mózgu. Choroba prowadzi do całkowitej demencji, niepełnosprawności pacjenta i jego całkowitej zależności od pomocy z zewnątrz..

Ta choroba różni się od oligofrenii. Pierwszy to nabyta patologia, oligofrenia jest wrodzoną wadą inteligencji.

Demencja organiczna szybko rozprzestrzenia się wśród populacji. U osób w wieku 60-69 lat demencja nabyta występuje u 0,6%, u 70-79 lat - u 3,6%, u 80-89 - u 15%. U kobiet wada intelektualna występuje częściej niż u mężczyzn.

Sercem jakiejkolwiek choroby jest neurodegeneracja substancji mózgowej z powodu czynników nabytych lub dziedzicznych. Naruszenie funkcji korowych i podkorowych prowadzi do trudnych do leczenia zaburzeń psychicznych i neurologicznych.

Najlepszym sposobem uniknięcia choroby jest zapobieganie. Jeśli znajdziesz pierwsze objawy, na przykład upośledzoną pamięć lub myślenie, powinieneś skontaktować się z neurologiem lub psychiatrą. Im wcześniej choroba zostanie zdiagnozowana, tym łatwiej będzie ją leczyć później..

Średnia długość życia po diagnozie wynosi 7 lat. Jednak przewidywana liczba lat zależy również od rodzaju:

  • Otępienie typu Alzheimera - 6 lat;
  • otępienie naczyniowe mózgu - 5,5 roku;
  • otępienie z ciałami Leviego - 5 lat.

Psychosomatyka demencji polega na tym, że ludzie, którzy rozwinęli demencję, byli cynicznymi ludźmi przez całe życie. Dowodzi tego publikacja naukowa ScienceDaily. W badaniu wzięło udział 1449 osób w wieku 70 lat, które badały poziom cynizmu. Ludzie bardziej podatni na cynizm i mizantropię, jak się okazało, częściej cierpieli na tę chorobę..

Który lekarz leczy demencję - neurolog i psychiatra z pomocą psychologa medycznego.

Przyczyny

Otępienie występuje w wyniku takich chorób:

  1. Choroba Alzheimera. Jest to najczęstsza patologia wywołująca demencję. Występuje u 60% pacjentów z zaburzeniami intelektualnymi.
  2. Taurus Levy. Występuje u 20-30% pacjentów z chorobą.
  3. Choroby sercowo-naczyniowe: krwiak podpajęczynówkowy, udar niedokrwienny i krwotoczny, krwotok mózgowy, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca tętnic (otępienie naczyniowe).
  4. Alkoholizm, uzależnienie od narkotyków.
  5. Zatrucie metalami ciężkimi, np. Ołów.
  6. URAZY głowy.
  7. Wolumetryczne procesy wewnątrzczaszkowe: guz, torbiel, przerzuty, ropień.
  8. Warunki niedoboru, na przykład niedobór witamin z grupy B, zespół Gailliera-Wernickego.

Czynniki, które zwiększają prawdopodobieństwo demencji:

  • wiek (demencja starcza);
  • palenie;
  • Siedzący tryb życia;
  • duże dawki alkoholu;
  • złe odżywianie.

Czy otępienie jest przenoszone przez dziedziczenie: otępienie nie jest przenoszone przez dziedziczenie, ale przenoszona jest tendencja do chorób neurodegeneracyjnych, na przykład choroby Parkinsona lub Alzheimera. Te z kolei prowadzą do demencji..

Klasyfikacja

Choroba ma kilka podstawowych klasyfikacji. Pierwszy opiera się na przyczynie:

  1. Otępienie na tle neurodegeneracji. Obejmuje to demencję w chorobie Peak, chorobie Alzheimera.
  2. Otępienie naczyniowe. Występują na tle przewlekłego lub ostrego udaru mózgowo-naczyniowego, na przykład demencji wielozawałowej.
  3. Mieszana demencja. Obejmuje to demencję wynikającą z patologii naczyniowych i zanikowych procesów w mózgu.

Druga klasyfikacja oparta jest na podejściu syndromicznym:

  • Otępienie lakunarne. Charakteryzuje się porażką poszczególnych procesów umysłowych, ale zawsze występują zaburzenia pamięci. Nie charakteryzuje się zmianami osobowości i zaburzeniami w sferze emocjonalno-wolicjonalnej. Przykładem demencji lakunarnej jest demencja typu Alzheimera.
  • Całkowita demencja. Wszystkie sfery mentalne osoby są zaangażowane w proces patologiczny. Uwaga, pamięć, myślenie, emocje i zmienią się. Charakterystycznym objawem całkowitej demencji jest rozpad rdzenia osobowości. Przykłady - demencja szczytowa, demencja schizofreniczna.

Międzynarodowa klasyfikacja chorób 10. rewizji przedstawia następującą klasyfikację nabytej demencji:

  1. Demencja Alzheimera.
  2. Otępienie naczyniowe.
  3. Otępienie w innych chorobach niezwiązanych z chorobą Alzheimera i innymi patologiami ośrodkowego układu nerwowego.
  4. Otępienie nieokreślonego pochodzenia. Na przykład wczesna demencja, demencja prezencyjna.

Choroba otępienna

Najczęstsze choroby w demencji:

  • Choroba Alzheimera. Charakteryzuje się patologicznym odkładaniem się białek amyloidowych i białek tau. Odkładanie się tych substancji prowadzi do zniszczenia komórek mózgowych i ogromnej utraty połączeń synaptycznych, co powoduje najbardziej typowe objawy - upośledzenie pamięci krótko- i długoterminowej. Prowadzi do śmierci ciała.
  • Synukleinopatie. Jest to grupa zaburzeń neurodegeneracyjnych, które charakteryzują się odkładaniem białek zawierających poliglutaminę w neuronach, co prowadzi do ich śmierci i rozwoju zaburzeń psychicznych i neurologicznych.
  • Encefalopatia alkoholowa. W wyniku przewlekłego alkoholizmu metabolizm witamin jest zakłócany i rozwijają się reakcje patobiochemiczne, w wyniku czego centralny układ nerwowy cierpi na brak składników odżywczych. Pierwsze oznaki encefalopatii alkoholowej pojawiają się po 5 latach intensywnego alkoholizmu.
  • Choroba szczytowa. Jest to przewlekła i postępująca choroba, która niszczy korę skroniową i czołową. W badaniu tkanek wykrywane są określone wtrącenia komórkowe, ciała szczytowe, dzięki którym komórki nerwowe puchną i umierają. Patomorfologia charakteryzuje się rozmytymi granicami między materią białą i szarą. Postępująca demencja i procesy neurodegeneracyjne prowadzą do śmierci 5-6 lat po diagnozie.

Rodzaje demencji oparte są na poziomie atrofii rdzenia. Miejscowa neurodegeneracja przechodzi z kory do struktur podkorowych:

  1. Cortical. Charakteryzuje się atrofią kory mózgowej. Neurodegeneracja nie jest obserwowana we wszystkich działach. Na przykład otępieniu w chorobie Peak towarzyszy atrofia płata czołowego i skroniowego, otępieniu ciałami Levy'ego towarzyszy atrofia głównie kory czołowej. Otępienie alkoholowe lub encefalopatia dotyczy głównie całej kory mózgowej.
  2. Podkorowy. Zanik struktur podkorowych. Obejmuje to chorobę Alzheimera atakującą hipokamp i obszar przytarczycowy, chorobę Parkinsona atakującą istotę czarną.
  3. Korty i podkorowe. Charakteryzuje się jednoczesnym uszkodzeniem kory mózgowej i podkorowej. Obejmuje to dolegliwości związane z chorobą Huntingtona, która atakuje prążkowia i korę; zwyrodnienie korowo-podstawne, które powoduje asymetrię między lewą i prawą półkulą, a funkcjonowanie zwojów podstawy jest zakłócone.
  4. Wieloogniskowy. Charakteryzuje się wieloma ogniskami neurodegeneracyjnymi w mózgu. Przykładem jest choroba Creutzfeldta-Jakoba (gąbczasta encefalopatia), z powodu której atomy kory, zwojów podstawy i zanik rdzenia kręgowego.
  • Otępienie schizofreniczne. Jest to jeden z wyników choroby. Rdzeń osobowości rozpada się całkowicie przy względnie zachowanej pamięci.
  • Otępienie padaczkowe (otępienie koncentryczne). Charakteryzuje się zmniejszeniem liczby zainteresowań, upośledzeniem uwagi, koncentracją na chorobie, sztywnością myślenia, zrzędliwością, złym irytującym nastrojem oraz mściwością.
  • Otępienie cyfrowe Jeden z nowych podgatunków nabytej demencji. Rozwija się dzięki ciągłemu korzystaniu ze smartfona, komputera, konsol do gier. Według naukowców prowadzi to do zmniejszenia pamięci, uwagi i myślenia.
  • Resztkowa demencja. Uważa się go za demencję na tle choroby lub urazu. Na przykład w wyniku wypadku samochodowego, w wyniku którego część mózgu została zniszczona.

Gradacja

Postępująca demencja rozwija się etapami. Na każdym etapie pojawiają się nowe objawy:

  1. Etap przedkliniczny. Charakteryzuje się subtelnymi oznakami zaburzeń intelektualnych. Objawy są często wyjaśniane w wyniku braku snu, zmęczenia, głodu lub wypalenia emocjonalnego..
  2. Łagodny etap charakteryzuje się pierwotnie upośledzoną pamięcią i uwagą. Na tym etapie pacjent kompensuje defekt intelektualny, pisząc myśli w zeszycie. Osoba na łagodnym etapie może wykonywać obowiązki zawodowe, ponieważ umiejętności zawodowe nie zostały jeszcze naruszone.
  3. Umiarkowany. Charakteryzuje się upośledzoną pamięcią, myśleniem, uwagą. Straciłem okazję do pracy. Częściowa pomoc osób z zewnątrz jest wymagana w sprawach domowych, na przykład przy przygotowywaniu jedzenia lub liczeniu narzędzi.
  4. Ciężki. Przejawem rozpadu rdzenia osobowości jest całkowite kalectwo społeczne i higieniczne. Pacjenci są całkowicie zależni od pomocy ludzi, ponieważ sami nie mogą ani pracować, ani jeść, ani chodzić do toalety. Ciężką demencję charakteryzuje także apatia i abulia, rozpad mowy, myślenia i pamięci..

Objawy

Obraz kliniczny objawia się zaburzeniami pamięci, uwagi, myślenia, osobowości, emocji i zachowania.

  • Obowiązkowy. Te są potrzebne do postawienia diagnozy demencji. Obejmują one hipnomezję, utrwalającą amnezję, zwiększoną rozproszenie i rozproszenie, zmniejszenie abstrakcyjnego myślenia, rozpowszechnienie specyficznego myślenia sytuacyjnego, zaburzenia optyczno-przestrzenne i zaburzenie wyższych funkcji korowych (zliczanie arytmetyczne, czytanie, rozumienie i tworzenie mowy).
  • Dodatkowe objawy, które wskazują na demencję, ale nie są wymagane w diagnozie. Obejmuje to zmiany osobowości, zaburzenie sfery emocjonalno-wolicjonalnej, zaburzenia zachowania, epizody psychotyczne (omamy, majaczenie) i zaburzenia snu. Dodatkowe objawy obejmują także objawy neurologiczne: zaburzenia chodu, koordynację i adekwatność ruchów.

Pielęgniarstwo

Na łagodnym etapie opieka przejawia się w pracach domowych i przypomnieniach. Z powodu łagodnego upośledzenia pamięci konieczne jest zorganizowanie pacjentowi kalendarza lub kalendarza, w którym mógłby odnotować, co zostało zrobione lub zaplanowane.

Na umiarkowanym etapie osoba potrzebuje pomocy w pracach domowych. Wyrazem tego jest pomoc w gotowaniu, praniu ubrań, przypomnienia o niepijących lekach lub wieczorny spacer na świeżym powietrzu. Pacjent nie może zostać wysłany na niezależny spacer: nie pamięta już dróg i się zgubił. Daj telefon, niech zawsze będzie połączenie.

W ciężkim stadium krewny jest odpowiedzialny za życie pacjenta. Po nim musisz czyścić, gotować i karmić, zmieniać ubrania, prać, zmieniać pościel.

W ciężkim stadium, po 1-2 latach, pacjent umiera. W ostatnich dniach przed śmiercią człowiek odmawia jedzenia, milczy, nie wykazuje zainteresowania światem i opiekunem, temperatura wzrasta do 38–39 ° C. Przeczytaj więcej w artykule „Opieka nad pacjentem”.

Diagnostyka

Choroba jest diagnozowana na podstawie badania klinicznego, rozmowy klinicznej i metod badań instrumentalnych..

Badanie kliniczne przeprowadza neurolog, psychiatra lub psycholog medyczny. Neurolog bada zaburzenia neurologiczne: dezorientację optyczno-przestrzenną, upośledzone liczenie, czytanie, percepcję, mowę. Psychiatra bada świadomość, omamy lub urojenia, depresję lub euforię.

Psycholog medyczny przeprowadza wywiady kliniczne i testy. Podczas rozmowy ustalane jest przybliżone słownictwo, oceniane są pogwałcenia abstrakcyjnego myślenia, elementarne liczby arytmetyczne, zwraca się uwagę na wygląd, reakcje emocjonalne, zachowanie. Testy ujawniają zaburzenia pamięci, uwagi, myślenia, osobowości.

Instrumentalne metody badawcze mogą wykryć organiczne zaburzenia mózgu. MRI lub CT z reguły wykazują atrofię skrętów czołowych i skroniowych, ekspansję komór mózgu i bruzdy. Zalecane są również rutynowe metody kliniczne: ogólne i biochemiczne badania krwi, ogólne badania moczu.

Leczenie

Terapia ma następujące cele:

  1. Wyrównanie wady intelektualnej.
  2. Zatrzymaj neurodegenerację mózgu.
  3. Przywróć umiejętności motoryczne i orientacyjne.
  4. Dostosuj osobę do życia społecznego.

Leczenie opiera się na farmakoterapii i psychoterapii. Farmakoterapia to grupa leków, które eliminują uporczywe objawy i ostry psychotyczny obraz kliniczny..

  • Memantyna Jest uważany za złoty standard w leczeniu dolegliwości. Jest to bloker receptora NMDA. Memantyna poprawia funkcjonowanie połączeń neuronowych między obszarami kory mózgowej i w osi struktury kory podkorowej. Lek normalizuje pamięć, eliminuje zaburzenia zachowania.
  • Nietypowe leki przeciwpsychotyczne (Rispolept, Risperidon). Są przepisywane na ostre psychozy, którym towarzyszą halucynacje i urojenia, ostre reakcje depresyjne i pobudzenie..
  • Leki przeciwdrgawkowe (karbamazepina). Łagodzi, łagodzi niepokój, poprawia sen, rozluźnia mięśnie.

Psychoterapia polega na korekcji zaburzeń zachowania i osobowości. Pokaz sesji psychokorekcji i terapii poznawczo-behawioralnej.

Zapobieganie

Środki zapobiegawcze obejmują korekcję stylu życia i obciążenie intelektualne. Powinieneś rzucić palenie, zmniejszyć spożycie alkoholu, zwiększyć aktywność fizyczną, nauczyć się opierać stresowi.

Zwiększony stres intelektualny, na przykład hobby intelektualne, takie jak odtwarzanie muzyki lub szachy, rozwija połączenia neuronowe i wzmacnia je, co zmniejsza prawdopodobieństwo atrofii mózgu w późniejszym wieku..

Demencja

Na starość nieodwracalne zmiany zwyrodnieniowe występują we wszystkich narządach, w tym w mózgu.

Kiedy zmiany te stają się patologiczne i postępują gwałtownie, wskazuje to na początek demencji.

Oznacza to, że nabyta demencja nazywa się demencją lub starością. Demencja - co to za choroba, co naukowo oznacza szaleństwo?

Co oznacza słowo szaleństwo w medycynie - definicja

Czym jest demencja mózgu, czy jest to choroba psychiczna, czy nie?

Demencja odnosi się do stanu wynikającego z organicznego uszkodzenia mózgu. Następuje śmierć neuronów, zerwane są połączenia neuronowe.

Pacjent traci wszystkie wcześniej nabyte umiejętności, wiedzę i nie może zdobyć nowych. Innymi słowy, osoba staje się całkowicie nieprzystosowalna.

Demencja mózgu jest poważnym problemem w neurologii.

Według ICD 10 choroba ma kod F00-F07. Niedawno występowanie choroby stało się katastrofalne. 8500000 osób rocznie diagnozuje się patologią.

Zespół psycho-organiczny - czy to demencja, czy nie? Konieczne jest odróżnienie demencji od zespołu psycho-organicznego. Chociaż wielu psychiatrów ma tendencję do identyfikowania pojęć.

W rzeczywistości zespół psychoorganiczny jest stanem przejściowym między normą a demencją. Innymi słowy, PIC jest początkową demencją.

Czy istnieje epidemia demencji? Ostatnio naukowcy z całego świata wydają alarm i porównują rozprzestrzenianie się demencji z epidemią. Z jednej strony pojęcie epidemii implikuje rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych.

Ale coraz częściej epidemia nazywana jest szybkim rozprzestrzenianiem się chorób, których nie można wyleczyć. Demencja jest jednym z nich..

Demencja jest jedyną przyczyną śmierci, w której współczesna medycyna jest bezsilna.

Jeśli w niedalekiej przyszłości nie zostaną znalezione żadne sposoby leczenia i zapobiegania demencji, stanie się ona globalnym problemem we współczesnym społeczeństwie..

Demencja starcza - jak się nazywa? Jakie jest znaczenie słowa „demencja” lub „szaleństwo”? O tym w filmie:

Klasyfikacja demencji w neurologii

W medycynie demencję klasyfikuje się z następujących powodów:

  • lokalizacja zmiany;
  • powód pojawienia się;
  • charakter kursu.

Po znalezieniu zmiany choroba dzieli się na:

Otępienie podkorowe. Wpływa to na podkorowe struktury mózgu.

Otępienie korowe. Zmiany są rejestrowane w korze.

Mieszany. Zmiany występują w warstwie korowej i podkorowej.

  • Wieloogniskowy. Dotyczy to wszystkich części mózgu. Jest to najbardziej niekorzystny typ choroby o postępującym przebiegu..
  • W zależności od stopnia degradacji intelektu pacjenta wyróżnia się następujące rodzaje chorób:

    1. Otępienie lakunarne. Pamięć, uwaga się zmieniają, ale pacjent zachowuje krytyczne podejście do siebie.
    2. Częściowa demencja. Rozwija się z powodu choroby lub obrażeń. Zmiany w mózgu są powierzchowne, osoba zdaje sobie sprawę, że jest chora.
    3. Całkowita demencja. Skrajny przejaw choroby Alzheimera. Charakteryzuje się całkowitą utratą wszystkich funkcji poznawczych..

    Na podstawie podstawowej przyczyny rozróżnia się takie typy patologii, jak:

    1. Otępienie naczyniowe (rozwija się z powodu wypadku naczyniowo-mózgowego).
    2. Alkohol.
    3. Toksyczny (powód - długotrwałe narażenie na chemikalia).
    4. Traumatyczny.
    5. Epileptyczny.
    6. Otępienie typu Alzheimera.
    7. Otępienie stwardnienie rozsiane.
    8. Starcze (pojawia się z powodu naturalnego zwyrodnienia mózgu związanego z wiekiem).
    9. Idiopatyczny (powstający z nieznanego powodu).

    Przyczyny tego zespołu

    Głównym powodem rozwoju starczości jest organiczne uszkodzenie komórek mózgu. Czynniki wywołujące ten stan to:

  • Choroba Alzheimera.
  • Miażdżyca.
  • Nadciśnienie tętnicze.
  • Kontuzje.
  • Uderzenie.
  • Zatrucie chemiczne.
  • Guz mózgu.
  • Choroby zakaźne (zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, kiła, zapalenie polio).
  • Patologie sfery hormonalnej.
  • Dziedziczna predyspozycja.
  • Ryzykiem otępienia są pacjenci z następującymi problemami:

    • nadciśnienie
    • wysoki cholesterol;
    • Otyłość
    • zaburzenia hormonalne;
    • brak aktywności fizycznej i intelektualnej;
    • obecność bliskich krewnych cierpiących na zaburzenia psychiczne.

    Objawy diagnozy

    Przebieg choroby przebiega kolejno przez trzy etapy, które charakteryzują się pewnymi objawami..

    Stan początkowy

    Na tym etapie objawy choroby są nadal prawie niewidoczne. Występuje zmiana charakteru osoby, ale inni przypisują ją do wieku pacjenta.

    Pierwszy „dzwonek” to spadek umiejętności zawodowych. Pacjent nie może już w pełni wykonywać obowiązków zawodowych. Umiejętności domowe są zachowane, osoba w pełni służy sobie.

    Główne objawy początkowego stopnia choroby:

    • zmiany postaci na gorsze;
    • utrata zainteresowania twoimi ulubionymi zajęciami, hobby;
    • niechęć do komunikacji, izolacja;
    • upośledzenie pamięci, które przejawia się w niemożności zapamiętania liczb, dat;
    • zmniejszony zakres uwagi.

    U mężczyzn pierwszy etap objawia się nadmiernym konserwatyzmem, u kobiet - urazą, płaczem, konfliktem.

    Umiarkowana forma

    Na tym etapie objawy choroby są wzmacniane. Główne objawy etapu 2 to:

  • Upośledzenie pamięci, które wyraża się w zapominaniu o ostatnich wydarzeniach, ale dementor pamięta przeszłość w najdrobniejszych szczegółach.
  • Uzależnienie od włóczęgostwa.
  • Utrata orientacji przestrzennej.
  • Utrata umiejętności intelektualnych (niemożność wykonania prostych zadań).
  • Stopniowa utrata umiejętności zachowania się w domu. Pacjent zapomina, jak korzystać ze sprzętu AGD, nie może ogrzewać własnego jedzenia.
  • Utrata umiejętności higienicznych. Pacjent nie może przywrócić porządku w domu, zapomina się umyć, umyć zęby, niezdarnie ubierać się.
  • Zmiany charakteru. Dementor zwiększył chciwość, skandal, kłótnię.
  • Zaburzenia snu Mężczyzna wędruje po domu bez celu w nocy.
  • Pogorszenie stanu fizycznego (chodzenie w ruchu, nieregularne ruchy, osłabienie mięśni, drżenie rąk).
  • Utrata umiejętności moralnych. Dementorzy tracą wstyd, przysięgają, mogą wyjść bez ubrania.
  • Kobiety rozwijają podejrzenia, mania prześladowań. Wydaje im się, że wszyscy życzą im krzywdy.
  • Mężczyźni charakteryzują się wzrostem seksualności, tendencją do pedofilii, może objawiać się rozwój patologicznej zazdrości.
  • Na tym etapie pacjent potrzebuje pomocy z zewnątrz.

    Późny etap choroby - co to znaczy

    Późny etap charakteryzuje się całkowitą utratą osobowości. W przypadku tej postaci demencji nieprawidłowości stają się poważne i niebezpieczne. Osoba nie może samodzielnie jeść, ubierać się, chodzić do toalety.

    On już nikogo nie rozpoznaje, jego zachowanie jest nieodpowiednie. Pacjent stanowi zagrożenie dla innych i dla siebie. Nie można go zostawić w spokoju przez minutę.

    Diagnoza niepełnosprawności umysłowej

    Aby odróżnić demencję od innych zaburzeń psychicznych, stosuje się szereg metod diagnostycznych:

    Badanie krwi na infekcje.

    USG narządów wewnętrznych w celu identyfikacji chorób tarczycy, guzów.

  • CT, MRI mózgu do diagnozowania guzów lub krwotoków.
  • Leczenie choroby

    Leczenie demencji jest psychiatrą i neurologiem. Taktykę leczenia dobiera się w zależności od przyczyny i stadium choroby. Do leczenia choroby za pomocą terapii farmakologicznej i zajęć z psychologiem.

    Terapia lekowa

    Grupy leków do terapii są wybierane zgodnie z rodzajem choroby.

    Otępienie typu Alzheimera leczy się następującymi środkami:

    1. Poprawa krążenia mózgowego (Eufillin, Reserpil).
    2. Przeciwutleniacze (Mexidol).
    3. Ulepszacze pamięci (Memontin).

    Leki stosowane w leczeniu mózgowego otępienia naczyniowego:

    1. Redukcja ciśnienia (Kapoten, Captopril).
    2. Antyklerotyczne (łóżka).
    3. Rozcieńczalniki krwi (Aspirin cardio).
    4. Kortykosteroid (Kenacort).

    Otępienie alkoholowe leczy się za pomocą takich leków, jak:

    1. Adsorbenty.
    2. Środki uspokajające.
    3. Przeciwutleniacze.
    4. Poprawa krążenia mózgowego.

    Czas trwania kursu wynosi od 15 dni do miesiąca. W razie potrzeby leczenie powtarza się po miesięcznej przerwie.

    Psychoterapia

    Pacjenci mają do czynienia z psychologami zarówno indywidualnie, jak i grupowo..

    Wykonują zadania mające na celu poprawę uwagi, pamięci, myślenia (rozwiązują proste problemy, uczą się poezji, czytają książki).

    Dobry efekt dają treningi psychologiczne. Mają one na celu poprawę adaptacji społecznej pacjentów..

    Duże znaczenie mają wychowanie fizyczne, spacery na świeżym powietrzu. Pacjent nie może być odizolowany od społeczeństwa, zamknięty w domu.

    Komunikacja z ludźmi zapobiega rozwojowi choroby, pozwala uratować codzienne umiejętności.

    Rokowanie, powikłania i zapobieganie

    Niestety demencja jest stanem nieodwracalnym. W tej chwili nie ma funduszy, które mogłyby zatrzymać rozwój choroby. Za pomocą leczenia można jedynie opóźnić moment całkowitego nieprzystosowania.

    Oczekiwana długość życia zależy od rodzaju choroby i odpowiedniej terapii. Bez leczenia pacjent żyje nie dłużej niż dwa lata. Jeśli terapia zostanie rozpoczęta na początkowym etapie, możliwe jest przedłużenie życia dementora do 8-10 lat.

    Zapobieganie demencji to:

    • leczenie nadciśnienia;
    • kontrola wagi, cukier, cholesterol;
    • porzucenie złych nawyków;
    • Unikaj obrażeń ciała i kontaktu ze szkodliwymi chemikaliami
    • wychowanie fizyczne;
    • zmniejszenie liczby stresujących sytuacji;
    • prawidłowe odżywianie z ograniczeniem tłustych potraw;
    • działalność intelektualna.

    Udowodniono, że demencja dotyka ludzi o niskiej inteligencji. Dlatego podczas życia powinieneś ćwiczyć myślenie, pamięć, uwagę.

    Według lekarzy zapobieganie demencji powinno rozpocząć się w młodym wieku, czyli „leczyć chorobę, gdy jej nie ma”.

    Czym jest szaleństwo w prostych słowach? Znaczenie słowa „obłęd” i zwrot „popadają w obłęd”:

    Jak leczyć pacjentów z demencją: zalecenia dla bliskich

    Medycyna nie wie, jak radzić sobie z demencją, dlatego coraz więcej osób starszych, które tracą rozum, znajduje się pod opieką krewnych. Życie z...

    Jakie są sposoby leczenia demencji?

    Otępienie starcze lub otępienie jest dość powszechną dolegliwością. Termin ten odnosi się do zaburzenia psychicznego, które prowadzi do całkowitego nieprzystosowania osoby....

    Czy demencja występuje u Peak, Parkinsona i innych?

    Demencja nazywa się nieodwracalnym uszkodzeniem mózgu, w którym następuje całkowita utrata socjalizacji, utrata wszystkich wcześniej nabytych umiejętności (mowy, myślenia, pamięci...

    Wrodzona i nabyta demencja: przyczyny, objawy i stopnie choroby

    Demencja jest nieodwracalną porażką intelektu, której towarzyszy utrata zdolności do czynności poznawczych, zmniejszenie pamięci i utrata wcześniej zdobytej wiedzy...

    Pierwsze objawy demencji na różnych etapach

    W wieku starczym normalne są ciągłe zmiany zwyrodnieniowe. Czasami zmiany te stają się patologiczne i szybko postępują. Ten stan nazywa się...

    Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Naczyń